of Montreal - Hissing Fauna, Are You the Destroyer? (2007)

Erg fijn plaatje dit. Ik kende Of Montreal al een tijdje van naam, maar had eigenlijk geen idee wat ik precies moest verwachten. The Beatles en The Shins werden al genoemd en dat waren inderdaad ook mijn eerste ingevingen. En het Elephant 6 collectief met bandjes als Neutral Milk Hotel en vooral Elf Power, daar moest ik ook wel aandenken. Mooie liedjes, maar met een flinke scheut 60s psychedelica en in dit geval ook nog wat electronica.

Maar op de een of andere manier is het niet de gekte, maar het gevoel dat mij voor dit bandje lijkt te winnen. Ik ga dit album maar 's wat vaker draaien de komende tijd.

The Past Is a Grotesque Animal is een absoluut meesterwerk. Er zijn niet zoveel nummers van een kleine twaalf minuten die van begin tot eind boeien en niet in vervelende herhalingen enerzijds of onuitstaanbare langdradigheid anderzijds verzanden. De eerste minuten stampt The Past... bijna door als een soort Gang of Fournummer, maar dan vermengd met indierock en een scheutje sixties. Die laatste invloeden komen later in het nummer meer opzetten dankzij het onweerstaanbare en steeds herhalende (repeterende leek me in dit geval voor meerdere uitleg vatbaar ) achtergrondkoortje. Misschien voor mij wel een van de beste nummers ooit, al moet het zijn houdbaarheid op de lange termijn nog even bewijzen.
The Past is ook meteen het breekpunt op dit album. Wat ervoor komt is heerlijke, expressieve indierock, die samen met The Past... op een dikke 4.5* had kunnen eindigen. Wat erna komt is een stuk minder. Bunny Ain't No Kind of Rider is vrij slap, Faberge Falls for Shuggie een nogal matige Prince-pastiche. Pas bij She's a Rejector komen we weer aardig op gang.
Verder doet Of Montreal mij naast de reeds genoemde referentie nogal aan Sparks denken. De gekte en het vaak hoge tempo hebben ze ontegenzeggelijk gemeen.

Via een toplijst van Pitchfork werd mijn interesse voor dit album van Of Montreal gewekt. Er is hier al genoeg geschreven over het geweldige The Past Is a Grotesque Animal. Toch wel een behoorlijke stijlbreuk met de rest van het album en daarnaast tevens het onbetwiste hoogtepunt. Desalniettemin bevat dit album meer moois, hoewel daarnaast ook de wisselvalligheid opvalt.

Maar laten we beginnen met de hoogtepunten op dit bijna speelse en zeer experimentele album, waarbij het geluid hier en daar doet denken aan de band Phoenix. Albumopener Suffer for Fashion past perfect en geeft de juiste toon aan. Ook Bunny Ain’t No Kind of Rider behoort tot de hoogtepunten. Helaas zijn de mindere nummers groot in aantal. Faberge Falls for Shuggie, Labyrinthian Pomp en Gronlandic Edit behoren niet bepaald tot mijn favorieten en voorkomen dus een hogere beoordeling.