No-Man - Flowermouth (1994)

De vergelijking met de enige andere No-Man-plaat die ik ken (Schoolyard ghosts) valt toch wel erg in het voordeel van déze uit, met meer afwisseling in de composities en meer kleur in de arrangementen. De ademloze en in mijn oren vrij saaie want steeds in hetzelfde emotionele register opererende stem van Tim Bowness blijft echter een zwak punt, en waar ik zelf ook een probleem mee heb is de overdaad aan elektronische percussie op dit album – met name de "even" nummers hierboven krijgen daardoor een soort gladheid die deze muziek naar mijn smaak juist niet kan gebruiken. De eerste helft van de plaat vind ik het sterkst, maar sowieso staan de zeven middelste tracks van het reguliere album alle in de schaduw van de majesteuze eerste en laatste nummers, Angel gets caught in the beauty trap met z'n prachtige arrangement van piano, blazers en vooral viool, en Things change met z'n ontroerende melodie en idem tekst (en toevallig zijn dat volgens het boekje ook de enige nummers met een echte drummer). Sowieso klinkt de plaat trouwens geweldig voor een produktie van bijna een kwart eeuw geleden, hetgeen een eerbetoon mag heten aan Steven Wilsons capaciteiten als producer en remixer èn aan de aanwezigheid van diverse muzikale hoogvliegers op dit album (waarbij Robert Fripp merkwaardig genoeg de enige is wiens bijdrage me niet bevalt: zijn Frippertronics en "soundscapes" zijn zó herkenbaar "des Fripps" dat ze op bijvoorbeeld het mooie openingsnummer de aandacht gewoon afleiden en ik me opeens bewust word dat ik niet naar een prachtig "onafhankelijk" nummer zit te luisteren maar naar de unieke signatuur van Robert Fripp). Kortom, ondanks een paar smetjes een mooi en sfeervol album met twee extreme toppers.

Met Flowermouth zette No-Man in 1994 een grote artistieke stap. Tim Bowness en Steven Wilson maakten een album dat minder gericht is op losse nummers en meer op het creëren van een samenhangende luisterervaring. Vanaf de eerste minuten van Angel Gets Caught in the Beauty Trap wordt duidelijk dat sfeer hier minstens zo belangrijk is als melodie.

You Grow More Beautiful behoort tot de sterkste composities van het album, terwijl Animal Ghost en Shell of a Fighter laten horen hoe subtiel de band spanning kan opbouwen zonder te vervallen in grote gebaren. De muziek ontwikkelt zich geleidelijk en beloont aandachtige luisteraars met steeds nieuwe details.

Ook de tweede helft van de plaat blijft sterk. Teardrop Fall en Watching Over Me hebben een bijna filmische uitstraling, terwijl Simple en Things Change zorgen voor een ingetogen maar indrukwekkende afsluiting. De nummers lijken niet los van elkaar te staan, maar vormen samen één geheel. Flowermouth is voor mij het album waarop No-Man volledig zijn eigen koers ging varen. Schalt weer even ouderwets luid door de woonkamer...