Marc Almond - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)

Kon hem lange tijd niet zo heel erg waarderen, maar op de lange termijn is dit toch een ijzersterke cd gebleken.

Dit blijft toch wel een klassieker. Mijlenver verwijderd van de sound van Soft Cell, Marc's vorige band, is dit een album dat gevuld is met voornamelijk akoestische, warme klanken (cello, piano en veel accordeon). De liedjes zou je cabaretachtig kunnen noemen (maar dan wel vooroorlogs cabaret) en de melodieen zijn om te smullen. Veel weemoed (het lieflijke The Room Below), veel duistere romantiek (The Champion) en ook nog een ode aan de masturbatie (het titelnummer). M.a.w. wat wil een mens nog meer?

En dat is het! (Maar helaas wel een zwaar onderschatte).

Vandaar dat ik hier even aan promotie deed

Mijn dank is groot

Het probleem met Marc Almond is denk ik dat velen het een eng mannetje vinden. En hierdoor ontgaat ze dan toch wel een schitterend album

Precies. Ik heb hem nog eens op Pinkpop gezien en daar werd hij ook (door sommigen) niet al te vriendelijk bejegend. Het feit dat Almond mooie liedjes schrijft en prachtig kan zingen lijkt er dan niets meer toe te doen. En dan heb ik het nog niet eens over de intrigerende teksten en mooie arrangementen van dit album (met strijkers, trompetjes en noem maar op). Merkwaardig, merkwaardig.

Potverdikkeme wat is dit een fantastisch album zeg (over ondergewaardeerd gesproken).
Ik begin het gevoel te krijgen dat er een halfje bij moet en dat dit dan toch het eerste Almond-album gaat worden met de volle mep.
Nog een paar draaibeurten deze week en dan maar eens beslissen of het zo blijft of niet.
Voor nu ben ik blij dat ik de cd weer (her-)ontdekt heb in mijn kast.

Jammer dat sommige mensen zo kortzichtig zijn en daardoor artiesten die 'anders' zijn geen kans geven. Almond is een typisch figuur ja, maar ik ken wel engere artiesten

Heb net The Hustler gehoord, prachtig. Ook dit album van Almond moet ik dus maar eens in z'n geheel beluisteren.

Zijn sterkste album, waarvan ik zeker weet dat het bij meerdere users zou kunnen aanslaan. Maar ja dan zal de naam Almond van de hoes weggehaald moeten worden vrees ik.
Jammer.....

Heb deze cd jaren in bezit gehad... maar heb hem uiteindelijk toch als onderzetter gebruikt. De eerste paar keer was het wel om aan te horen. Almond kan wel zingen en het klopt muzikaal vast wel.
Maar die hemeltergende overdreven zang, dat gemaakte fake sentiment, brrr...

Nou, het is theatraal, maar ik vind het geen fake sentiment.

Ieder z'n mening he...beetje discussie kan geen kwaad

Gelukkig ook maar: daar leeft de site van

Ik vind Counting Crows nep-sentiment, zeker in vergelijking met Almond

Ja, discussie is altijd prima. Zeker bij albums als dit, die anders toch bijna nooit in de update lijst voorkomen

En het werd de hoogste tijd dat dat eens ging gebeuren. Dit kan binnenkort toch zomaar mijn top 10 in gaan denderen.....

Ik weet dat ik dit stuk ga schrijven voor laten we zeggen 2 of 3 mensen op deze site, want op de een of andere manier blijft deze meneer heel erg in de schaduw staan.
Opmerkelijk. Gisteren luisterde ik naar Ocean Rain van Echo & the Bunnymen en ik hoorde er veel Marc Almond in terug. M.a.w. er zitten overlappingen. Momenteel is The Magic Position van Patrick Wolf een enorme favoriet en ook daar hoor je Almond in terug (was al zo op voorganger Wind in the Wires).
Je zou dus kunnen stellen dat de belangstelling iets groter zou kunnen zijn dan die 10 miezerige stemmen die dit album nu heeft.
Ik vrees dat het met het imago van Almond zelf te maken heeft. Velen vinden het toch een vreemd, beetje ranzig mannetje met zijn nichterige maniertjes en daardoor komen ze vaak niet veel verder dan de Soft Cell hit Tainted Love.
Erg jammer, want naast de vele kitsch die hij soms op ons bordje gooit (en die niet altijd even goed uitpakt) is dit album een ongeslepen diamant. Liefhebbers van de Berlijn-cabaret achtige periode van b.v. een Lou Reed of David Bowie zouden dit ook op zijn minst eens moeten gaan proberen........

