Megadeth - So Far, So Good... So What! (1988)

Ik vind dit So Far, So Good... So What! net geen klassieker. Het is net wat minder dan voorganger Peace Sells. Dat ligt niet aan de ijzersterke uitvoering door Mustaine en consorten. Wat een bas, wat een drum, wat een gitaren! Het probleem zit 'm in de composities. Een aantal nummers zijn gewoon wat minder sterk.

Daartegenover staat dat er wel degelijk een paar klassieke Megadeth nummers op staan. Voorop staat In My Darkest Hour, zowel muzikaal als tekstueel geweldig. De opening van dat nummer vind ik één van de beste openers die ik ken.
De instrumentale opener van het album Into the Lungs of Hell is ook erg goed. Megadeth heeft vaak een wat ander nummer erbij staan, in dit geval de punk-cover Anarchy in the UK. Dit is één van mijn favoriete Megadeth nummers. Set the World Afire is ook een populaire klassieker, met een fraaie solo. Mary Jane is een goed nummer, de rest is best aardig.

Je hebt zo alles bij elkaar een album wat de moeite zeker waard is, hoewel je ook kan volstaan met de grootste hits cd Set the World Afire (waar zou die titel nou vandaan komen? ): daar staan de vier beste nummers van dit album op.

Megadeth zit niet stil. Mustaine en co. laten twee jaar na hun hitalbum Peace Sells weer van zich horen, en laten ook merken dat ze het echt wel kunnen. 'So Far, So Good... So What!' brengt wederom weer te gekke trashmetal nummers je huiskamer binnen en het blaast zo door je speakers dat het zeker geen straf is om hier naar te luisteren. Dit album begint ijzersterk met super nummers als 'Into The Lungs Of Hell' en 'Set The Wolrd Afire' maar met nummers als 'Anarchy In The U.K.' begon het weer een beetje te jeuken en dat haalt het album weer iets naar beneden. Maar met een eindtrack als 'Hook in Mouth' kan Megadeth weer zeggen dat ze een top werkje hebben neer gezet. Heerlijke zang, mooie riffs en ja, Megadeth blijft mijn favoriete trashmetalband.

Ze weten wel hoe ze een plaat moeten openen zeg. Mensen lief wat een heerlijk nummer is Into the Lungs of Hell. Hoe vaker ik hem hoor hoe beter die klinkt. En dan moeten we nog beginnen.

Dave's zang blijft een heikel puntje, en hij klinkt hier wat minder sterk dan op de vorige. Maar wat die man uit zijn gitaar weet te toveren is toch wel heerlijk genieten. Helaas is niet elk nummer even sterk, zo is Anarchy in the U.K. een enorm niemands dal wat puur gemaakt lijkt te zijn om je ouders te overtuigen dat ze niet zo agressief zijn als ze denken. Gelukkig weten ze met nummers als 502, In My Darkest Hour, Set the World Afire en de opener wel echt sterke nummers afleveren.

De korte speelduur werkt hier ook in het voordeel. Geen vulling om maar een langere plaat te maken, maar vooral gewoon de sterke elementen en ideeën uitwerken. En omdat het maar iets meer dan een half uurtje duurt gaat deze ook snel nog eens op repeat.

Megadeth begint bij mij steeds meer te groeien en deze derde plaat vestigt ze toch wel stevig naast Metallica en Slayer in het rijtje. Ik begrijp nu waarom Megadeth zo hoog aangeschreven staat en door velen geliefd wordt. Het debut is jammer, maar de platen die volgen (voor zover dan) zijn wel echt enorm sterk.