Laura Marling - Semper Femina (2017)

Ze is pas 27 jaar oud, maar Laura Marling heeft nu al een muziekcarrière achter de rug om u tegen te zeggen. In 2008 debuteerde ze als soloartiest met het verfrissende folkalbum “Alas, I Cannot Swim”, vooral op het inhoudelijke gebied groeide ze daarna uit tot een graag geziene muzikante. Haar feministische kant liet ze tussen haar releases door blijken met haar podcast serie “Reversal of the Muse: An Exploration of Femininity in Creativity”. Deze vrouwenwereld deed haar inspireren om haar zesde album vanuit het standpunt van een man te beschrijven, maar naarmate het opnameproces vorderde koos ze juist om het album vanuit haar eigen kijk op andere vrouwen te schrijven. De titel Semper Femina verwijst dan ook naar “altijd vrouw”, in de originele context gebaseerd op de Romeinse poëet Virgil’s ‘varium et mutabile semper femina’. Het gehele album staat dan ook in het teken van het begrijpen van zowel de vrouwen om haar heen als haar eigen standpunten.

Haar standpunt wordt direct ingenomen in het donker aandoende Soothing. De dubbele baspartijen dansen rond elkaar heen als de inhoudelijke sensuele spanning toeneemt. Laura’s zang voert je van de lust naar het verlangen om onafhankelijk te zijn. Wanneer de strijkersarrangementen in volume toenemen doet ze een stap terug van de relaties met mannen en geeft ze zich over aan haar innerlijke kracht. De donkere klankzetting beweegt zich via onderhuidse spanningen naar het verfrissende The Valley. De folkmuziek brengt een vriendschap in beweging, waarbij het tokkelende gitaarspel en de aangrijpende kracht van de strijkers de jaloezie laten opkomen. De harmonieën in zang doen de aantrekkingskracht van het geheel versterken, terwijl de ware schoonheid vooral in de tekstuele uitingen zit. Adoratie en spijt gaan in hand in hand in de beweging van Laura’s zang en muzikale ondersteuning. De constante stroom aan genot smijt ze keer op keer tegen de vlakte in de onderliggende boodschap, zo ook in Wild Fire. Een nummer waarbinnen vooral de vraag naar boven komt zetten wie je eigenlijk bent en of je, je niet anders voordoet dan je innerlijke zelf eigenlijk zegt.

Misschien nog wel het meest aangrijpende nummer is het op de ruwe gitaarklanken en een flauwe beat gevestigde Don’t Pass Me By. De relatie is verbroken en de vraag rijst op of de liefde ook nog overwint wanneer het vrouwelijke personage de ruzie opstookt. De galmende klanken bieden ruimte voor reflectie en tonen met het zwoele karakter aan dat de diepere intensiteit verscholen ligt in het geheel. De creativiteit van de vrouw breekt met Always This Way naar de onderlinge relatie tussen vrouwen en de manier waarop spijtovertuigingen naar voren komen. De akoestische gitaarklanken voeren het leed verder naar Wild Once, waar de beeldspraak tot volle glorie komt. Het is de muzikale schoonheid waarmee ook een nummer als Next Time een grote impact heeft. Haar diversiteit in zang doen de nummers aanvoelen alsof ze vanuit verschillende karakters naar de gebeurtenissen om haar heen kijkt. Haar beperkingen als vrouw zijnde zingt ze van haar af in het intrigerende Nouel, waar ze in het gitaar getokkel haar bewustzijn van wie ze is verbreedt. Het rootsy slotstuk Nothing, Not Nearly is opgebouwd rondom de felle uithalen op de gitaar. Haar woorden stromen langs een halfvergeten romance, waarbuiten de liefde voor de personen om haar heen de wereld weer een stukje vrolijker maken. Ze verlaat het podium in het gezang van vogels om de vroege morgen te omarmen.