Het begint al met de donkere opener Mother Fist: alsof je een of andere zeemanskroeg binnenstapt waar duistere praktijken plaatsvinden. De muzikale begeleiding geeft het een exotisch tintje waardoor dit nummer nog broeieriger weet over te komen. Dit nummer verenigt de 2 kanten waar Almond sterk in is: de experimentele kant en de pop/kitsch-kant. Waar hij op één dezer gebieden wel eens te ver doorslaat is dat in dit nummer perfect gedaan.
En voor de geinteresseerden: dit nummer is een ode aan masturbatie.
There Is A Bed heeft ook dat 'leven in de goot' gevoel (voor wat dat ook moge zijn, want ik heb er geen ervaring mee: het klinkt altijd wel lekker).
Ook hier is de begeleidingsband The Willing Sinners weer onovertroffen bezig. Wat me ook opvalt is dat Almond zijn zang hier redelijk beheerst ten gehore brengt. Geen gegalm net over het randje, maar er net tegen aan waardoor het helemaal klopt.
Saint Judy klinkt sleazy, goor en plakkerig. Hier is de inzet van de trompet mede verantwoordelijk voor. De Judy waarover Almond zingt is Judy Garland.
Zo moet het klinken als je dat zeemanscafé hebt verlaten en je over de straten richting nowhere loopt te zwalken.
The Room Below is de plaats waar je na de nachtelijke zwalkpartij door steegjes en straatjes terecht bent gekomen. Op de achtergrond piano die de sfeer nogal desolaat weet te maken. Een nummer waar je al je zonden kunt overpeinzen.
Zei ik zonden? Welnee, alles heeft een reden dus laten we overgaan tot de orde van de dag. Vergeet de nacht: we feesten gewoon door op Angel In Her Kiss.
Maar na zo'n lange nacht valt gewoon verder feesten niet mee en is een lange wandeling over de kades zo slecht nog niet. Op The Hustler schiet er dan van alles door je heen. Heeft het eigenlijk wel zin om terug te kijken?
Het nummer kent wederom een mooie, subtiele instrumentatie en ook hier weet Almond zich vocaal goed in toom te houden.
Melancholy Rose laat licht in de duisternis zien. Het is een wat zwierige, barokke song. Ik ben altijd wel verzot op dit soort nummers en ik wil het daarom zeker ook wel een favoriet op dit prachtige album noemen.
Bij Mr Sad moet ik altijd een beetje aan het oudere werk van Adam Ant denken. Misschien door het gefluit in dit nummer, ik durf het niet te zeggen want eigenlijk is dit toch een compleet andere stijl. Heel cabaretesque. Die Berlijn-periode he: hier zeer duidelijk aanwezig. Alsof de dag zo weer om is en we alweer in de theaters te vinden zijn om de nacht eens van een goede herstart te voorzien.
The Sea Says klinkt weer als een zwierige zeemansballad. Hier komt het kitscherige randje waar Almond zich vaak van bedient goed naar voren, maar ook hier kunnen we gerust stellen dat het nergens de bocht uit vliegt.
Champ is een nummer waar ik telkens wat verschillend tegenaan kijk. De ene keer gaat het een beetje langs me heen, maar op andere momenten is het bijna een van de grote hoogtepunten. Het gebruik van de yang t'chin geeft ook dit nummer een exotisch randje (wat ook in andere nummers op dit album het geval is).
Op Ruby Red speelt de yang t'chin ook een hoofdrol, en wat een vrolijk, feestelijk nummer is dit toch. Hoezo donker en duister? Er mag op dit album ook wel degelijk een feestje gebouwd worden!
Het is een heel klein hitje geweest indertijd. Uiteraard veel te klein....
Afsluiter The River past goed in de lijn van voorgaande albums als Stories of Johnny en Vermin in Ermine. Heel soms heb ik wel eens het gevoel dat dit nummer ook is blijven liggen uit die sessies, maar als dat zo is dan past het mooi op dit album.

Tja en hiermee moeten jullie het dan maar doen. Of schrijf ik dit nu gewoon voor mezelf en ben ik de enige die dit zo af en toe nog eens terug zal lezen hier.
Het kan allemaal. Aan de ene kant vind ik het jammer dat mensen met een grote boog om dit album heenlopen om wat voor reden ook, aan de andere kant is het natuurlijk ook wel erg prettig om je eigen diamanten te koesteren en niet te hoeven delen.
Feit is dat dit album een van mijn favorieten uit mijn toch aardig grote collectie is geworden en ik ben van plan dat voorlopig nog even zo te houden.

