John Mayall & The Bluesbreakers - Crusade (1967)

Lekker album waarop een wel zeer jonge Mick Taylor leuk soleert. Leuk om "Drivin' Sideways" te vergelijken met de twee ander Freddie King covers "The Stumble" (Peter Green) en "Hideaway" (Eric Clapton). Hoewel Mayall in de hoestekst van "A hard road" nog beweerde geen plannen te hebben om The Bluesbreakers met een blazerssectie uit te breiden, treffen we hier dus Rip Kant en Chris Mercer op saxen aan. Hoogtepunt is "The death of J.B.Lenoir", jammer dat er een paar zwakke composities op staan.

wat een prachtplaat is dit zeg!! de bijdrage van Mick Taylor is erg goed.
opvallend weinig stemmen voor deze plaat?!

Mick Taylor profileert zich als meest konstante gitarist in de 60s Bluesbreakers en we vergeven hem zijn 1 misser per plaat graag ... De opnamekwaliteit is nogal modderig op deze plaat maar dat mag 'm de pet niet drukken, een semi-klassieker in mij boek !

Tot mijn verbazing staan op de remastered versie heel veel tracks uit de Peter Green periode .......... ??

Ik zal het simpel houden, deze is eigenlijk gewoon (bijna) net zo goed als de Bluesbreakers plaat met Clapton

Je hebt de smaak te pakken, ga verder met Blues from Laurel Canyon. Archive to eighties is ook goed, dit betreft oude heruitgebrachte songs met een zeer gave Mick Taylor.
Veel plezier.

Ook A Hard Road met Peter Green is enorm goed. Andere aanraders: Chicago Blues (met Walter Trout), Blues for the Lost Days (met Buddy Whittington) en Bare Wires.
Deze laatste is wat minder traditioneel, maar wat mij betreft Mayall en band op hun absolute hoogtepunt.

Prima album. Net als alle andere albums van John Mayall kent ook deze een paar zwakkere nummers.
Top is Stand Back Baby, Driving Sideways Taylor scheurt met de gitaar en Mayall gaat los op de piano, en The Death of J.B. Lenoir (een echte ballad, vooral hoe de sax antwoordt op de klagende mondharmonica) en Man of Stone lekker pittig en ritmisch sterk nummer.

Gewoon 4.5 ster!

Destijds heb ik het Mick Taylor nooit vergeven dat hij naar nota bene de Rolling Stones ging. Ik heb de band vaak live gezien toen Taylor en Dick Heckstall-Smith leden waren. Live was de band beter dan op de platen. Toch is dit een aangenaam album.

Na Eric Clapton op "Bluesbreakers with EC" en Peter Green op "A Hard Road" mag nu Mick Taylor de lead gitaar hanteren op "Crusade" van John Mayall & The Bluesbreakers. De jonge Mick Taylor, die zich later bij The Rolling Stones zou voegen, soleert heerlijk weg op de meer dan prima bluessongs van John Mayall en zijn Bluesbreakers. Overigens kende John Mayall Mick Taylor al op zijn vijftiende. Toen Eric Clapton destijds een keer niet kwam opdagen bij een optreden nam o.a. de piepjonge Mick zijn plaats in. Toen Peter Green later The Bluesbreakers zijn rug toekeerde wist Mayall direct wie zijn vervanger was. En zo geschiedde het en trad Mick Taylor op zijn achttiende toe tot The Bluesbreakers. Zoals we van Mayall gewend zijn neemt hij ook op "Crusade" weer een aantal covers voor zijn rekening. Stuk voor stuk zijn het smakelijke uitvoeringen van het origineel. Een van de hoogtepunten is het eerbetoon aan een van de grootste schrijver van bluessongs, J.B. Lenoir. "Crucade" is wederom een topplaat en kan zich meten met "Bluesbreakers with EC". John Mayall laat maar weer eens zien dat hij een neusje heeft voor gitaristen.

Kan iemand me vertellen of Double Trouble en It Hurts Me Too hier op staan in de UK-mix of de US-mix ?

Wat de hel, ik ben gewoon ook benieuwd hoe de remaster klinkt dus ik moest 'm maar eens in laten vliegen .........

Het boekje vermeldt helaas niet om welke mix het hier gaat. En invliegen is niet nodig, bij cosmox en bol staat ie gewoon voor minder dan een tientje. Al die uitgebreide Mayalls zijn best de moeite waard qua bonussen.
 

Hah ! Ik kijk meestal wel goed rond kwa prijzen hoor en de laatste keer dat Bol als goedkoopste uit de bus kwam is vast al meer dan vijf jaar geleden ........

