Barclay James Harvest - Berlin (1982)

Indrukwekkend album.

Tja... hoe mooi de muziek ook is op dit album, BJH zonder toetsenist Woolly Woolstenholme is wat mij betreft geen BJH meer.

Berlin en mockinbird blijven toch juweeltjes (vooral live)

If you needs Supertramp (Hodgson period), Moody Blues, Genesis or Procol Harum, Barclay James Harvest is a kind of brillant synthesis of them all. With a full music emotion on every track. Like a fine bottle of French wine, they are better in ages.

Zomaar van internet geplukt. Maar geeft exact aan wat ik bedoel/voel

heb ze vele jaren geleden gezien, in het voetbalstadion van Schaarbeek Brussel op een regenachtige dag
maar tijdens het concert regende het geen druppel, de zon brak zelfs nog even door
het concert zelf: prachtig, magisch, kreeg er de tranen van in mijn ogen
lange tijd één van de beste concerten die ik gezien heb

Prachtig live album. Barclay James Harvest heb ik zelf ooit live in Carré gezien en is zo'n super live band.
Het album 'Berlin' is van a tot z magistraal. Vooral de titelsong, Mockingbird (waarom niet in de top 2000?), Child of the Universe en Hymn zijn steengoed.
Barclay James Harvest was soms wel een beetje teveel bezig met de hogere sferen, maar anderzijds vormde dat wellicht de inspiratie om zulke mooie muziek te maken.

Ik ben geen BJH-kenner, dus wat is het beste album van hen? Is dit een goede om mee te beginnen?

Hmm.. dit is denk ik geen goed album om mee te beginnen met BJH. Het is hier toch wel net ietsje te gelikt denk ik.
Jaren 70 BJH kun je in twee perioden onderscheiden:

1. De Harvest jaren.
De eerste paar albums verschenen bij het label EMI / Harvest en daar op werkten ze veelvuldig met een eigen orkest (waar ze zelfs mee op tournee gingen met desastreuze financiele gevolgen). Beste albums uit die periode vind ik denk ik Once Again en ...And Other Short Stories

3. De Polydor jaren met Woolly Woolstenholme
Na het album Baby James Harvest werden ze gedropt door EMI en zaten ze financieel aan de grond. Het orkest ging de deur uit, de band stroopte de mouwen op en ging aan het werk. Toetsenist Woolstenholme ging er in z'n eentje voor zorgen dat het orkest niet gemist zou worden. Dit vind ik muzikaal de meest aansprekende periode. Dromerige, weelderige symfo van typisch Engelse snit maar ook met name in de zang toch ook lichte Amerikaanse (West Coast) invloeden. Favoriete albums uit deze periode: Octoberon en Gone To Earth.

Gone To Earth is volgens mij hun beste verkochte album (ze werden in die tijd echt 'huge' in Duitsland) maar ook later ging het commercieel nog lang goed met ze maar werd de muziek toch zo zachtjes aan wel wat minder.

Naar jouw top 10 kijkend, denk ik dat 'Berlin' of 'Ring of Changes' een goed album is om mee te beginnen. Ben het dus niet helemaal eens met Chris X.

Hmm... toch ff gekeken naar die bewuste Top 10 van Jester en dat sterkt me alleen nog maar meer in mijn mening dat de albums die ik aanraad wel een goed startpunt zijn.

Ik had Berlin al op vinyl maar 't werd toch eens tijd om dit op cd aan te schaffen. Te meer, daar dit jaar de geremasterde versie met 2 bonus tracks (love on the line + rock 'n roll lady) werd uitgebracht. Ook op cd blijft dit toch één van de beste live albums die ik ken. En de afsluiting 'Hymn' is - evenals Mockingbird - van grote klasse. Hymn is een symfonisch gospelrock-nummer, maar het gospel-element is niet hinderlijk. Integendeel. Normaliter houd ik daar helemaal niet van, maar het past er juist goed bij. Dit album stond in Duitsland in 1982 in één klap op nummer 1. BJH trad dan ook in Berlijn op voor circa 250.000 mensen. Ongelofelijk.

Het live album uit 1974 is ook een aanrader, nog met woolly achter de toetsen.
Persoonlijk vind ik dat het beste live album van hun. De dubbelaar uit 78 staat op plaats 2 Berlin op plaats 3 Daarna Glasnost uit 87.
Van de studio albums is mijn top 10
1.B.J.H. & other short stories.
2.Once again.
3.Time honoured ghost.
4.Everyone is everybody else.
5.Octoberon.
6.Barcay James Harvest Their first Album.
7.XII.
8.Baby James Harvest.
9.Gone to Earth.
10.Eyes of the universe.

Het fijne aan deze plaat is dat bijv. Sip of Wine en Loving is Easy veel heftiger en meer up-tempo worden gespeeld dan de originelen.

Het mindere aan de deze plaat is het lelijk toetsen-geluid. Vooral in Mockingbird vind ik de synths nogal slecht... Woolly deed het met mellotron. Kevin MacAlea is vnl. verantwoordelijk voor het lelijke synthgeluid...