Mooi stukje Aero, ik vind ook wel dat Marc Almond onderschat wordt.

Er lezen heus wel meer mensen je stukje Aero Ik moet dit album ook maar eens goed gaan beluisteren nu...

Ik vind zijn verschijnen bij Jools Holland altijd weer een succes zoals ook in de line up van Hootenanny 06/07!

Ook ik ga het wel eens opzoeken en luisteren. Alleen vraag ik me af waarom Marc Almond als "eng" mannetje bekend staat. Een extra-vagant of anderszijds ambigu optreden of voorkomen heeft in de muziek-industrie (en ook op mume) doch slechts zelden het effect dat de artiest in kwestie genegeerd wordt. Heeft ie zoals bv. Garry Glitter zich aan bepaalde illegale vergijpen bezondigd?

Nee, maar aan sommige artiesten kleeft nu eenmaal zo'n etiket (bij Prince bijvoorbeeld ook).
Hij heeft daartegenover dan wel weer in trouwe en loyale fanschare, maar het 'algemene' publiek laat Almond altijd links liggen. Het is Tainted Love en daar laten ze het verder dan wel bij.

Op Kink FM wordt wel regelmatig aandacht aan Marc Almond geschonken door dj Arjen Grolleman. Vooral in zijn programma X Rated.

Marc heeft een prachtige stem maar Mother Fist is natuurlijk
geen nummer dat je even bij je moeder opzet.

En al helemaal niet als haar engels goed is

nou, geloof het of niet ... maar ik heb 'm indertijd aan mijn moeder kado gedaan.

haar engels is redelijk, maar haar associatieve vermogens wat minder

' hee wat leuk, hij heeft de CD aan z'n moeder opgedrage he? "

Hey Aero, wat een prachtig stuk heb jij over Mother Fist... geschreven, super! Vind t een geweldige cd (en mijn moeder vindt m trouwens ook wel mooi, haha!)

Wat is en blijft 'Mother Fist' toch een heerlijk album...!
Een prachtige uitvoering van 'Saint Judy' hier (geweldige clip - en wat is Almond goed bij stem....)
En dan nu een sprong in de tijd naar de Almond van nu, in een recente uitvoering van Saint Judy 2007 - moet ik hier nog iets aan toevoegen...

Zeer goeie cd waaraan ik met plezier 5* geef, het begint dan ook met een sterk openingsnummer: in Mother Fist wordt een sfeer gecreerd waardoor je je opeens in een kroeg vol dronken zeemannen waant, altijd knap hoe almond toch weer een decor kan beschrijven. Een ander hoogtepunt is Saint Judy, de combinatie van de enge piano en almonds stem is onheilspellend en zet opnieuw een sfeer neer waarin je perfect kan verdwijnen. En dan zijn er nog 2 nummers die dagenlang in mijn kop zijn blijven hangen: Angel in Her Kiss en Melancholy Rose, echte meezingers staan er nooit op zijn albums maar die nummers blijven toch bij. Maar mijn favoriet is misschien wel Mr. Sad omdat dat nummer een erg goeie tekst heeft en dat vind ik toch wel belangrijk in een nummer. Wat me ook erg aanstaat aan dit album, is dat er regelmatig ruimte gelaten wordt voor bijvoorbeeld een gitaarmelodietje of wat trompetgeschal waardoor de muziek altijd boeiend blijft. Eigenlijk is het dus heel simpel : goeie muziek + goeie teksten = een goeie tot prachtige tot briljante cd, daarom hoed af en 5* voor deze ondergewaardeerde parel.

Dat hij een echte poeet is bewijst hij hiermee:

Well it seems you have a heart
I saw it once so I know it's true
You let it out on Sundays when
You let it beat me black and blue
When you went and stole my heart
I saw it go so I know it's true
It was a ruby, ruby, ruby red
It was the most precious gift I could give to you

It was as red as the sun in the evening sky
It was as red as the fire in a panther's eye
It was as red as the rose under the summer sun
Like a fire from a killer's gun

Ruby, ruby red
Shine a light onto this boy's bed
There's a street lamp glowing in my head
Oh, Ruby, ruby, ruby red

Het was me eigenlijk nog niet echt opgevallen maar ik luisterde hier gisterenavond naar en opeens viel me op wat voor een geweldige tekst ruby red heeft. Hoed af voor dit stukje dus (en ook voor de gehele cd natuurlijk).

En vergeet die vijf vinge.....eh..... dochters niet.