Enniwees, het zijn de geheiligde UK single mixen zoals ze op So Many Roads staan dus ....... Buiten ( de voor kompletisten zoals ik belangrijke ) tracks als Curly & Rubber Duck is er verder weinig nieuws te halen, alhoewel Parts 1 & 2 van Suspicions eindelijk weer eens achterelkaar wel erg aangenaam is

De Crusade remaster is een duidelijke vooruitgang ook al blijft het 4 sporen "stereo" met de drums en de bas in een kanaal van het stereobeeld een steen des aanstoots. Als ik nog eens geld teveel heb gaat de MONO mix er dus ook nog wel eens komen. Bij de MONO mix van Bluesbreakers kreeg ik echt een gevoel van thuiskomen ........

In het midden van de jaren 60 was blues nog een beetje een uitheemse muzieksoort, en mijn belangstelling werd dan ook pas gewekt toen de Stones , The Pretty Things, The Yardbirds en dergelijke groepen succes kregen en op de radio te horen waren. "Echte" blues hoorde je echter niet al te vaak op de radio, en platen van bijvoorbeeld John Lee Hooker en Lightnin' Hopkins waren niet zo makkelijk te koop in de gewone platenzaak. Die moesten vaak op bestelling geleverd worden.

John Mayall deed veel moeite om de blues onder de aandacht te brengen, en - hoewel ik veel blanke blues niet altijd even bevredigend vind - op dit vierde album slaagt hij daar (weer) behoorlijk in, en werpt zijn "kruistocht" vruchten af, al staan er wel een paar relatief zwakke nummers op dit album. Maar dat wordt voor mij in voldoende mate gecompenseerd door het fraaie gitaarspel van Mick Taylor, de pianopartijen van Mayall en de uitstekende selectie van bluesnummers. Hoogtepunten zijn voor mij (o.a.) Oh, Pretty Woman (dat ik even mooi vind als de hit van Albert King) en The Death of J.B. Lenoir (één van Mayall's helden).

Alweer een aardige bluesrockplaat van John Mayall & The Bluesbreakers, met vooral de piepjonge Mick Taylor op leadgitaar. Eigen nummers worden afgewisseld met songs van Mayall's helden, zoals Willie Dixon, Albert King en Sonny Boy Williamson II. Het harmonicaspel van Mayall is weer erg energiek en fluks, maar zijn zang blijft toch een minpuntje voor me.

The Death of J.B. Lenoir is trouwens een mooie ode aan de eerder dat jaar overleden bluesmuzikant met dezelfde naam.

3,5 sterren

The Death of J.B. Lenoir is niet alleen een ode maar ook een aanklacht over de omstandigheden waaronder de blueszanger onnodig is overleden. In een ziekenhuis, genegeerd en aan zijn lot overgelaten door personeel/medisch team. J. B. Lenoir - Wikipedia - en.m.wikipedia.org

Ik wist het niet van J.B.Lenoir. Toch goed dat John Mayall aandacht besteedde aan deze vergeten bluesartiest. Op live cd The Turning Point belooft John Mayall I'm gonna fight for you J.B.

Nog een aanvullend berichtje; op de verzamel cd The Best of John Mayall As it all began 1964/69 schrijft Mayall dat Melody Maker schreef dat Lenoir stierf door een auto ongeluk. Mevrouw Lenoir echter vertelde Mayall dat hij was gestorven aan een hartaanval.

Het ene sluit het andere niet uit, ouwekock. Op Discogs staat dat het mogelijk een combinatie is van inwendige bloedingen en een hartaanval. Feit blijft dat de man na een auto-ongeluk niet de zorg heeft gekregen die hij hoorde te krijgen. Omdat hij zwart was is hij na het auto-ongeluk veel te vroeg uit het ziekenhuis ontslagen. Diverse inwendige verwondingen zijn over het hoofd gezien. De gevolgen waren desastreus. Het is nobel van Mayall dat hij daar in maar liefst twee nummers aandacht voor heeft gevraagd.

Mayall is een uitstekend gitarist en componist maar 1 ding had hij beter achterwege kunnen laten; zijn zang. Vanuit instrumentaal opzicht vermaak ik mij prima met de platen die de beste man heeft gemaakt.
Echter trek ik zijn zang helemaal niet. Net als bij de vorige schijven krijg ik kromme tenen van wat hij er van bakt. Een te gekke song als The Death of J.B. Lenoir wordt bijvoorbeeld om zeep geholpen zodra Mayall zijn mond opentrekt.
En dat is jammer en een gemiste kans. Nu is het bij de blues ook niet altijd te doen om de zang, het gaat vaak meer om de emotie die het kan oproepen. Vandaar dat ik meerdere platen in de kast heb staan waarbij de zangers nu niet direct natuurtalenten zijn, albums waarbij je de zang op de koop toeneemt.
Bij Mayall irriteert het mij jammergenoeg teveel om zijn platen aan te gaan schaffen. Dat neemt niet weg dat ik snap dat John Mayall een grote stempel heeft gedrukt op het Britse bluesgeluid vanaf de jaren 60.