Colin Browne speelt keyboards en gitaar, wat wel weer bijdraagt aan een voller geluid...

Heb dit album ook, erg mooi. Alleen is bij mij de trackvolgorde anders dan hierboven. Weet iemand hoe dit zit?

Zeer populair in Duitsland toendertijd; Barclay James Harvest.

Ik ben een poosje liefhebber geweest van hun symfonische rock, maar luister er eigenlijk nooit meer naar.
Dit is in mijn herinnering een degelijk live concert. De bijdragen van gitarist John Lees vond en vind ik een stuk spannender dan bassist Les Holroyd, die nogal van het zoetige was.

Degelijk, zonder echt spectucalair te zijn. Mockingbird is een mooi 70's hoogtepunt.
Child Of The Universe is ook erg beladen en fraai uitgevoerd.

Heel aardige registratie van een band die in de symfo eredivisie een aardige middenmoter was.

Hallo Bikkel2 ken je het nummer Titles ?

Hoi Peterjan. Jazeker hitje geweest in 1976. Titels slaan op Beatlesnummers die in de song verwerkt zijn. Mooie song.

ja echt geweldig

Zal ongetwijfeld te maken hebben met he t verschil tussen elpee en ceedee.

Ik heb nu even geen voorbeeld voor handen.

misschien heb je de nederlandse versie maar wel berlijn maar dan in andere volgorde.

Goede live cd van deze iets wat vergeten melodieuze sym/rock band.
Prachtige set list en goede kwaliteit opnames.
Luister deze graag.

De bbc live tapes zijn ook een warme aanbeveling.
Deze cd heeft een mooi vol en warm geluid.

Mooi live-album uit een periode dat de vocalen nog goed waren. Hoogstens een beetje jammer dat Life Is for Living erop staat, past er m.i. voor geen meter bij (al is het verder geen slecht nummer). Hoogtepunten zijn voor mij Mockingbird, Hymn en Child of the Universe.

Als ik aan BJH denk dan komt dit album gelijk als eerste bovendrijven. Mooi tijdsdocument. Voor die tijd een respectabel werk. Het was een van mijn eerste concerten op VHS. Man die mode...... Pijn aan je ogen! Die bril van John Lees ahhhhhhhhh

Dit is zeker wel een aardig album van BJH. Maar ik vind het toch allemaal een beetje mat klinken, of ben ik nu verwend?
Je krijgt wel een leuk overzicht van wat ze zoal gedaan hebben.

ps: live at Wembley vind ik dan, om maar een voorbeeld te noemen, beter klinken. Maar is wel tevens minder afwisselend dan Berlin

De liveplaat uit 1974 en ook Livetapes uit 1978 vind ik betere liveplaten van BJH.

okee, dan ga ik daar ook eens naar luisteren. Ben altijd in voor ontdekkingen

BJH is echt zo'n band die tegenwoordig niet meer relevant is, maar dat kan eigenlijk wel over de meeste Engelse prog rock bands uit die periode zeggen. Dat ze in staat waren goede muziek te maken laten ze op dit live-album goed horen. De belegen symfonische rock van deze Engelsen zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik moet zeggen dat ik hiervan kan genieten.
Ik heb de remaster met de twee extra tracks. Grappig dat de Duitsers aan het begin aftellen en de (Duitse) aankondiging is haast onverstaanbaar. Dat de band in deze tijd populair was in Duitsland is aan het publiek te horen, want niet alleen klinkt het alsof er een enorm publiek is, maar er word hier en daar ook wat meegezongen.
Van kant A (track 1 t/m 5) is "Mockingbird" duidelijk het hoogtepunt, al vind ik "Rock 'n' Roll Lady", die qua stijl wat aan Blue Öyster Cult doet denken, ook wel erg fijn. Persoonlijk vind ik "Nova Lepidoptera (Science Fiction)" dan weer wat aan de langdradige kant, maar het gitaarwerk in dit nummer is dan wel weer erg fijn.
Kant B staat bijna helemaal vol met prachtig klinkende nummers, zo vind ik "Child of the Universe", "Berlin" en "Hymn" geweldige nummers.
Ik weet niet hoe het is met de originele LP, maar op deze versie klinkt de muziek lekker vol en is de productie dusdanig warm dat je soms het idee hebt dat je zelf bij het concert bent. Een geweldige geluidskwaliteit.
Voor de meesten misschien wat aan de oubollige kant, maar ik vind dat wel zijn charme hebben. Liefhebbers van BJH kan ik de remaster aanraden.

Mooie beschrijving. Ik had het album destijds in bezit, op vinyl. Hier en daar wat verontschuldigend haast: 'niet meer relevant' en 'oubollig', maar ach, wie bepaalt dat eigenlijk(?) Het is goed gespeelde, fraaie en wat bedachtzame muziek. Beetje statig ook wel. Ga nog eens kijken naar die remaster, want ik mis 'm toch wel in de collectie.

