Chris Isaak - Chris Isaak (1987)

Ben het zeker met bovenstaande eens, zeg maar pakweg de eerste 5 platen van de man zijn voldoende tot prima te noemen. Isaak kon zijn muziek soms verpakken in een broeierige sfeer, mede ingegeven door zijn gitaarspel en zijn vocale uithalen. Dit is dan ook de kant van Chris die ik het liefste hoor. Ergens in de jaren 90 koos Isaak voor een wel erg gezapige richting. Maar zeker de eerste 10 jaar van zijn loopbaan is het deels uitstekend wat hij op de wereld loslaat. Dit plaatje bevat enkele toppers. You Owe Me Some Kind of Love is een prima opener. De Yardbirds worden geëerd met Heart Full of Soul en dat wordt fraai gedaan. Blue Hotel vormt natuurlijk een topper in het oeuvre van onze crooner. Wild Love vormt ook een heerlijke song. De tweede helft van het album kan mij duidelijk minder bekoren. Zeker als de beste man de country tour - wat eenmaal een voorliefde is van Isaak - haak ik direct af. Het is bij mij altijd een kwestie geweest van doseren bij zijn muziek. Een playlist met zelfgekozen songs levert een aardig uurtje op, de volle lengte van zijn platen uitzitten echter lukt mij niet meer.

Fade Away beste mensen, Fade Away

Dat zal wel met succes te maken hebben, de ballads hadden meer succes dan de uptempo nummers (op Blue Hotel na).

De albums na Forever Blue ken ik eigenlijk niet, op zich vreemd want dat is (samen met deze) mijn favoriete album .

Al zijn platen na Forever Blue boeien mij maar matig maar ik moet zeggen dat Mr. Lucky uit 2009 mij aangenaam heeft verrast. Wat meer up tempo en bij vlagen weer energiek. Geen topper maar wel een aangename verassing, zeker eens proberen zou ik zeggen.

De eerste helft van deze plaat is zonder twijfel vijf sterren waard. Het tweede deel daarna is niets mis mee, maar bevat, relatief, nummers die toch net wat minder blijven hangen. Niettemin zonder twijfel 4,5*!

Alleen de toon die gitarist James Calvin Wilsey laat horen maakt dit album al onweerstaanbaar. Goed, Chris Isaak zingt fantastisch en de album opent met een paar ijzersterke nummers en daarna wordt het helaas ietsje minder. Prachtig melancholisch album, niet als je last hebt van luddevedu.