Megadeth - Risk (1999)

Op zich heb ik Risk altijd een goede plaat gevonden. De meeste nummers luisteren heerlijk weg. Insomnia is een van de betere nummers die band heeft gemaakt. Prince of Darkness is ook heel sterk.

Een mooie hoes heeft dit album niet maar wat ze er op de reissue van gemaakt hebben is wel een beetje belachelijk.

In ieder geval wel met het mooie band logo...dat dan weer wel....

Maar ik zie dat eerder als het metal band logo en zodoende past het dus niet op Risk. Weer typisch iets om het eigen vroegere werk naar beneden te halen door het te willen verbeteren. Ook met die remixes. Mustaine kan toch nog iets leren van zijn oude maatjes bij Metallica, denk ik dan.

Laatste gerucht schijnt te zijn dat Mustaine Ulrich en Hetfield heeft benaderd om een nieuwe 'supergroep' te beginnen, aangevuld met Ellefson op bas. Hetfield schijnt vriendelijk bedankt te hebben.

Dat zou me wel wat zijn. Gewoon Metallica maar dan met Mustaine en Ellefson i.p.v. Trujillo en Hammett. Zou wel een stofwolk door de internetfora heen veroorzaken.
Maar dat terzijde.

Ook Risk behoefde net als al het andere Megadethspul in mijn opinie geen verbetering qua hoes of qua wat dan ook. Het is een ietwat vreemde eend in de Megadethbijt. Maar zowel de muziek als de hoes vind ik ergens wel tof.
Blijkbaar is er niemand met wat gezag in de buurt van de maestro die roept dat al die aangepaste heruitgaven eigenlijk helemaal niet zo nodig zijn.

Risk is even een hele andere kant van Mustaine en zijn bende, maar niet minder genietbaar. Zijn stem is zelfs erg geschikt voor het soort laid-back rock als Breadline of Wanderlust. Dit swingt allemaal wat meer en dat heeft ook wel wat. Ik had m destijds aangeschaft met de 'No Risk Disk', waar de volgende zes nummers van eerdere albums op staan:

Peace Sells
In My Darkest Hour
Holy Wars...The Punishment Due
Symphony Of Destruction
A Tout Le Monde
Use The Man

Toch apart dat ze dat erbij hadden gedaan. Alsof ze bang waren dat mensen die de CD kochten niet wisten dat ze eigenlijk met een metalband te maken hadden.

Die no-risk schijf heb ik er ook bij. Ik denk niet dat die vaker dan 2 keer in mijn speler heeft gelegen. Van insomnia is op de 2004 remaster een no-risk versie verschenen waarbij de onheilspellende violen zo goed als weg zijn gemixt. En juist die maken de song tot een pracht nummer. Verdere toppers zijn het afwisselende Prince of Darkness en de semi ballad Time: the beginning&the end. Voor de rest aardige rock songs met veel oog voor detail maar erg aangrijpend is het niet overal Mooie instapplaat voor wie het doorgaans thrassende gezelschap van een melodieuzere kant wil gaan benaderen, lijkt me.

Erg matig plaatje,zeker voor Megadeth begrippen maar ook een andere noemer vind ik hier weinig aan.

Hmm, deze wordt hier en daar toch wel wat uitgekotst, al moet ik zeggen dat ik het zelf wel vind meevallen. Ik ga albums niet lager inschatten omdat de band plots stopt met het genre te brengen waarmee ik ze leerde kennen. Ik vind dit dan ook een zeer degelijk rock-album (toegegeven, een topper is ' t nu ook weer niet) met een handvol erg fijne songs zoals Breadline en Insomnia.

Crush 'em vind ik trouwens wel irritant, dat is een ietwat geforceerd anthem. De geschiedenis maakt van een song een anthem, zoiets ga je niet bewust schrijven. Beetje als bewust een cultfilm willen maken, dat lukt ook niet.

Je bent lekker op dreef Dale, ga je de rest ook nog doen?

Dit werkje van 'Megadeth' kon ik toch echt minder waarderen. Er zit geen pit meer in, ik vond het samenspel maar iets om snel te vergeten en de productie was ook niet altijd even goed. Waarvan het album toch wel misschien twee leuke songs bevat vond ik het algemeen maar moeilijk om door te komen en moeilijk te geloven dat dit werk van Megadeth is. Nee, ik ben zeker geen fan van het album wat op veel vlakken wat harder had gemogen, en Megadeth is nu officieel de draad kwijt geraakt.

Dat is een compositie van alle inlay foto's die al bij het origineel waren verschenen. Had ook liever de Crush 'm! versie gezien want daar is het uiteindelijk wel op uitgedraaid (als in reviews en sales)

Mij maakt het eigenlijk niet uit. Deze en The World Needs a Hero zijn de enige Megadeth studioalbums die ik niet heb.

Dan heb je er nog steeds 2 teveel ?

Risk is als album titel gekozen omdat Dave Mustaine heel goed door had wat voor een risico hij nam met deze release. Het geluid was zo anders vergeleken bij het ouder Megadeth werk dat het door veel fans werd afgestoten, en met goede reden. Dave zelf heeft uiteindelijk toegegeven dat hij dit album niet onder de noemer Megadeth had moeten uitbrengen maar mogelijk als een side project. Gezien dit echter niet is gebeurt zal Risk altijd worden vergeleken met albums als: Peace Sells..., Rust in Peace en ook latere sterkere albums als The System Has Failed of Dystopia.

