Marc Almond - Mother Fist and Her Five Daughters (1987)

Ik weet dat ik dit stuk ga schrijven voor laten we zeggen 2 of 3 mensen op deze site, want op de een of andere manier blijft deze meneer heel erg in de schaduw staan.
Opmerkelijk. Gisteren luisterde ik naar Ocean Rain van Echo & the Bunnymen en ik hoorde er veel Marc Almond in terug. M.a.w. er zitten overlappingen. Momenteel is The Magic Position van Patrick Wolf een enorme favoriet en ook daar hoor je Almond in terug (was al zo op voorganger Wind in the Wires).
Je zou dus kunnen stellen dat de belangstelling iets groter zou kunnen zijn dan die 10 miezerige stemmen die dit album nu heeft.
Ik vrees dat het met het imago van Almond zelf te maken heeft. Velen vinden het toch een vreemd, beetje ranzig mannetje met zijn nichterige maniertjes en daardoor komen ze vaak niet veel verder dan de Soft Cell hit Tainted Love.
Erg jammer, want naast de vele kitsch die hij soms op ons bordje gooit (en die niet altijd even goed uitpakt) is dit album een ongeslepen diamant. Liefhebbers van de Berlijn-cabaret achtige periode van b.v. een Lou Reed of David Bowie zouden dit ook op zijn minst eens moeten gaan proberen........

Het begint al met de donkere opener Mother Fist: alsof je een of andere zeemanskroeg binnenstapt waar duistere praktijken plaatsvinden. De muzikale begeleiding geeft het een exotisch tintje waardoor dit nummer nog broeieriger weet over te komen. Dit nummer verenigt de 2 kanten waar Almond sterk in is: de experimentele kant en de pop/kitsch-kant. Waar hij op één dezer gebieden wel eens te ver doorslaat is dat in dit nummer perfect gedaan.
En voor de geinteresseerden: dit nummer is een ode aan masturbatie.
There Is A Bed heeft ook dat 'leven in de goot' gevoel (voor wat dat ook moge zijn, want ik heb er geen ervaring mee: het klinkt altijd wel lekker).
Ook hier is de begeleidingsband The Willing Sinners weer onovertroffen bezig. Wat me ook opvalt is dat Almond zijn zang hier redelijk beheerst ten gehore brengt. Geen gegalm net over het randje, maar er net tegen aan waardoor het helemaal klopt.
Saint Judy klinkt sleazy, goor en plakkerig. Hier is de inzet van de trompet mede verantwoordelijk voor. De Judy waarover Almond zingt is Judy Garland.
Zo moet het klinken als je dat zeemanscafé hebt verlaten en je over de straten richting nowhere loopt te zwalken.
The Room Below is de plaats waar je na de nachtelijke zwalkpartij door steegjes en straatjes terecht bent gekomen. Op de achtergrond piano die de sfeer nogal desolaat weet te maken. Een nummer waar je al je zonden kunt overpeinzen.
Zei ik zonden? Welnee, alles heeft een reden dus laten we overgaan tot de orde van de dag. Vergeet de nacht: we feesten gewoon door op Angel In Her Kiss.
Maar na zo'n lange nacht valt gewoon verder feesten niet mee en is een lange wandeling over de kades zo slecht nog niet. Op The Hustler schiet er dan van alles door je heen. Heeft het eigenlijk wel zin om terug te kijken?
Het nummer kent wederom een mooie, subtiele instrumentatie en ook hier weet Almond zich vocaal goed in toom te houden.
Melancholy Rose laat licht in de duisternis zien. Het is een wat zwierige, barokke song. Ik ben altijd wel verzot op dit soort nummers en ik wil het daarom zeker ook wel een favoriet op dit prachtige album noemen.
Bij Mr Sad moet ik altijd een beetje aan het oudere werk van Adam Ant denken. Misschien door het gefluit in dit nummer, ik durf het niet te zeggen want eigenlijk is dit toch een compleet andere stijl. Heel cabaretesque. Die Berlijn-periode he: hier zeer duidelijk aanwezig. Alsof de dag zo weer om is en we alweer in de theaters te vinden zijn om de nacht eens van een goede herstart te voorzien.
The Sea Says klinkt weer als een zwierige zeemansballad. Hier komt het kitscherige randje waar Almond zich vaak van bedient goed naar voren, maar ook hier kunnen we gerust stellen dat het nergens de bocht uit vliegt.
Champ is een nummer waar ik telkens wat verschillend tegenaan kijk. De ene keer gaat het een beetje langs me heen, maar op andere momenten is het bijna een van de grote hoogtepunten. Het gebruik van de yang t'chin geeft ook dit nummer een exotisch randje (wat ook in andere nummers op dit album het geval is).
Op Ruby Red speelt de yang t'chin ook een hoofdrol, en wat een vrolijk, feestelijk nummer is dit toch. Hoezo donker en duister? Er mag op dit album ook wel degelijk een feestje gebouwd worden!
Het is een heel klein hitje geweest indertijd. Uiteraard veel te klein....
Afsluiter The River past goed in de lijn van voorgaande albums als Stories of Johnny en Vermin in Ermine. Heel soms heb ik wel eens het gevoel dat dit nummer ook is blijven liggen uit die sessies, maar als dat zo is dan past het mooi op dit album.