Weer een herontdekt pareltje. Het is wat wollig en misschien niet meer relevant , maar toch zeker de moeite waard. Prima gemusiceerd en mooie composities die ook nog eens ergens heen gaan. Een middenmoter zoals Bikkel al zei, met hier en daar een uitschieter naar boven. Maar zeker niet naar beneden. Ik vond 3 albums in de nalatenschap van pa en die nodigen mij uit toch wel wat meer uit te spitten van deze aantrekkelijke band. Voor deze 4 sterren

Goed bezig, Twinpeaks. Als je meer wilt weten over deze gave band, dan weet je me wel te vinden, toch?

Ik zelf vind 'Berlin A Concert for the People' niet hun sterkste liveplaat. Misschien komt dat door de afwezigheid van Woolly (over wollig gesproken) als toetsenist en zanger.

Omdat deze plaat ná 'Turn of the Tide' is verschenen wekt het de suggestie dat 'Life is For Living' en 'In Memory of the Martyrs' van die plaat worden gespeeld. Maar het tegenovergestelde is waar: de opnamen van deze liveplaat zijn uit 1980 (30 augustus, een gratis concert op de trappen va de Reichstag), en die twee songs zijn speciaal voor dit concert geschreven en later dan op het album 'Turn of the Tide' verschenen, die dus eerder verscheen.

Nog een weetje: de originele lp kende maar 9 songs, maar er was ook een versie (op Polystar) met 11 songs, met het rockende 'Love on the Line' en het wat flauwe 'Rock n Roll Lady' er extra op. Deze 11-songs tellende lp kent ook een wat andere mix die wat beter klinkt.

Uiteindelijk is de film/video van dit concert het meest trouw aan het optreden, want de audio die ze wilden gebruiken voor de live-lp was beschadigd, en daarom werden er veel partijen opnieuw ingespeeld (vandaar ook de twee jaar lange vertraging). De lp (en cd en stream) versies van dit concert zijn dus niet heel erg live, zeg maar. Maar welke liveplaat van de 70's en 80's was dat wel volledig?

Ik heb helaas alleen de originele CD, eerste uitgave, en daar staan dezelfde negen nummers op als de originele LP. Jammer dat ik de bonustracks mis, maar ik zal het album er niet opnieuw voior aanschaffen. Maar ook als 9-track album is dit een mooie samenvatting van de beste, of in elk geval bekendste, nummers die BJH tot die tijd had uitgebracht.

Ik ken het verhaal van hun enorme populariteit in Duitsland, en besloot dat vandaag toch eens na te trekken op Wikipedia. Het is inderdaad opmerkelijk en verrassend dat deze band met name bij onze oosterburen zo populair was. Een echte stadion-act, met albums die, volgens de discografie vanaf Gone to earth (1977) tot Welcome to the show (1990) hoge top-10 noteringen haalden in de albumlijsten, met dit live-album Berlin als bekroning, want die plaat kwam als enige tot nummer één. Dat is ze in geen enkel ander land ook maar in de verste verste gelukt.

Ik had verwacht dat ook veel singles (even verder naar beneden doorscrollen in dat overzicht) het dan wel aardig zouden doen in Duitsland, maar dat valt wat tegen: alleen Life is for living reikte tot de tweede plaats (en nummer 1 in Zwitserland). Leuk en catchy nummer, maar veel meer pop dan prog en niet helemaal representatief voor hun repertoire, vind ik. Maar zo gaat dat natuurlijk wel vaker: de meest commerciële single van een progband is vaak allesbehalve representatuief voor de band.
Andere singles haalden niet of nauwelijks de top 40. Alleen de live-versie van Child of the universe van dit album kwam tot 27.

Wel weer een aardig feitje: Titles was hun allereerste chartsucces ooit: het haalde de top 10 in Nederland, terwijl het nergens anders aansloeg. Al kan ik me ook voorstellen dat het bij ons een beetje als een novelty-single beschouwd werd, met al die titels van Beatles-songs op een rijtje.

Gaucho, gek genoeg was de band ook populair in Frankrijk waar vooral 'Victims of Circumstance' met bijbehorende singles erg aansloeg. Helaas voor de band hielden ze dat niet vast. Overigens zie ik nu ook dat 'Turn of the Tide' en 'Eyes of the Universe' best goed verkochten in Frankrijk.

Wat ik ook opmerkelijk vind, is dat de meeste Nederlanders de band alleen kennen van 'Titles', en dat is niet zo gek, aangezien dat hun enige hit was in Nederland ('Life is For Living' scoorde niet zo goed als 'Titles'), en 'Titles' is verder nergens een hit geweest.

Ik heb van de band schijnbaar vijftien 7"-singles ( Monsieur_Renard - 45cat - Collection ) maar ook wat 12"-singles, want die waren populair in de jaren 80. De band (of eigenlijk Polydor) was ook wel gretig met het uitbrengen van singles. Dat er zo nu en dan een hit tussen zat, is dik verdiend. Na 'Victims of Circumstance' was dat wel voorbij.

Ik zie nu dat Zwitserland ook een grote fanbasis had, want veel platen gingen daar voor goud (en zelfs platinum), tot en met 'Welcome to the Show' aan toe. De laatste plaat die in het VK goed verkocht was 'Gone to Earth', en die werd slecht met zilver bekroond.