Bill Fay - Bill Fay (1970)

Fans van Nick drake opgelet!!
Dit is eigenlijk de meest geslaagde combinatie van heel orkest met een singersongwriter ooit!!!! Elk nummer wordt zorgvuldig opgebouwd van heel leeg naar overdonderende kakofonie. Mischien nog wel beter dan Nick drake, Verplichte kost dus.

Ik wilde hem net toevoegen, maar ik zag dat ie er al stond. Dit is echt een vergeten pareltje zeg, mooie georkestreerde folkmuziek in de geest van Nick Drake, wat een ontdekking! (Al vind ik dat het een beetje te ver gaat om te zeggen dat dit beter dan Nick Drake is)

Iid een pareltje, maar Nick Drake vind ik persoonlijk toch net iets meer hebben.

Dit album doet mij persoonlijk meer aan het werk van Scott Walker dan aan dat van Nick Drake denken, en dan met name in nummers als "Be Not So Fearful" and "The Sun Is Bored".

Hoe dan ook, een subliem album.

Voor mij is dit inmiddels de Beste Plaat Aller Aller Allertijden, ken m nu een jaar of 10. Elk nummer wordt zo ongelofelijk mooi opgebouwd met een groot oorkest dat elke keer als ik deze draai ben ik compleet vertrokken. iedereen behoort deze te hebben... Veeeeeeeeel beter dan Nick drake en Scott Walker bijmekaar

Ik probeer 'm nu ook voor het eerst en het is zeker een lekkere plaat!
Ik ga er eens rustig voor zitten voor mijn definitieve oordeel, maar ik start op een verdiende 4,5*

Nou, nou.. Nick Drake? Als ik het met iemand zou moeten vergelijken, zou ik eerder denken aan Townes van Zandt - afgaande op zijn zang. Scott Walker ken ik niet.

Het klopt wel, Bill Fay zit ergens tussen het ingetogen melancholieke van Drake en Townes en het 'bombastisch' melancholieke van Scott Walker. Wat niet wegneemt dat ik vind dat hij niet het niveau van deze 3 haalt, ondanks dat dit zeker geen verkeerd album is. Scott Walker moet je trouwens zeker is proberen, Scott 3 en 4 zijn echt geweldig.

Als iemand de naam Nick Drake noemt, moet ik altijd denken aan de breekbaarheid van zijn stem en niet de melancholiek in zijn muziek. Maar tja.. Die Scott Walker heb ik maar toegevoegd aan mijn nog-te-luisteren-lijstje. Verder met Bill Fay, want dat is de reden dat ik hier beland ben.

Bill Fay, die kan het wel. En dat laat hij ook zien. Mooie stem, die - zoals ik al eerder aangaf - doet denken aan Van Zandt. De nummers zijn afzonderlijk ook goed opgebouwd en zorgen voor een fijn vol geluid. Dit te danken aan het orkest. Maar er is toch iets.. ja, iets dat mij nerveus doet wippen op mijn stoel - die daar niet voor gemaakt is - terwijl ik luister naar de muziek van Bill Fay. Want na herhaaldelijke pogingen weet het mij niet te ontroeren, te raken.. Niet dat het mij niks doet, maar niet genoeg om een hoge cijfer uit mijn hoed te doen toveren. Mijn beoordeling is terug te trekken op het feit dat ik het niet pakkend genoeg vind. En dat terwijl er vrij weinig met de nummers mis is.

Het is wel een plaat die je in z'n geheel moet luisteren, want het enige nummer dat ik op repeat kan zetten is "We Want You to Stay". Het album zakt eigenlijk nergens in, maar bereikt ook zelden een echte climax. Al komt "Goodnight Stan" dicht in de buurt.

Dit alles zorgt voor 'slechts' 3,5* van mij kant. Leuk om ontdekt te hebben, maar zoals Jasper al aangeeft; niet van het niveau Drake of van Zandt (of Walker).

Afwisselde plaat met goede composities.

Mooie plaat met prachtige miniatuurtjes. De nummers zijn zo kort dat ze niet alleen niet kunnen gaan vervelen maar eigenlijk ook steeds doen verlangen naar meer. Dichterlijke teksten die doen vermoeden dat er geheimen achter liggen die niet verklaard kunnen worden: waar moet het personage uit Be not so fearful geen spijt van hebben? wat is er gebeurd op Cannons Plain? en hoe moet Stan zichzelf in 's hemelsnaam verdedigen met een gieter?

Een echt mooie stem vind ik Fay niet hebben, daarvoor is hij af en toe te onvast, maar hij heeft wel een expressieve stem vol persoonlijkheid, en dat is bij zijn soort muziek minstens zo belangrijk.