Tja en hiermee moeten jullie het dan maar doen. Of schrijf ik dit nu gewoon voor mezelf en ben ik de enige die dit zo af en toe nog eens terug zal lezen hier.
Het kan allemaal. Aan de ene kant vind ik het jammer dat mensen met een grote boog om dit album heenlopen om wat voor reden ook, aan de andere kant is het natuurlijk ook wel erg prettig om je eigen diamanten te koesteren en niet te hoeven delen.
Feit is dat dit album een van mijn favorieten uit mijn toch aardig grote collectie is geworden en ik ben van plan dat voorlopig nog even zo te houden.

Wie behalve de hits op de albums ’Stars We are’ en ’Tenement Symphony’ niet vertrouwd is met Marc Almonds solowerk, zou ik niet meteen de LP’s van Marc and the Mambas aanraden. Toch meen ik de redenering van de aërodynamische connaiseur hierboven wel te snappen. Muzikaal sluit Mother Fist dicht aan bij de zware kost van het Mamba’s-werk. Akoestische instrumenten domineren en de productie - in de betekenis van overvloedig en technisch hoogstaand knip-, plak- en schaafwerk - lijkt hier nogal minimalistisch. Samen met de Mamba’s-platen behoort Mother Fist dan ook ’s mans meest intimistische werk. De dansbare elektro-pop van Soft Cell is verder weg dan ooit. Dit illustreert de muzikale veelzijdigheid van meneer Almond. Dat is toch een talent waar pakweg Nick Cave minder over beschikt. Soms frustreert het me dat Almond door de hoofdstroom-media lager wordt ingeschat of in elk geval minder ter sprake komt. Al streelt het ook wel m’n ego om m’n status van Almond-fan met enkele duizenden en niet met miljoenen medemensen te moeten delen. Cave en Almond speelden trouwens ten tijde van de Mamba’s nog samen in het gelegenheidsensembe Immaculate Consumptive.

Inspiratie voor ’Mother Fist and her Five Daughters' zou Amond hebben gevonden in een schrijfsel van Truman Capote. ChatGPT maakt me wijs dat de Amerikaanse auteur nooit zelf deze metafoor voor zelfbevrediging publiek of artistiek heeft geuit. Die eer komt (!) dus de zanger uit Southport toe. Liedjesteksten met een dubbele bodem, ik lust ze wel. Zeker indien de extra betekenis zich situeert in de geslachtsrijpe onderbuik en niet te voor de hand (!) liggend is. ’Drive my car’ was midden jaren 1960 een monsterhit en zou wel eens over een ander ritje kunnen gaan dan eentje op vier wielen. Toeval of niet: Southport was in z’n glorietijd een populaire een badplaats voor Liverpudlians.

