Bill Fay - Bill Fay (1970)

Mooie plaat met prachtige miniatuurtjes. De nummers zijn zo kort dat ze niet alleen niet kunnen gaan vervelen maar eigenlijk ook steeds doen verlangen naar meer. Dichterlijke teksten die doen vermoeden dat er geheimen achter liggen die niet verklaard kunnen worden: waar moet het personage uit Be not so fearful geen spijt van hebben? wat is er gebeurd op Cannons Plain? en hoe moet Stan zichzelf in 's hemelsnaam verdedigen met een gieter?

Een echt mooie stem vind ik Fay niet hebben, daarvoor is hij af en toe te onvast, maar hij heeft wel een expressieve stem vol persoonlijkheid, en dat is bij zijn soort muziek minstens zo belangrijk.

Twee vergelijkingen met mensen van eigen bodem die voor velen hier vermoedelijk helemaal nergens op slaan. Tekstueel proef ik bij Fay hetzelfde gevoel van mysterie als soms bij Spinvis, en hoewel er een wereld van verschil is met de zorgvuldige multi-instrumentale arrangementen van Bill Fay hoor ik bij Jaap Fischer (eveneens een meester van de miniatuurtjes) dezelfde zorgvuldigheid van compositie. Zoals gezegd zal die laatste vergelijking de meesten wellicht totaal onbegrijpelijk voorkomen... maar ik moest hem toch even kwijt.

Overigens doet Fay's zang op Screams in the ears (de B-kant van de single Some good advice uit 1967 en dus officieel niet van deze elpee) mij sterk denken aan de vroege Bowie.