Megadeth - Cryptic Writings (1997)

Het album begint een beetje als voorganger Youthanasia, met een paar midtempo oké tracks, maar al snel blijkt de band wat verrassingen in petto te hebben voor de nietsvermoedende luisteraar. Mastermind roept herinneringen op aan Countdown To Extinction en het vlotte en felle The Disintegrators laat horen dat Mustaine en co. nog steeds kunnen vlammen. De rest van de plaat is lekker afwisselend en continu onderhoudend. Al met al behoort Cryptic Writings niet tot het betere werk van de band, maar het blijft wel een lekker album.

De Lp heeft zn glimmende grijze hoes en is ietsjes anders dan de cd hoes.
Vette plaat maar draai eigenlijk alleen de oude platen uit de jaren tachtig.

Al vertelde me ooit iemand mij dat de vinyl versie niet eens bestond. Vreemd toch veel gedraaid.

Goede plaat met enkele erg sterke nummers,ondermeer Trust,Almost honest en Mastermind.Tweede helft vind ik iets minder.

Een prima Megadeth-plaat, al is er zoals eerder opgemerkt een lichte commerciële knieval te horen. Megadeth blijft echter wel als Megadeth klinken, en dan heb ik er niet zo'n bezwaar tegen. Dat was op Countdown to Extinction immers al zo.

All in all misschien iets beter dan de voorganger, m.n. door 'Trust', 'A Secret Place' en 'She-Wolf'. Hierna raakte de band het spoor een beetje bijster en vind ik eigenlijk alleen Endgame nog echt de moeite waard.

Wat mij betreft doe je The system has failed en Dystopia daarmee ernstig te kort!

Voor deze heb ik altijd een zwak gehad, ik denk dat ik 'm iets hoger heb zitten dan de doorsnee Megadeth-fan. De thrash zit ondertussen al wat verder weg, maar in nummers als Trust, A Secret Place en The Disintegrators heb ik altijd wel zin.

Op het eerste gezicht leek de film inderdaad erg op zijn voorganger met erg rustige oké nummers. Na mate 'Matermind' ingeluid word, word het album harder en klinken we weer naar de oude roots van de band. Toch wist Megadeth mij niet te overtuigen op dit album waarvan ik toch meende dat er een groot schommel effect in zat. Het album kent zeker gave riffs, heerlijke zang en samenspel maar het is telkens net niet en lijkt de band na 'Rest in Peace' hun succesalbum, het in het algemeen wat rustiger aan te doen. Toch blijft het Megadeth en klinkt het in het algemeen gewoon erg gaaf, al komt de band niet meer op de piek waar ze op hebben gestaan.

Megadeth loopt elk album wat meer weg bij de thrash metal. Eigenlijk is dat helemaal niet zo erg, want ze laten horen dat ze dit prima kunnen. Nummers als Trust, A Secret Place en She-Wolf zijn eigenlijk gewoon prima metal nummers. Dit album moet je eigenlijk ook niet vergelijken met een Rust in Peace. Gewoon een goed album.

Het is drie jaar na het artistieke geslaagde Youthanasia en Mustaine komt met dit schijfje op de proppen, tevens de laatste waarop drummer Nick Menza de honneurs waarneemt.
Hoewel voorgangers Countdown en Youthanasia het thrash hart al niet meer sneller deden kloppen maar wel uitstekende platen bleken te zijn, vormt Crypting Writings een wat lastige plaat.
Bij vlagen hoor je de dwarse riffs waar Mustaine bekend om staat, en zeker de tweede helft van de plaat begint bij mij te leven als het songmateriaal wat afwisselender wordt voorgeschoteld.

De wijze waarop Have Cool, Will Travel wordt voorzien van potje mondharmonica en de gitaarsolo's je om de oren vliegen vind ik te gek gedaan.
Het stuwende Sin is ook al zo'n treffend voorbeeld hoe metal anno 1997 op frisse wijze voor het voetlicht gebracht kon worden.
Mastermind; ook al zo'n song die swingt als de spreekwoordelijke ....Friedman die als een malle soleert, en het is diversiteit troef.

Crypting Writings komt met de eerste drie songs maar moeizaam op gang bij mij. Het is het middenstuk dat mij overtuigd.
Een topper vind ik het niet, maar geef je deze plaat een kans, ontvouwd er zich na verloop van tijd genoeg fraais om geboeid te blijven.

Ook op album nummer 7 leveren de heren nog steeds fijne nummer af. Het is wel een beetje een plaat met 2 gezichten voor mij. De eerste helft is erg braafjes en veilig, waar ze in de tweede helft weer wat gedurfder en speelser klinken. De eerste helft komt niet heel sterk over en weet weinig boeiends af te leveren. Dat doet de tweede helft wat beter. Het is energieker en weet weer wat meer te boeien. Maar het is ook wat wisselender in kwaliteit. Het is daardoor een wat wisselende plaat geworden waarbij niet alles even lekker werkt.

Het geheel komt een beetje inspiratieloos over, alsof ze dit op de automatische piloot gemaakt hebben. Nu lees ik dat Dave ten tijde van dit werk vooral op zoek was naar die begeerde nummer 1 hit. En zo klinkt deze plaat ook wel. Erg middle of the Road, simplistisch en commercieel en makkelijk in het gehoor liggend. Dat deden ze op de vorige platen ook al, maar die klonken toch een stukje creatiever en gemotiveerder dan deze.

Cryptic Writings is geen vervelende plaat om te horen, maar ook niet echt een noemenswaardige plaat in hun toch wel sterke oeuvre.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!