Jane's Addiction - Strays (2003)

Ik heb er vaak moeite mee als een populaire band later een reunie-tour gaat houden, en erger nog: een nieuw album.
Meestal pakt dat niet zo denderend uit, of is het niet slecht maar doet het gewoon niet meer ter zake anno nu.
Bij Jane's Addiction kreeg ik dat gevoel ook toen ik hoorde dat ze met een compleet nieuw album zouden komen.
Maar wat blijkt: het is een uitstekend album geworden met de bekende Jane's Addiction sound (hoe kan het ook anders met zo'n zanger) die zich heeft aangepast aan nu. Een aantal nummers zouden zelfs goede Peppers-songs zijn (bv Wrong girl). Niet zo vreemd als je bedenkt dat gitarist Dave Navarro een album met deze band heeft opgenomen (One Hot Minute) en ook getourd.
Welcome back Jane's Addiction. HERE WE GO !

toch halen ze met dit album bij lange na niet het niveau van Ritual de lo Habitual. Maar dat is dan ook een superplaat. Het concert van ze in Paradiso ten tijde van Strays was echt een van de slechtste concerten die ik ooit heb gezien. Perry Farrell kan live niet zingen.

heeheehee, laten we deze helden nou niet met die kutjes van RHCP gaan vergelijken...

Beste Aero,

Kan helaas niet akkoord gaan. Ik vind deze reunieplaat uiterst bedroevend. Wat een teleurstelling. De miskoop van 2003. Heb hem na 5 luisterpogingen opzij gelegd, en hem sindsdien niet meer beluisterd. Daar waar "NOTHING's SHOCKING" en "RITUAL DE LA HABITUAL" lichtjes fantastisch waren is "Strays" gewoon meer van hetzelfde maar dan maar half zo goed, en originaliteit nul. Jammer, heel jammer.

Jane's had zich ontbonden op haar hoogtepunt in 1991 en daar had het beter bij kunnen blijven. Hoewel ik erg benieuwd was naar wat ze ervan zouden bakken kon dit natuurlijk alleen maar tegenvallen. Groot was dan ook de deceptie toen bleek dat er werkelijk niets van de oude magie over was gebleven. Het is bijna standaard stadionrock wat we hier voorgeschoteld krijgen. Terwijl deze band toch altijd stond voor het tegen de stroming in zwemmen. Niets van over. Wat wil je ook met Bob Ezrin als producer terwijl Dave Jerden toch eigenlijk de huisproducer voor hen was. Gemiste kans. Ach, het was leuk ze weer eens live te kunnen zien zullen we maar zeggen.

Ik ben geloof ik echt de enige die zich er niet aan stoorde (en normaal doe ik dat altijd bij opgravingen van bandjes).
Niet willen vergelijken met Ritual maakte het voor mij makkelijker....

Noem het dan geen Jane's Addiction zou ik zeggen. Tuurlijk vergelijk je het juist WEL met het eerdere werk.

Ik vind het onbegrijpelijk da deze CD zo slecht beoordeeld wordt. Ik vindt het een ongelijk goede cd. BIjna alle nummers zijn even lekker ik draai hem na al die jaren nog regelmatig.

Vind dat vergelijken ook onzin, zat zowat 15 jaar tussen.
is best een leuke plaat, eerste 3 nummers zijn helemaal top en moeten heel hard gedraaid worden.
Deze kwam uit op een moment dat ik in New York zat, nou daar wisten alle alternatieve radio stations wel raad mee.
geweldig, over Verrazano bridge met Strays en Just Because.

Tip: niet draaien in de auto, ga je hard en lomp van rijden

Bijdeweg: ik zie net dat dit een soort van 'comeback-plaat' is... 'k ben niet bekend met de eerdere albums, is deze plaat representatief voor de rest van de muziek die deze band gemaakt heeft?

Deze plaat is niet zo goed als zij voorgangers, Ritual en Nothing Shocking bevatten de echte klassiekers. Dus als je deze al goed vind dan zul je de voorgangers zeker kunnen waarderen.

Dit album moet je niet vergelijken met Ritual en Nothing Shocking. De bandleden (met uitzondering van Eric Avery) hebben hele andere invloeden opgedaan door de jaren heen. Dit album is daar gewoon het bewijs van. Een nummer als Suffer Some heeft in de loop der tijd meerdere stemmingswisselingen ondergaan. Volgens mij komt dat nummer zelfs uit de begintijd van Jane's Addiction. Ikzelf vind deze muziek van Jane's addiction niet zo geslaagd. Ze hadden er in 1991 definitief mee moeten stoppen. Wel een goede comeback in 1997 gemaakt gedurende de zogenaamde 'relapse'.

Ik vind dat nummer Just Because wel zo fantastisch. Ik krijg daar echt een adrenalinestoot van. Ik moet maar eens heel dit album gaan beluisteren. Ben zeer benieuwd.