De constante stroom aan creatieve vooruitgang maken van Semper Femina een succesvol nieuw hoofdstuk binnen de muzikale wereld van Laura Marling. Het is een album waarin de nodige passages van onzekerheid als vrouw door haar persoonlijke kracht en ervaringen de zelfverzekerdheid doen vergroten. De complexiteit ligt verborgen in de combinatie tussen de tedere klanken van strijkers en akoestische gitaar en de kritische ondertoon van haar songteksten. Zangtechnisch laat ze de veelzijdigheid van haar muzikale bereik zien, de ene keer aangeslagen en op het andere moment loepzuiver en wonderschoon. Haar begrip voor het vrouwelijke geslacht groeit met Semper Femina gestaag en toont aan dat ze op haar jonge leeftijd relevante en kwalitatief hoogwaardige muziek blijft afleveren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Laura Marling - Semper Femina - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het lijkt nog niet eens zo heel lang geleden Laura Marling op 18-jarige debuteerde met Alas I Cannot Swim, maar het debuut van de Britse singer-songwriter was vorige maand echt al weer negen jaar oud.

Twee jaar na het fraaie Short Movie komt Laura Marling op de proppen met haar zesde plaat, Semper Femina.

Ik had de credits bij eerste beluistering van de plaat nog niet bestudeerd, maar dat is ook niet nodig om er achter te komen wie de nieuwe plaat van Laura Marling heeft geproduceerd.

In de openingstrack domineren immers de sobere maar o zo doeltreffende gitaarklanken van Blake Mills. Deze Blake Mills duikt de laatste tijd wel heel vaak op als producer, maar voor Laura Marling is het een geweldige keuze. De hier en daar sobere, maar altijd bijzonder stemmige en donkere klanken, passen immers uitstekend bij de songs van Laura Marling en haar mooie stem.

Voor ik aan beluistering van Semper Femina begon las ik een aantal vrij negatieve recensies over de nieuwe plaat van Laura Marling. Laura Marling zou op haar nieuwe plaat hebben gekozen voor een aantal wat pretentieuze thema’s (vrouwelijkheid en feminisme, filosofie en kunst) en zou het dit keer vooral als songwriter af hebben laten weten.

Ik kan me er persoonlijk niet in vinden, want ik vind Semper Femina een bijzonder mooie plaat met songs die niet alleen wat te vertellen hebben, maar ook nog heel lang aan kracht winnen.

Dat laatste is voor een deel de verdienste van producer Blake Mills, die de nieuwe plaat van Laura Marling heeft voorzien van een bijzonder stemmig, smaakvol en subtiel geluid. De donkere en soms bijna dreigende instrumentatie met een hoofdrol voor het bijna minimalistische gitaarwerk van Blake Mills voorzien de songs op Semper Femina van flink wat onderhuidse spanning en bovendien van heel veel ruimte.

Deze ruimte wordt deels opgevuld met fraaie strijkers, maar de meeste ruimte wordt benut door Laura Marling zelf. De Britse is nog altijd jong, maar klinkt inmiddels een stuk doorleefder dan op haar debuut. Van haar soms bijna gesproken zang is lang niet iedereen gecharmeerd, maar ik vind het op Semper Femina echt prachtig.

Muziek en vocalen versterken elkaar op de nieuwe plaat van Laura Marling op bijzondere wijze en bij mij dringt de plaat zich steeds meer op. Het doet me qua sfeer af en toe wel wat denken aan de platen van Fiona Apple en dat is een associatie die ik nog niet eerder had bij beluistering van de muziek van Laura Marling.

Semper Femina is nog wat verder verwijderd van de Britse folk en klinkt behoorlijk Amerikaans. Hier en daar duiken wat invloeden van Joni Mitchell op, maar Laura Marling laat toch vooral een eigen geluid horen. Het is een geluid dat door de bijzonder fraaie productie en instrumentatie naar een hoger plan wordt getild.

Het levert zoals gezegd niet alleen maar jubelrecensies op, maar persoonlijk vind ik Semper Femina de mooiste plaat van Laura Marling tot dusver en dat zegt wat. Erwin Zijleman

Een mooi album van Laura Marling, al is er weinig avontuurlijk aan. Dat het vergelijk de hele tijd met Nick Drake of Leonard Cohen gemaakt wordt (2 muzieklegendes natuurlijk) laat duidelijk blijken dat ze muzikaal in de schaduw blijft spelen. Iedereen heeft zijn of haar invloeden natuurlijk, maar ik mis hier toch wel de echte Laura Marling. Slecht wordt het nooit, maar het overstijgt het gemiddelde niet helaas. Tenzij men met groeiplaat wil zeggen dat je er eerst wat meer naar moet luisteren.