Harry Nilsson - Son of Schmilsson (1972)

Een echte hit, vaak in contact met Ringo Starr en John Lennon, wat kon er nog mis gaan met Harry Nilsson. En dan maakt hij ook een album 'Son of schmilsson' , dat lijkt of het in lijn is met het vorig album. Bij 'Schmilsson' had ik al geschreven dat ik toen als 15/16 jarige na het kopen van dat album bij de platenboer dit album beluisterde en besloot om dit niet aan te schaffen. Ik kon er weinig mee en achteraf begrijp ik dat ook wel. Intussen heb ik het op cd met twee extra nummers (Joy als demo met gitaar en nogmaals met piano).
Het probleem of misschien het geniale van Nilsson dat hij zeer eigenwijs is, destructief, cynisch en een bijzonder apart gevoel heeft voor humor en aan alles en iedereen lak heeft. Dus dit is niet zomaar de opvolger van 'Nilsson' , nog meer als op dat album gooit Nilsson alle remmen los, gaat alle kanten op met muziek en de teksten... Hij drijft de spot met van alles en is regelmatig redelijk grof in de mond. De bedoeling was dat bij van het maken van dit album een documentaire zou worden gemaakt, volgens mij is dat niet gelukt want Harry Nilsson zorgde er wel voor dat dit praktisch onmogelijk was. Harry Nilsson speelde nu duidelijk de rol van singer-songwriter-saboteur, hoe zou het album geweest zijn als hij die laatste rol had los gelaten. Want er zitten prachtige nummers tussen, zeker ook muzikaal, maar dat kan krijg je weer een boer of iest dergelijks er tussen of iets totaal idioots. Het bevat een paar hele mooie nummers zoals 'Turn on the radio' en ook wel 'Spaceman', maar ook totaal geschifte. Bij het nihilistische 'I'da rather be dead' laat hij een aantal gepensioneerden als koor zingen 'liever dood dan mijn bed nat te maken'. Soms vulgair, provocerend, dan weer een mooie ballad. En als je alle gastmuzikanten bekijkt , beter kun je het niet hebben.
Ik kan me inderdaad voorstellen dat ik als 15/16 jarige hier helemaal niets mee kon. Nu is dat wel anders. Maar zit ik wel in dubio. Juist zijn excentrieke, destructieve levenswandel, die zich vertaalt in een aantal songs is aan de ene kant geniaal, maar zorgt er ook voor dat je soms verlangt naar de andere Nilsson, de pure muzikant en singer-songwriter die wel moet vechten voor aandacht. Ik had graag gezien dat die kant van Nilsson wat meer aanwezig was op dit album. Eén ding weet ik zeker, helemaal zal ik Nilsson nooit begrijpen en ik weet ook niet of ik dat wel zou willen.