Dit album heeft wel een erg laag gemiddelde, zeg! Het lijkt erop dat een band die na een lange pauze een reüniealbum opneemt, al bij voorbaat met 2-0 achterstaat. Wat mij betreft onterecht, want na weinig overtuigende platen met Porno For Pyros en een ronduit teleurstellend solo-album, leveren Perry Farrell en zijn mannen met Strays een boeiend, zomers rockalbum af. Mijn favorieten: Just because (met stip), Strays, Price I pay en Wrong girl.

Mooie comeback, mooie liedjes, en ja.... Ritual is beter, maar dat is dan ook een echte topplaat!!!

Comeback? achja, ik hoor gewoon een sound die misschien 12 jaar moderner is van kerels die 12 jaar ouder (meer mellow?) zijn. Kijk hoe de Peppers gedurende die tijd geëvolueerd zijn, zeker niet beter! Dan is deze "come back" van Jane's zeker geen veel slechtere evolutie.
Er staan enkele goeie dingen op. Dat ze bij bepaalde nummers wat van de Peppers hebben ligt eerder aan de het feit dat het vriendjes zijn, en net zoals de Peppers komen ze uit LA.
Wat me wel opvalt is dat ze net zoals de Peppers tegenwoordig, sinds Strays afgelikter zijn. check de videoclip van True Nature. Violence and fashion??? Trouwens Porno for Pyros en Farrell solo zijn inderdaad nog een pak minder. Dan kan ik Satellite Party nog net iets meer smaken! Smaken verschillen zeker

Helaas moest er zo nodig toch een ballad op deze rock plaat. Gelijk het zwakste nummer.

Wisselende reacties hier en zelf ben ik ook niet onverdeeld enthousiast over Strays.Dat het niveau van topplaten als Ritual de Lo Habitual niet meer bereikt zou worden kon je verwachten maar ik vind dit in zijn geheel toch wel teleurstellend klinken.Na meerdere draaibeurten blijven er nog steeds geen songs hangen en ook de vocale prestatie van Perry Farrell kan me hier niet echt overtuigen.
Deze mannen kunnen wel spelen dus echt slecht wordt het nergens maar over het algemeen is het materiaal me hier toch te eenvormig.
Een paar aardige nummers in de vorm van Superhero,Suffer Some en de titelsong maar in zijn geheel druipt de middelmatigheid er toch vanaf.
Eens kijken of de opvolger me meer kan bekoren.

Jane's Addiction blijft een wat vreemde maar ook bij vlagen intrigerend eendje in de bijt. Net als de heren zelf is ook de muziek niet altijd direct voor 1 gat te vangen. En dat maakt het wel zo interessant. Er zit 13 jaar tussen Ritual en Strays. Veel oudere fans zijn afgehaakt, niet alleen vanwege de tijdspanne maar ook vanwege het verwachtingspatroon. Strays vormt immers geen Ritual 2.0. Strays is veel meer rechttoe- rechtaan alternatieve rock met wat lichte funk invloeden. De spielerei, spitsvondigheden, funky intermezzo's zijn naar de achtergrond verdwenen ten faveure van een wat voller geluid waarbij de mannen zich richten op een mainstream benadering. De start van de schijf is prima te noemen, True Nature, de titelsong en het uitwaaierende Just Because zijn in mijn ogen uitstekende songs. Niet vernieuwend maar de nummers steken gewoon goed in elkaar. Helaas wordt dit niveau niet altijd vastgehouden hoewel ik er wel bij moet zeggen dat de songs op den duur wat veelzijdiger aanvoelen. Enkele tracks zijn na verloop van tijd ook wat gaan groeien, The Riches vormt daar een voorbeeld van, kamerbreed, gevarieerd en afwisseling troef hoewel de laatste 2 minuten van de song niet veel toevoegen. Wrong Girl hint met zijn funky karakter nog duidelijk naar het verleden van de band, een fijne song overigens. Het is echter ook wisselvalligheid troef, en dat vaak ook in 1 song. Suffer Some bevat een heerlijke groove maar het refrein is dan weer eenvormig en wel erg simpel. To Match the Sun sluit de plaat af en geeft het karakter weer van de plaat; bij vlagen gevarieerd, swingend en fraaie overgangen maar ook regelmatig richtingloos en ideeënloos. Desalniettemin biedt de plaat genoeg fraais om te blijven boeien.

Deze afgelopen weekend uit de doos met oude CD's getoverd. Net als bovenstaande Mumers was ik in 2003 wel wat teleurgesteld in deze worpeling. Te rockerig en ook ik mistte de intrigerende twists van de oude albums. We zijn inmiddels weer 20 jaar verder en ik moet eerlijk bekennen dat de plaat bij mij nu wel goed valt. Wow die Perry Farrell was hier goed bij stem en de nummers zijn lekker puntig met een paar top tracks. Ook Dave Navarro's gitaarwerk is super. Voor nu toch zeker 4 sterren, wat wel grappig is dat Perry's stem mij af en toe ook doet denken aan de zanger van Modern Eon. Een hele andere band uit een hele andere tijd.

Destijds sloeg dit voor mij in als een bom. Nu weer aan het beluisteren, en ben benieuwd of het nog steeds een geweldige plaat is.