Twee vergelijkingen met mensen van eigen bodem die voor velen hier vermoedelijk helemaal nergens op slaan. Tekstueel proef ik bij Fay hetzelfde gevoel van mysterie als soms bij Spinvis, en hoewel er een wereld van verschil is met de zorgvuldige multi-instrumentale arrangementen van Bill Fay hoor ik bij Jaap Fischer (eveneens een meester van de miniatuurtjes) dezelfde zorgvuldigheid van compositie. Zoals gezegd zal die laatste vergelijking de meesten wellicht totaal onbegrijpelijk voorkomen... maar ik moest hem toch even kwijt.

Overigens doet Fay's zang op Screams in the ears (de B-kant van de single Some good advice uit 1967 en dus officieel niet van deze elpee) mij sterk denken aan de vroege Bowie.
 

Aangetrokken door de prachtige nieuwe Life Is People op zoek gegaan naar dit titelloze debuut van Bill Fay. Een geremasterde vinyl versie 180 Gr. Gevonden via internet. Gisteren thuis gekregen en momenteel aan het luisteren. Ben wat minder onder de indruk dan dat ik bij Life was. De kwaliteit van de vinyl versie is aardig maar ook niet meer dan dat. Ik ben beter gewend. Voorlopig is nette 3,5.

Vraagje: Klint de persing die je gekocht heb aardig of goed en welke persing is het? Thanks

Veel aandacht krijgt ie niet dit album van Bill gezien de tijd tussen de berichten Zal eens een blik werpen op mijn exemplaar en laat het weten. In ieder geval niet de kwaliteit die ik had verwacht.

Ok dank alvast. Life is people weet ik nog niet maar deze is prachtig, wil ik graag op vinyl aanschaffen.

Ik heb een Decca Nova Series SDN12 persing. Klinkt aardig maar weet dat het beter kan.

Thx voor je supersnelle reactie!
Ik ga ff checken of die op Universal of 4 men beards beter zou klinke, heb een paar van die Scott Walkers op 4 man beard, klinken vrij goed.

Ik heb Tim Buckley's Goodbye And Hello op vinyl van 4 Men, ik heb nooit een beter klinkend vinyltje gehad van dat album ( en dit is m'n 4e of 5e exemplaar ....... ik ben de tel een beetje kwijt geraakt ....... )

De 4 men with Beards release klinkt fantastisch. Met mijn CD had ik nogal eens dat het ene nummer zachter klonk dan de ander en de orchestratie niet altijd even helder. Ik lees online dat sommige mensen het label in twijfel trekken en ze beschuldigen CDs als bron te gebruiken voor hun uitgaves. Misschien dat dat voor sommige obscure releases zo zal zijn, maar (ik heb uiteraard geen origineel) dit klinkt fantastisch.

Hoi Ducos, het duurder even.... Heb je die europese Universal Music versie of de amerikaanse 4men beards? thx

De vier mannen met baard versie!

Grazie, net besteld! Ik laat ff weten hoe die bij mij klinkt als die binnen is. Cheers

Ik zag zijn nieuwste album op de front page, dus ik wilde mij iets meer verdiepen in deze man. De muziek is precies zoals verwacht, helemaal mijn ding. Een beetje in het straatje van Loudon Wainwright, Father John Misty, Townes Van Zandt etc. Ik ga snel zijn recentere werk checken!

Ik heb het tegenovergestelde: dit was mijn kennismaking met Bill Fay en vond ik geweldig, dit was nog voor Life is People uitkwam. Die plaat was in eerste instantie een beetje een teleurstelling en maakte me een beetje huivering voor al het nieuwe werk.

Dit debuutalbum is voor mij gewoon een aaneenschakeling van bijna uitsluitend 5* nummers, alleen afsluiter Down to the Bridge en bonusnummer Some Good Advice zijn wat minder.

Mmm, die orkestrale invulling had van mij niet gehoeven. Volgens mij zouden de liedjes in een accoustische variant (gitaar of piano) makkelijk overeind blijven en beter uitkomen. Heeft in z'n verdere loopbaan ook niet eer gedaan, Bill Fay. Nou ja, genoeg te genieten, maar ik blijf zitten met het idee dat er meer in gezeten had.

Eens met Cor wat betreft die orkestrale invulling. Niet zo enthousiast over deze plaat.

Nou, nou, kan het nog fraaier dan "The Sun is Bored" (bijvoorbeeld)? Daar valt alles toch heel mooi samen.

Kan enorm genieten van 'beide' Fay's: de orchestrale en de minimale (zoals bijv. op z'n laatste album). Vind de nummers van Fay, of ze nu ondersteund worden door een orkest met strijkers of niet, altijd erg klein en bescheiden klinken... Zacht, gevoelig, breekbaar. Dit is voor mij z'n meesterwerk.