Als we dit niet zouden doen, en we zouden Risk beluisteren als een solo project van Mustaine, dan zou deze score misschien net iets hoger worden. Het is niet erg hard of snel, de muziek is zeer toegankelijk en Crush 'Em was zelfs bedoeld als een soort "wrestling anthem" voor grote evenementen. Dit waren duidelijk wensen en experimenten die Mustaine een keer wilde uitvoeren, maar het had weinig met Megadeth in zijn geheel te maken.

Persoonlijk vind ik het album niet zo slecht als vele anderen. Het is geen meesterwerk maar als je het los kunt zien van Megadeth wordt het al iets interessanter. Er staan nog steeds een paar leuke nummers op, en ook al is het niet erg metal, een leuke meezinger op zijn tijd is echt geen verschrikking. Mocht je het album nog een keer opzetten, zie het dan als een Dave Mustaine side project en zet hem niet op als je net klaar bent met Killing is my Business...

Favoriete tracks:
- Prince of Darkness
- Wanderlust
- Seven

"On every street and corner lie these seven deadly sins of mine."

Perfect omschreven!

Behalve dat de score beneden het gemiddelde is

Haha, dat klopt. Hoewel ik nog steeds van mening ben dat Risk wat hoger had gescoord als het los stond van Megadeth, blijft het feit dat dit wel onder die noemer is uitgebracht en dat heb ik in mijn score meegenomen XD maar los van Megadeth was dit waarschijnlijk een 3.5 of 4 geweest

Een van de meest toegankelijke plaatjes van Dave en het valt mij niet tegen, redelijk ver verwijderd van het uitstekende Rust In Peace met zijn ' meer riffs per strekkende meter' of het uitgebalanceerde Countdown To Extinction. Wat beklijft zijn de capaciteiten van Mustaine om goede songs te schrijven. Risk is zeker geen plaatje dat als blauwdruk kan dienen voor het oeuvre van Megadeth, desalniettemin vormt midden jaren 90 een interessante periode van de band. Prince of Darkness is een heerlijke song, hoewel ik voor mijn gevoel de riff van Metallica's Bad Seed erin terug hoor maar ik kan mij vergissen. De zelfverzekerdheid van Crush' Em heeft zijn charme. The Doctor Is Calling ademt een 'Savatage' sfeer, alsof het geschreven is door Jon Oliva en dat is positief bedoeld. De ingehouden woede van Wanderlust vormt ook alweer een prima compositie. Het tweeluik Time vormt gezamenlijk een stemmige afsluiting van de schijf. De agressie ontbreekt grotendeels, Mustaine laat zich van zijn meest ingetogen kant zien en veelzijdigheid troef en daarom haalt Risk een dikke voldoende. Een topper is het echter niet, enige agressie had de plaat goed gedaan en de productie is wat tam, die had wat sprankelender gemogen.

Overgeproduceerde popmetal, best catchy en met genoeg om van te genieten, maar erg plat en bedacht als je het vergelijkt met de intelligente muziek die Megadeth eerder maakte. Dat moet je dan ook niet doen. Toch, zo'n band wil je horen 'spelen', en niet begraven onder beats en synths.

Ik denk dat de openingstrack Insomnia bij de 2004 remix/ remaster/ rerecorder het hardste is aangerand van alle Megadeth tunes.

De CD nieuw bij verschijnen in huis gehaald, heb Risk nooit als teleurstellend ervaren. Met het songmateriaal is weinig mis - op Cryptic Writings staat meer middelmaat - maar op een gegeven moment mist het wat pit en heeft het laidback/mainstream geluid lang genoeg geduurd, al bevinden mijn favorieten, Prince of Darkness en het Time tweeluik, zich in zowel kop als staart van het album. Opvallend is het ontbreken van teksten in het boekje.

Geen teksten, wel zinsneden uit de nummers ja. Mustaine bleef altijd hangen bij wat Metallica deed en doet. Die deden dat bij Load en Reload. Gelukkig was Dave op muzikaal gebied eigenwijzer.

Metallica doe ik nog wel eens weg aan familie waar het gretig aftrek vindt, zelf hoef ik niet alles te hebben/houden van die band al wordt er wel eens iets voor een 2e X opnieuw aangeschaft. Mustaine heb ik t/m The World Needs a Hero gevolgd waar de afsluitende track een kruising tussen The Call of Kthulu en Am I Evil is. Toen Metallica het gaspedaal weer intrapte op Death Magnetic kwam Dave het jaar erop met Endgame.

Album nummer 8 begint nog wel lekker met het pakkende Insomnia. Maar als ik bij Prince of Darkness het idee krijg dat Metallica opstaat gaat er iets mis. Het klinkt alsof het op Load had kunnen staan...

Daarna volgt een plaat die voor mij vrij levenloos overkomt. Er zit verder eigenlijk niets wat de aandacht weet te trekken, behalve de opener en afsluiter. Maar beide nummers behoren niet tot hun betere werk. En dan is die 50+ minuten wel echt een lange zit. De voorganger voelde al alsof het wat op de automatische piloot ging, maar dat is bij deze al helemaal het gevoel. Daarnaast komt deze te formulematig over om een hitje te scoren. Dit is voor mij toch wel hun minste werk.

Ze begonnen de jaren 90 sterk, maar weten dat absoluut niet vol te houden. Maar eens kijken of ze zich in de jaren 2000 weten te herpakken.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!
8. Risk