of Montreal - Hissing Fauna, Are You the Destroyer? (2007)

The past is a grotesque animal is echt een muzikale trip

Eigenlijk is het tot en met The past is a grotesque animal echt een briljante plaat; nummers die je eindeloos op repeat kunt zetten. Helaas kakt de plaat na dat epische nummer zo in

Je hebt voor een deel gelijk. Feberge en Labyrinthian zijn inderdaad geen sprankelende nummers. Maar ik moet toch echt zeggen dat She's a rejector een ontzettend tof nummer, met dat steeds terugkerende gitaarlijntje en drum!

Er staat hier dat ik het album 2,0* sterren heb gegeven, vast een fout, want met The Past Is a Grotesque Animal mag dat toch wel wat hoger. Dat nummer verdient een dikke 5*, de rest is nog summier, dus even verder uitplukken.

Zeker een goed plaatje met als hoogtepunt the past is a grotesque animal.
Ook sufferfor pashion vind ik heel goed.

4*

Het kwartet Heimdalsgate-Gronlandic Edit-A Sentence of Sorts-The Past is a Grotesque Animal doet het hem toch altijd. Alleen beetje jammer dat de CD na Bunny Ain't No Kind of Rider wat ineenzakt. Jedoch en ondanks de bijwijlen donkere lyrics: bijzonder aanstekelijke plaat.

Ben het wel met Morinfen eens, alhoewel we met 'We were born the mutants again with leafling' nog wel op een weergaloze afsluiter worden getrakteerd. Helaas zijn de voorafgaande nummers niet echt interessant te noemen, waardoor mijn totale waardering van deze plaat blijft steken op een ruime voldoende.

Geniaal inderdaad.

Als je geen soulpower hebt moet je dit album niet luisteren.

4,5*

Volledig correct! Wat een plaat.

Fantastische plaat, wat in het begin behoorlijk druk op me overkwam hoor ik nu vooral genialiteit. Jammer dat ik dat in hun twee albums die hierna kwamen minder terug hoor.

The Past Is a Grotesque Animal is een absoluut meesterwerk. Er zijn niet zoveel nummers van een kleine twaalf minuten die van begin tot eind boeien en niet in vervelende herhalingen enerzijds of onuitstaanbare langdradigheid anderzijds verzanden. De eerste minuten stampt The Past... bijna door als een soort Gang of Fournummer, maar dan vermengd met indierock en een scheutje sixties. Die laatste invloeden komen later in het nummer meer opzetten dankzij het onweerstaanbare en steeds herhalende (repeterende leek me in dit geval voor meerdere uitleg vatbaar ) achtergrondkoortje. Misschien voor mij wel een van de beste nummers ooit, al moet het zijn houdbaarheid op de lange termijn nog even bewijzen.
The Past is ook meteen het breekpunt op dit album. Wat ervoor komt is heerlijke, expressieve indierock, die samen met The Past... op een dikke 4.5* had kunnen eindigen. Wat erna komt is een stuk minder. Bunny Ain't No Kind of Rider is vrij slap, Faberge Falls for Shuggie een nogal matige Prince-pastiche. Pas bij She's a Rejector komen we weer aardig op gang.
Verder doet Of Montreal mij naast de reeds genoemde referentie nogal aan Sparks denken. De gekte en het vaak hoge tempo hebben ze ontegenzeggelijk gemeen.

3 voor het album, plus 1 voor The Past...

Geweldige plaat, ik heb zin in Noorderzon 2012. Dat word een groot feest!

Via een toplijst van Pitchfork werd mijn interesse voor dit album van Of Montreal gewekt. Er is hier al genoeg geschreven over het geweldige The Past Is a Grotesque Animal. Toch wel een behoorlijke stijlbreuk met de rest van het album en daarnaast tevens het onbetwiste hoogtepunt. Desalniettemin bevat dit album meer moois, hoewel daarnaast ook de wisselvalligheid opvalt.

Maar laten we beginnen met de hoogtepunten op dit bijna speelse en zeer experimentele album, waarbij het geluid hier en daar doet denken aan de band Phoenix. Albumopener Suffer for Fashion past perfect en geeft de juiste toon aan. Ook Bunny Ain’t No Kind of Rider behoort tot de hoogtepunten. Helaas zijn de mindere nummers groot in aantal. Faberge Falls for Shuggie, Labyrinthian Pomp en Gronlandic Edit behoren niet bepaald tot mijn favorieten en voorkomen dus een hogere beoordeling.