Razor - Violent Restitution (1988)

Het enige Razor album in mijn (LP) collectie.

Dit album knalt met regelmaat uit m'n speakers.

Hoogtepunten zijn:

Taste The Floor
Enforcer
Violent Restitution

Restitution is voor mij persoonlijk het beste album van Razor.

Razor is een mix van thrash en speed metal met een klein beetje hardcore en de zang lijkt de meeste tijd meer op snel praten dan op zingen.
Eigenlijk is Razor het tegenovergestelde van wat wordt beschouwd als goede muziek, het is rauw, vies en smerig met een vlijmscherp gitaargeluid.
Vanaf de eerste tot de laatste noot vliegen de snelle scheurende gitaren en drums je om de oren.
Tot op zekere hoogte kan Razor vergeleken worden met bands als Exumer, Dark Angel, Whiplash etc.

Het album heeft een toepasselijke titel want de muziek is allesbehalve zoete liefdesliedjes.
Alle 14 songs opnieuw definieren het begrip "Thrash met klasse" en ook de ruwe ongepolijste productie past perfect bij dit album.

De waarschuwing op de achterkant van de hoes zegt waarschijnlijk alles over de muziek: "Warning: The musical and lyrical content of this album is NOT recommended for those with a weak heart".


Deze week Het Metal Album van de Week!

Niets aan toe te voegen. Restitution biedt iets meer muzikaliteit dan het voorgaande werk zonder aan agressie in te boeten en daarom is het ook voor mij de beste Razor. Samen met Shotgun Justice.

Fijn plaatje. Beukende thrash met korte, puntige nummers. Bovendien een goede productie die de agressie van de muziek rechtstreeks je oren in knalt.
Een van de betere albums uit de derde ronde van het Metal Album van de Week, wat mij betreft.

4.0*

Witte woede in Slot Spamalot de voorbije weken, niet omwille van deze plaat natuurlijk maar de Sir is bezig met de grote kuis, dus veel muziek de zaterdag- en zondagmorgen. Een van mijn werkjes was mijn verzameling tapes (zo’n 300 met bijna telkens 2 albums) doorploegen en zien wat er weg mocht. Ik dacht aanvankelijk dat ik deze niet had, maar daar was die cassette.
Uit Canada zijn deze brave mensen en op een kleine veertig minuten worden er veertien nummers doorgejaagd, kort en krachtig is het motto op dit album en vooral de snelheid er blijven inhouden. De zanger vind ik een beetje zoutloos, verre van slecht maar het doet me weinig of niets en zeker niet als het hier en daar lijkt alsof hij niet kan volgen. De songs trekken toch geweldig op elkaar en hier en daar zie ik de geest van Testament opdwarrelen. Het eerste nummer dat er voor mij uitspringt is Below the Belt. Tweede moment van opveren is de vette break en het middenstuk van Violent Restitution. Derde moment om de verkeerde redenen is Discipline met de “Rosamunde” gitaarriff aan het begin.
Buiten het muzikale kunnen en het lekker geluid blijft er van de songs weinig hangen, binnen en buiten in drie kwartier. Wordt ongetwijfeld vervolgd en een jaartje later beluister ik een ronde in onze topic opnieuw maar nu gaat het me niet zo goed af, vrees ik.

Halfje eraf. Heb het album sinds het niet langer Metal Album van de Week is, nauwelijks gedraaid. Desalniettemin nog steeds een van de betere albums deze ronde.

Een lekker thrash plaatje. Ik moet zeggen dat ik Evil Invaders wel beter vind. Maar deze knalt lekker door en dat is gelijk ook het nadeel. Na een uur ben je een groot deel eigenlijk wel weer vergeten.

Misschien wel de beste plaat van deze band. Alleen jammer dat ze altijd zoveel nummers op een plaat zetten, want de kwaliteit is niet altijd top.

Die openingsschreeuw/gil is fabelhaft, verderop doet ie 't nog eens. Er zitten erg gave stukken tussen en het is lekker onstuimig, maar regelmatig is het niet spul dat erg veel indruk maakt, en de zang is buiten het gegil ook niet fantastisch. Een nette 7 kan ik er echter wel aan kwijt.