No-Man - Flowermouth (1994)

De vergelijking met de enige andere No-Man-plaat die ik ken (Schoolyard ghosts) valt toch wel erg in het voordeel van déze uit, met meer afwisseling in de composities en meer kleur in de arrangementen. De ademloze en in mijn oren vrij saaie want steeds in hetzelfde emotionele register opererende stem van Tim Bowness blijft echter een zwak punt, en waar ik zelf ook een probleem mee heb is de overdaad aan elektronische percussie op dit album – met name de "even" nummers hierboven krijgen daardoor een soort gladheid die deze muziek naar mijn smaak juist niet kan gebruiken. De eerste helft van de plaat vind ik het sterkst, maar sowieso staan de zeven middelste tracks van het reguliere album alle in de schaduw van de majesteuze eerste en laatste nummers, Angel gets caught in the beauty trap met z'n prachtige arrangement van piano, blazers en vooral viool, en Things change met z'n ontroerende melodie en idem tekst (en toevallig zijn dat volgens het boekje ook de enige nummers met een echte drummer). Sowieso klinkt de plaat trouwens geweldig voor een produktie van bijna een kwart eeuw geleden, hetgeen een eerbetoon mag heten aan Steven Wilsons capaciteiten als producer en remixer èn aan de aanwezigheid van diverse muzikale hoogvliegers op dit album (waarbij Robert Fripp merkwaardig genoeg de enige is wiens bijdrage me niet bevalt: zijn Frippertronics en "soundscapes" zijn zó herkenbaar "des Fripps" dat ze op bijvoorbeeld het mooie openingsnummer de aandacht gewoon afleiden en ik me opeens bewust word dat ik niet naar een prachtig "onafhankelijk" nummer zit te luisteren maar naar de unieke signatuur van Robert Fripp). Kortom, ondanks een paar smetjes een mooi en sfeervol album met twee extreme toppers.