Suede - Sci-fi Lullabies (1997)

The Masterplan van Oasis waarschijnlijk. Pisces Iscariot van The Smashing Pumpkins wellicht. En Louder Than Bombs van The Smiths zonder twijfel. Dit zijn titels die je tegen kan komen in lijstjes met briljante bundelingen B-kanten. Nu zijn volgens mij de twee laatstgenoemde compilaties ook geen verzameling B-sides in absolute zin. Maar dit geheel terzijde. De winnaar van deze uitverkiezing is in mijn boek de dubbelaar Sci-Fi Lullabies van Suede. Sterker nog, deze compilatie is misschien wel het absolute hoogtepunt in hun toch al niet misselijke oeuvre. Brett Anderson zou het zowaar met mij eens kunnen zijn.

Ik kocht deze Sci-Fi Lullabies aan het eind van een stedentrip naar de Letse hoofdstad Riga en omdat ik toentertijd nog van mijn overgebleven chartale Lati af moest, spendeerde ik die aan deze dubbelaar. Enkele maanden eerder maakte ik kennis met Suede’s debuut en die hield mij weken in zijn greep. De grandeur van Brett Anderson’s vocalen, het rafelige doch melodieuze gitaarspel van Bernard Butler, de subversieve teksten - she's fucking with a slip of a man while the engine ran.. – en bovenal de songs. Ik denk dat ik Pantomime Horse in die tijd misschien vijf keer achter elkaar heb opgezet. Daarnaast had ik gelezen dat de singles van Suede een hoop moois herbergden en dat een groot deel hiervan was ondergebracht op Sci-Fi Lullabies. Die aanschaf was dus een no-brainer. En toen ik ‘m thuisgekomen in de lader stopte bleek daar geen woord van gelogen te zijn. Je zou je bijna gaan afvragen waarom Anderson en Butler schitteringen zoals To The Birds, The Big Time of My Insatiable One – Morrissey wist er wel raad mee.. – niet meer prominent op het debuut meenamen. Maar hier schuilt ook direct de charme. Een aantal van Suede’s B-kanten zijn pilaren in hun discografie. Ga maar na hoe vaak Killing of a Flashboy op de setlist prijkt.

Over het algemeen wordt de periode tot en met Dog Man Star als het hoogtepunt van Suede ervaren en in sommige kringen heeft Bernard Butler de status van een halfgod. Ik wil echter een lans breken voor het materiaal met zijn opvolger Richard Oakes, ook geen onverdienstelijke snarenplukker. Wie inplugt vanaf Together en doortrekt tot aan het einde van cd2 krijgt een soort schaduwplaat van Coming Up voor zijn kiezen. De status van Europe is Our Playground moge duidelijk zijn. Maar ook bijvoorbeeld Every Monday Morning Comes, Sadie en Young Men behoren tot het beste werk van Brett en co. Persvers decadente popsongs in de buitencategorie. En dan staat nog niet eens al het B-materiaal op deze dubbelaar. Voor wie nog verder wil grasduinen in de Suede spelonken zijn Feel en Sam nog wel de moeite om eens op te snorren. Laat onverlet dat deze verzameling nagenoeg perfect is, tot en met het J.G. Ballard – Concrete Island-achtige artwork aan toe. Droom luid.