Megadeth - Risk (1999)

Dit werkje van 'Megadeth' kon ik toch echt minder waarderen. Er zit geen pit meer in, ik vond het samenspel maar iets om snel te vergeten en de productie was ook niet altijd even goed. Waarvan het album toch wel misschien twee leuke songs bevat vond ik het algemeen maar moeilijk om door te komen en moeilijk te geloven dat dit werk van Megadeth is. Nee, ik ben zeker geen fan van het album wat op veel vlakken wat harder had gemogen, en Megadeth is nu officieel de draad kwijt geraakt.

Risk is als album titel gekozen omdat Dave Mustaine heel goed door had wat voor een risico hij nam met deze release. Het geluid was zo anders vergeleken bij het ouder Megadeth werk dat het door veel fans werd afgestoten, en met goede reden. Dave zelf heeft uiteindelijk toegegeven dat hij dit album niet onder de noemer Megadeth had moeten uitbrengen maar mogelijk als een side project. Gezien dit echter niet is gebeurt zal Risk altijd worden vergeleken met albums als: Peace Sells..., Rust in Peace en ook latere sterkere albums als The System Has Failed of Dystopia.

Als we dit niet zouden doen, en we zouden Risk beluisteren als een solo project van Mustaine, dan zou deze score misschien net iets hoger worden. Het is niet erg hard of snel, de muziek is zeer toegankelijk en Crush 'Em was zelfs bedoeld als een soort "wrestling anthem" voor grote evenementen. Dit waren duidelijk wensen en experimenten die Mustaine een keer wilde uitvoeren, maar het had weinig met Megadeth in zijn geheel te maken.

Persoonlijk vind ik het album niet zo slecht als vele anderen. Het is geen meesterwerk maar als je het los kunt zien van Megadeth wordt het al iets interessanter. Er staan nog steeds een paar leuke nummers op, en ook al is het niet erg metal, een leuke meezinger op zijn tijd is echt geen verschrikking. Mocht je het album nog een keer opzetten, zie het dan als een Dave Mustaine side project en zet hem niet op als je net klaar bent met Killing is my Business...

Favoriete tracks:
- Prince of Darkness
- Wanderlust
- Seven

"On every street and corner lie these seven deadly sins of mine."

Album nummer 8 begint nog wel lekker met het pakkende Insomnia. Maar als ik bij Prince of Darkness het idee krijg dat Metallica opstaat gaat er iets mis. Het klinkt alsof het op Load had kunnen staan...

Daarna volgt een plaat die voor mij vrij levenloos overkomt. Er zit verder eigenlijk niets wat de aandacht weet te trekken, behalve de opener en afsluiter. Maar beide nummers behoren niet tot hun betere werk. En dan is die 50+ minuten wel echt een lange zit. De voorganger voelde al alsof het wat op de automatische piloot ging, maar dat is bij deze al helemaal het gevoel. Daarnaast komt deze te formulematig over om een hitje te scoren. Dit is voor mij toch wel hun minste werk.

Ze begonnen de jaren 90 sterk, maar weten dat absoluut niet vol te houden. Maar eens kijken of ze zich in de jaren 2000 weten te herpakken.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!
8. Risk