Absu - The Sun of Tiphareth (1995)

Het mythische concept rondom Absu heeft mij altijd mateloos aangesproken. Die thematiek weet, gekoppeld aan de onstuimige thrash een bijzondere dimensie toe te voegen. Maar nog nooit klonk de Amerikaanse band zo opgeruimd als op The Sun Of Tiphareth.

In feite komt dat doordat Absu veelvuldig flirt met de dan in zwang zijnde tweede blackmetalgolf. Door toepassing van veel akoestische passages, meeslepende harmonieën en niet in de laatste plaats door de voorkomens van de bandleden. Alle deathmetal is uit het geluid verdreven en een keur aan stokoude thrashinvloeden worden welkom geheten.

Het meeslepende karakter van het machtige openingsepos verraadt al meteen verwantschap met de blackmetalwereld. Zij het dat Absu opgeruimd en netjes klinkt. De heldere gitaarpartijen, het grillige maar functionele drukwerk is wat Absu onderscheidt van de blackmetalwereld.

Het mooist zijn wel de extra toevoegingen van gedoseerd toetsenwerk en akoestisch getokkel zoals aan het slot van A Quest Into The 77th Novel. Daardoor ontstaat een grimmige doch magische sfeer met een uitwerking die ervoor zorgt dat een plaat als The Sun Of Tiphareth nooit gaat vervelen.