Vanaf de eerste contrabasnoten op de opener en tevens het titelnummer, is de juiste toon gezet. U hoeft niet zoals ik het kind te zijn van een Oostendse schipper om van de zilte zeemanssfeer doorheen dit album met volle teugen te kunnen genieten. Al hebben potentiële luisteraars uit die stad van mijn jeugd nog een voordeel dankzij het James Ensor-achtig masker dat door Marc de onschuldig ogende matroos een beetje onwennig wordt omhelsd. De eerste bestemming van deze 50 minuten durende trip is evenwel een iets wereldberoemdere stad. Almond bejubelt de ranzige kant van pre-Olympisch Barcelona. Anderhalf decennium later zal hij in een autobiografische reisgids de teloorgang van achterbuurten aldaar ten dienste van het massatoerisme betreuren. Rond die tijd heeft een gereünieerd Soft Cell een bescheiden hitje met Monoculture, een aanklacht tegen hoofdwinkelstraten die in elke westerse stad haast identieke kopieën van elkaar zijn. En in ’The End of New York’ betreurt hij de Giulianistische make-over van de Grote Appel Die Nooit Slaapt. Dat spoken-word album komt kort voor 9-11 op de markt. Omwille van de titel beslist Almond om het na de aanslagen wereldwijd uit de rekken te halen. Almond weet dus veelzijdigheid te combineren met maatschappelijke consistentie.

Terug naar de boottrip van 1987, met natuurlijk een ode aan de zee maar ook aan de tragische actrice en zangeres Judy Garland. De titel ’Saint Judy’ lijkt een heiligverklaring aan dit ongewild icoon van de lgtb-abcd-qwerty-en-azerty-communiteit. Maar dit lied bevat ook snedigheden zoals deze flard poëzie: ”And if I die before I wake up, I pray the Lord don't smudge my make-up.” Wie zoals ik niet werd groot gebracht / klein gehouden met Angelsaksische gebeden en wie Mother Fist (ruim) na 1992 ontdekte, moet misschien ook denken aan dat liedje van Metallica over Klaas Vaak.

Ik schat het verhalend vermogen van rasartiest Almond even hoog in als dat van de allergrootste liedjestekst-smeden zoals Dylan, Cohen, Waters, Reed, Nijgh, Brel, Springsteen, Gainsbourg, De Craene, Morrison ... en Cave. Het sterkste argument op Mother Fist is misschien wel het pareltje ’There is a Bed’. Het bed is hier een metafoor voor het leven: men wordt er in geboren, komt er tot rust, heeft er angstdromen, bedrijft er de liefde, ligt er ziek te wezen en gaat er uiteindelijk in dood. Who-bassist John Entwistle, wiens hart het begaf onder een stel Las Vegiaanse stoeipoezen, wist in een mum van tijd bijna al deze bedactiviteiten te combineren. Some guys have all the luck.

Welke platen ik dan wel zou aanraden om iemand tot het Almond-dom te bekeren? Naast de twee hoger vermelde commerciële succesalbums zeker ook Enchanted. In een poll onder fans op Facebook stemde ik op deze plaat als m’n favoriet. De ruime meerderheid koos evenwel voor Mother Fist. Nog twee aanraders zijn A Virgin’s Tale, Volume I en II. De liedjes op beide albums werden grotendeels ten tijde van Mother Fist ingeblikt en baden muzikaal en thematisch in dezelfde maritieme sfeer. Zeer oneerbiedig bracht Virgin (!) beide albums pas vijf jaar later op de markt zonder noemenswaardige promotie, als betrof het een verzameling overschotjes en B-kantjes. Wie de moeite heeft gedaan om dit onvolledige review helemaal uit te lezen, zou nu beter moeten weten. Verwen uw oren en verruim uw geest zonder gebruik te maken van chemicaliën of andere toxische extracten. Melancholy is the drug and I need to score.