The Flower Kings - Flower Power (1999)

Garden Of Dreams laat TFK horen in optima forma! CD2 is, zoals hieronder al vaker aangestipt van een minder niveau. Echter, dat zegt mijns inziens vooral iets over het hoge niveau van de eerste CD. Ook op de tweede CD staan enkele topnummers, zoals Deaf, Dumb & Blind, Psychedelic Postcard en Painter, en de overige nummers scoren ook bovengemiddeld.

Voor CD1 vijf sterren, CD2 krijgt er 4 van me.

Met alle reeds uitgedeelde lof voor Garden of dreams kan ik het alleen maar eens zijn, want dat is een indrukwekkend en bijzonder gevarieerd epos waarvan het momentum zelfs de flauwe rocker Don't let the Devil in in z'n kielzog meesleurt (en met voldoende credits om mij daarna ook de enigszins stuurloze Steve Vai-pastiche Astral dog door de vingers te kunnen laten zien). Over de tweede CD verschil ik echter van mening met de meeste (alle?) gebruikers hier, want eigenlijk vind ik die absoluut niet minder dan de eerste, met één flauw nummer (Magic pie, de enige track waar noch Roine Stolt noch Tomas Bodin een hand in had) en verder eigenlijk alleen maar interessante stukken, met het openingsnummer en het briljante Calling home als hoogtepunten.
        Muzikaal is het allemaal weer uiterst verzorgd en van hoog niveau, met prachtige gitaarsolo's op warme klanktapijten van orgel, piano en synthesizer en ondersteund door een krachtige ritmesectie. Stolt is nooit bang voor het grote gebaar ("sail the sea of eternity!"), en hoewel het bijna onmogelijk is om hem niet te verwijten dat overdaad schaadt valt mij juist zo op hoe veel moois en hoe weinig verwaarloosbaars hier op staat – er is in ieder geval niets dat ik van deze 140 minuten echt zou willen missen. De geest van Yes waart hier onmiskenbaar rond, en je moet wel tegen de alomtegenwoordige kosmische seizoenen-, dieren- en bloemensymboliek kunnen, maar dan hèb je ook wat – een hartverwarmend meesterwerk van een band die langzaam maar zeker richting mijn artiesten-top-10 opstoomt.