Brand New - The Devil and God Are Raging Inside Me (2006)

Verslavend. Destijds had ik wel van dit album gehoord - het werd voorafgegaan door de nodige hype, mede gecreëerd door gelekte demo's, en de reviews waren ook erg positief. Ik zat toen met mijn hoofd echter ergens tussen the Beatles en Pink Floyd waardoor ik dit album, na het eens met halve aandacht te hebben gehoord, links liet liggen. Drie jaar later dan nog eens geprobeerd en het is alweer een tijdje geleden dat ik zo verslaafd ben geweest aan een album als ik nu ben aan 'The Devil and God Are Raging Inside Me'.

Brand New is een amerikaanse rockband die af en toe wat durven aanschurken tegen de post-hardcore en de emorock. Dit album zou ik beschrijven als een opgekuiste, gladde versie van Modest Mouse, met hier en daar wat van de rustige At the Drive-In in verwerkt. De gitaar varieert van prachtig getokkel op de single 'Jesus Christ' tot noisy rock zoals 'Welcome to Bangkok'. De drums zijn simpel maar onderhoudend, en verder passeert er hier en daar ook een viool, een cello en zelfs een theremin. Wat het album echter maakt is de zang. Jesse Lacey heeft een uitstekend gevoel voor dynamiek en melodie, en de samenzang met gitarist Vincent Accardi is uitermate geslaagd (zoals het refrein van het schitterende 'Millstone'). Het is ook voornamelijk in die expressieve zang dat het emo kantje bovendrijft, iets wat niet iedereen even veel zal bevallen.

Criticasters zullen ook wijzen op de niet zo opbeurende teksten, edoch: zij dwalen. 'The Devil and God Are Raging Inside Me' is gewoon een erg persoonlijke plaat, een blik in de ziel van Jesse Lacey zoals ook 'In the Aeroplane Over the Sea' dat is. Verder wordt er heel wat gerefereerd naar films en gedichten, wat sommigen als pretentieus zullen afdoen. Het resultaat is een donker, emotioneel, intiem en volwassen album, en al de rest doet er dan niet toe, toch?

Yeah! De opener 'Sowing Stone' is al meteen schot in de roos. "I was losing all my friends / was losing them to drinking and to driving". Tijdens de opnames ging Magere Hein hevig tekeer onder de vrienden van de band. Zo gaat 'Limousine' over de zevenjarige Katie die omkwam in een verkeersongeval veroorzaakt door een dronken rijder. Het maakt het afsluitende mantra waarin de jaren worden afgeteld een gitzwart stuk muziek.
Nog zo'n ontroerend mooi nummer is 'Jesus Christ' waarin Lacey een geloofscrisis bezingt. Daartussen staat 'Degausser' dat welhaast op 'Relationship of Command' had kunnen staan. Het einde van het eerste deel van het album is 'You Won't Know', dat hier op MuMe erg populair is maar eigenlijk een van de mindere nummers van het album is. Het is opgebouwd rond een simpel melodietje van viool en gitaar en is een erg catchy emorockertje maar er is zoveel beters te vinden op dit album.
Het gruizelige, instrumentale 'Welcome to Bangkok' bijvoorbeeld dat Kurt Cobain waarschijnlijk wel op In Utero had willen hebben, of het post-punk uitstapje 'Not the Sun'. Nog een hoogtepunt komt er met 'Luca', waar weer een glansrol is weggelegd voor de zang, met de intieme passage in de helft, fluisterend en kwetsbaar. Het einde wordt dan ingeluid met het instrumentale 'Untitled', dat me wat aan Sigur Ros doet denken, alleen is het maar twee minuten lang en geen dik uur.
'The Archers Bows Have Broken' is het laatste levendige nummer, want 'Handcuffs' is een merkwaardige afsluiter; kalm en toch intens.

Eindoordeel is dat het een album is waarop alles in de plooi valt, geen slechte nummers, onderlinge samenhang, genoeg afwisseling, ... en wat misschien wel het leukste is, dat is dat ze nog een hele hoop andere albums hebben die ik nu kan gaan ontdekken. Tot over een week ofzo!

In Amerika is dit kennelijk behoorlijk groot, want als ik op wikipedia kijk zie ik dat na hun onsuccesvolle debuut de vier daaropvolgende platen daar achtereenvolgens de plaatsen 63, 31, 5 en 1 van de albumcharts haalden. Zelf had ik hier nog nooit van gehoord totdat ik er door een vriend op geattendeerd werd, maar het rare is dat ik bij Millstone, Jesus en Not the sun onmiddellijk het idee had dat ik die nummers al (veel) vaker had gehoord. Ik kan nog steeds niet thuisbrengen waar dat het geval kan zijn geweest, maar ondertussen ben ik als nieuwkomer wel overtuigd geraakt van de kwaliteit van deze plaat. Tijdens het draaien komen de namen van een half dozijn andere bands ongevraagd bij me binnen (met name Nirvana vanwege de dynamiek, Linkin Park vanwege de schreeuw en Weezer vanwege de lekker volle sound), en de gewoonte om de rustige stukken zodanig te brengen dat de luisteraar gewoon kan gaan zitten wáchten op de emotionele explosies kan ik niet meer zo goed hebben, maar gelukkig staan er ook genoeg nummers op waarbij ze een andere structuur hanteren, en bovendien grossieren ze in sterke melodieën, altijd een pluspunt. Een sterke en warmbloedige plaat.