Amy Macdonald - Under Stars (2017)

Rudi1984 Nee, die akoestische versies voegen weinig toe.

Ik dacht na de eerste en tweede luisterbeurt: Saai, gewoon, snel weer vergeten. Inmiddels weer tweemaal opgezet en hij bevalt al een stuk beter, met Dream On, Leap of Faith, The Rise&Fall en The Contender als prettigste tracks.

Dat is met veel platen zo..........na meerdere luisterbeurten vallen de puzzelstukjes steeds meer in elkaar of juist niet in het slechtste geval, bij meerdere luisterbeurten ontdek je vaak ook steeds nieuwe dingetjes of verrassende melodie-lijnen. Heb het idee dat sommige zich baseren op 1 of maximaal 2 luister-sessies en dan al hun oordeel vellen; zelf zou ik dat niet kunnen en willen als het gaat om volledig nieuw materiaal.

Mainstream....saai......zomaar wat woorden die hier voorbij komen van vermoedt ik toch luisteraars die snel hun oordeel hebben geveld en vervolgens in de gunst van zoveel releases deze terzijde hebben geschoven. Best jammer/spijtig.........Amy laat zich hier kennen als een bevlogen, trotse en vinnige zangeres, met bij momenten zeer herkenbare elementen en in andere fases op zijn minst een dappere poging waagt om haar gebruikelijke muzikale invulling van andere ( prachtige ) elementen te voorzien. Die Schotten toch met hun wonderbaarlijk mooie traditionele liedjes, neem Amy met Caledonia of Rod met Auld Lang Syne...........twee liedjes die in eigen land voor onbeschrijfelijke taferelen en samenzang zorgen........als je dat eenmaal meemaakt als nuchtere Nederlander blijft een glimlach je nog dagen achtervolgen.

Ik voel me aangesproken en ga de uitdaging aan. Er komt inderdaad zoveel moois uit dat een oordeel mogelijk te snel gegeven wordt. Dat is het mooie van Spotify, maar kan ook de valkuil zijn. Ik geef dit nog minimaal 4 luisterbeurten en kom dan met een hernieuwd "vonnis". Ik ben trouwens niet echt een fan; sommige singles vind ik wel leuk; meer niet.

Het is ook een beetje het lastige van muziek dit decennium. Er komt nu letterlijk zoveel muziek uit dat je het nooit allemaal bij kan benen. Amy heeft geluk dat ze in 2007 een gigantische hit had gescoord waardoor ze nog net bij de generatie artiesten hoort uit het pre-Spotify tijdperk en dus bij elke single van een bepaalde hoeveelheid luisteraars verzekerd is. Het album moet daarbij wel pakken en vasthouden, want de aandacht verslapt tegenwoordig snel. Er wacht namelijk nog genoeg andere muziek op eenzelfde keurbeurt. Jammer, maar wel de realiteit, waar vooral de kleinere muziekgenres onder lijden. Muziek heeft geen waarde meer.

Zelf vind ik dit album dan juist een verademing. De optimistische, niets-aan-de-hand sfeer van 'Under Stars' bijvoorbeeld of 'Down by the Water' halen me even weg uit die stressvolle, dystopische toestand van inwisselbare bandjes die allemaal in dezelfde vijver consumenten vissen. Even weg met de realiteit. Even lekker wegdromen onder de sterrenhemel met een verzameling heerlijke popdeuntjes. Er kan gezegd worden, dit is de kracht van een goed album, maar feitelijk is het gewoon een kwestie van het juiste album op de juiste tijd.

Net als in het dagelijkse leven ontkom je niet aan keuzes maken; je kan voor kwantiteit/ hoeveelheid kiezen en niks willen missen of je ogen en oren goed de kost geven en als de eerste tekenen van een album of artiest je bevallen (blijft suggestief) daar veel uitgebreider induiken. Dat houdt voor mij in achtergrondinformatie en andere wetenswaardige lezen en op grond van minimaal 4 luisterbeurten langzaam tot een oordeel te komen. Probeer als het enigszins mogelijk is ook een live-optreden van desbetreffende artiest mee te maken, dat maakt vaak het beeld compleet of net iets anders, zowel negatief als positief. Zo heb ik dit jaar Mercy John ontdekt en destijds Amy en dat zijn hele mooie ervaringen, zowel op muzikaal als menselijk vlak.

Er is iets veranderd in haar manier van zingen, maar ik kan er moeilijk een vinger op leggen. Het lijkt minder vloeiend dan voorheen, beetje houterig. Haar Schotse accent hoor je nu ook duidelijker dan vroeger.

Na de eerste paar luisterbeurten ben ik geneigd te zeggen dat ze het niveau van de vorige drie platen niet haalt. Maar dan nog klinkt het lekker, ze blijft iets unieks houden in al haar eenvoud.

Nog maar een tijdje laten bezinken, vaak krijgen de nummers dan een eigen gezicht.

Zo, die nummers komen live wel tot leven zeg! Echt de kickstart die het album nodig had. Maar even flink op repeat de komende tijd.

Ik ben inmiddels een aantal luisterbeurten verder en Amy McDonald zal niet mijn favoriete artieste worden. Ik blijf op deze plaat de nummers te doorsnee vinden. Daarnaast vind ik haar een (te) beperkte zangeres om geboeid te blijven. Ook is de productie te glad, waardoor het unieke in haar stem ondergesneeuwd raakt; dat kwam op vroegere singles veel meer tot haar recht. Al met al een plaat die voor mij geen blijvertje zal worden; hoogstens af en toe (op de achtergrond ). Voor mij is er genoeg ander moois op het moment. Is het dan slecht? Zeker niet, maar het spreekt mij minder aan en dat is een kwestie van smaak. 3.5 sterren voor het vakmanschap.

[quote]Rudi1984 schreef:
"Er is iets veranderd in haar manier van zingen, maar ik kan er moeilijk een vinger op leggen. Het lijkt minder vloeiend dan voorheen, beetje houterig."

Dat heeft volgens mij veel met de productie van de plaat te maken. Haar stem zit op een andere manier in de mix dan bij vroeger werk.

This is the life draaide ik toentertijd heel vaak en ook nu zet ik 'm nog wel eens op. Bij de daarop volgende twee platen was ik te ongeduldig en schreef ik ze vroegtijdig af. De eerste luisterbeurten van déze plaat gingen met hetzelfde mwoah-gevoel gepaard, maar ik heb nu besloten door te zetten en Amy wat meer kans te geven. En wat blijkt: na het album nog enkele keren opgezet te hebben, klinkt het toch (weer) lekker en fris. Misschien toch album 2 en 3 nog een herkansing geven?

Amy Macdonald is deze en volgende maand op tournee in Europa, echt de moeite waard om haar eens live te aanschouwen ( ga zelf op donderdag 13 april naar Aberdeen ).

Video voor Automatic is sinds gisteren uit.

Ze gaat meer voor een koele Rock-Bitch look dan een Coole Folk-Chick...

Haha ja, met al die tatoeages .

Heeft ze al jaren hoor.

Prima album hoor. Staat niet echt een slecht nummer op. Het begint redelijk, en de tweede helft van het album is gewoon erg sterk. Ook wel een beetje een album dat moet groeien. Voor nu 3,5, maar wellicht nog wel 4 na wat meer luisteren.

Dream On blijft een banger.