MC5 - Kick Out the Jams (1969)

In de zeker twintig jaar dat deze plaat al in mijn collectie zit heb ik hem bij vele gelegenheden en vele buien geprobeerd, en ik ben een groot liefhebber van diverse andere bands met noise-aspiraties zoals de Velvets, de Stooges, Hüsker Dü en de Jesus & Mary Chain, maar na al die jaren weet ik nog steeds niet wat ik van Kick out the jams moet vinden: de energie en de uitstraling zijn prima en de sound is redelijk, maar de eigenlijke nummers (composities) zijn wel wat èrg dun. Als ik het album draai zet ik hem nooit af, daarvoor is de plaat te gedreven, maar onderscheid maken tussen de nummers, merken dat sommige nummers een eigen identiteit hebben, genieten van aparte passages, nee – het wordt toch al gauw een brei (waarbinnen ik ook geen favoriete nummers zou kunnen aanwijzen). Na twintig jaar ben ik er dus nog steeds niet uit.
       Overigens heb ik volgens mij ook een vrij oude CD-release, met nergens iets over remastering, bepaald geen superbe geluid, geen vermelding van een jaartal (behalve 1969) op het doosje (voor zover ik de onduidelijke print kan lezen), en met als "boekje" één (1) velletje met op de ene kant de hoesfoto en op de andere kant titels + componisten + BMI-informatie + (onjuiste) tracktijden, allemaal tamelijk primitief en dus behoorlijk on-geremasterd, maar op het plaatje zelf is toch ook al het vermaledijde M-woord duidelijk te horen.
 

Ergens begin jaren '80 leende ik deze plaat uit de bieb, nadat ik in de Popencyclopedie van Oor had gelezen over de pioniersgroep die MC5 was. Tijdgenoten van het inmiddels door mij omarmde Black Sabbath, kon ik niet zoveel met de muziek en afgezien van opener Ramblin' Rose (wát een introductie gaat daaraan vooraf!) en het titelnummer zette ik niets op cassettebandje.

Enkele jaren geleden kwam ik op YouTube een college tegen van frontman Wayne Kramer, dat ik die zomervakantie op mijn gemak en met veel plezier heb bekeken, om daarna dit album opnieuw te beluisteren, inmiddels makkelijk te vinden via streaming.
Van de muziek word ik nog steeds niet enthousiast, maar inmiddels begrijp ik veel beter hoe heftig deze bak "gitaarherrie" bij het verschijnen van Kick out the Jams moet zijn overgekomen. Met een liveplaat debuteren is al iets en de opnamen laten niets aan de verbeelding over wat betreft intensiteit. JImi Hendrix vond men al heftig, dit gaat daar vér overheen. Badend in de linkse revolte (anti-Vietnamoorlog bijvoorbeeld) klonk deze plaat als één van de meest heftige exponenten van die beweging.

Bovendien stond de groep aan de wieg van zowel hardrock, heavy metal als punk. Zéker een tijdsdocument van kaliber. En leuk om het bericht hierboven te lezen, waar iemand meer heeft met de muziek, want dat gebeurt mij dus nog steeds niet. Kwestie van smaak.
Liefhebber of niet, dit is een album dat iedereen met serieuze interesse in de popmuziek een keer gehoord móet hebben. De 3,5 ster die ik geef is voor de muziek, niet voor de lading erachter: die laat zich niet in sterren vangen.

"I'm pretty sure I'm gonna die" zegt Kramer in het college, terugblikkend op zijn zekerheden van toen, toen hij zichzelf zo goed als als onsterfelijk beschouwde. Aanrader!