Sparks - A Woofer in Tweeter's Clothing (1973)

Dit is een heerlijk album. Voor mensen die Kimono aangenaam vond, is dit eigenlijk een perfect album om vervolgens te beluisteren.

Maffe muziek! "Moon over Kentucky" spreekt me aan, verder beetje teveel gekte.

Wat mij betreft toch al een aanzienlijke stap vooruit na de redelijk vergeetbare debuutplaat. De nummers hebben hier al wat meer karakter en zijn vaak toch iets beter uitgebalanceerd, vooral op de A-kant.

'A Woofer in Tweeter's Clothing' schittert vooral wanneer het wat steviger door weet te rocken, en de hele band aan bod komt. Het beste voorbeeld daarvan is afsluiter 'Whippings and Apologies', dat qua vibe toch wel doet denken aan de afsluiter van de vorige plaat ('No More Mr Nice Guys'). Maar ook het aanstekelijke 'Beaver O'Lindy' en zelfs 'Do-Re-Mi' - hoewel ontegensprekelijk een behoorlijk gimmicky track - tonen een heerlijke energie binnen de band, en tegelijk een zekere balans in de songwriting die op het debuut soms wat leek te missen.

Maar ook de wat rustigere nummers komen goed uit de verf. De grootste blikvanger bij single 'Girl From Germany' is natuurlijk de tekst (met als grootste grap het ongegeneerd prijzen van de "fine German cuisine'), maar ook muzikaal is dat gewoon een prima popnummer. En het donkere, sfeervolle, theatrale 'Moon over Kentucky' is met gemak het hoogtepunt van de hele plaat.

Maar het is toch nog niet allemaal rozengeur en manenschijn voor Sparks hier. Nummers als 'Here Comes Bob' en 'Angus Desire' proberen heel speels en creatief te zijn, maar ik kan me toch nooit van het gevoel ontdoen dat Queen dat met pakweg 'Lazing on a Sunday Afternoon' eindeloos veel sterker kon uitvoeren met slechts één minuutje speelduur. Ook 'Underground' en 'The Louvre' geven het gevoel dat er wel heel veel geprobeerd wordt, maar gewoonweg niets blijft plakken, waardoor de B-side van deze plaat toch een karwei wordt om je doorheen te ploeteren. Ook de productie is nog altijd behoorlijk plat en dunnetjes, en Russell's vocals zijn soms ook een beetje dunnetjes en moeilijk te verstaan (al maakt dat niets uit wanneer zijn falsetto helemaal losgaat in 'Nothing is Sacred Anymore').

Een stijgende lijn voor Sparks, dat zeker. Maar helemaal verkocht ben ik toch nog niet met deze eerste twee Amerikaanse platen. Ik ben benieuwd of de verhuis naar Engeland (en de nieuwe band) voor wat meer magie weer te zorgen.

+ Moon over Kentucky, Whippings and Apologies, Beaver O'Lindy
- Angus Desire, Underground, The Louvre

Met als aanleiding het concert van Sparks in Utrecht op 14 juni, reis ik door de discografie van de groep.

Na in 1971 hun debuut te hebben uitgebracht onder de naam Halfnelson, verscheen dat debuut het jaar erop onder de naam Sparks en wederom een jaar verder verscheen deze opvolger met de prachtige titel A Woofer in Tweeter’s Clothing.
De muziek van het vijftal uit Californië klinkt net als hiervoor als Britse artrock; gezien de interesses en studies van de gebroeders Mael niet vreemd. Het spel van gitarist Earle Mankey versterkt dit effect: regelmatig laat hij zijn instrument scheuren, waardoor gelijkenissen met de glamrock van die dagen soms sterk zijn.

Opener Girl van Germany klinkt als proto-new wave, of als de glamrockers van T-Rex en springt er daarmee uit. Here Comes Bob bevat een strijkkwartet en het ongewone arrangement valt op, bovendien voorzien van een cabaretske melodie.
Ook opvallend is hun pastiche van Do-re-mi uit The Sound of Music, maar dan niet eentje waar ik vrolijk van word. The Louvre is Franstalig en een wat saaie ballade. Batteries Not Included duurt vierenveertig seconden en bezingt de teleurstelling van speelgoed dat niet werkt; een liedje als in oude vaudeville. Ik ben echter meer van de proto-new wave van Whippings and Apologies, dat qua gitaar fraai ronkt.

Een optreden bij BBC’s Old Grey Whistle Test legde de basis van een Britse fanschare, meldt Wikipedia. Hits kwamen er echter nog niet uit voort.
Interessant album voor liefhebbers van glamrock, in het bijzonder zij die David Bowie en Roxy Music in diezelfde periode kunnen waarderen. Je moet dan wel tegen kleinkunstige uitstapjes kunnen. Sparks, Amerikanen met een Brits hart. Een opvolger die wat evenwichtiger is dan het debuut.

Na dit album verlieten drie leden de groep. Drummer Harley Feinstein begon een rechtenstudie en werd een succesvol advocaat in San Diego, gezien zijn website die ik vanmiddag ontwaarde. Het is nog net geen Better Call Saul . Bassist James Mankey stapte over op gitaar en brak veertien jaar later door met de alternatieve gitaargroep Concrete Blonde. Zijn broer Earle werd muziekproducer in Thousand Oaks, Californië.
De gebroeders Mael, definitief de gezichten van Sparks, verkasten naar Engeland waarvandaan die ene grote hit het nodige zou doen veranderen. Op naar de opvolger!