Andrew Bird - Armchair Apocrypha (2007)

Als dit de voorgangers Weather Systems en The Mysterious Production of Eggs al maar enigszins weet te benaderen ben ik meer dan tevreden.
Wederom een release om enorm naar uit te kijken dit jaar!

Wat een hoes!

*heeft een zwak voor mooie hoezen.. zoals deze*

De hoes is geweldig: zo zie ik ze graag, maar is dit ook een album waarop ik hetzelfde kan zeggen?
Ik zal eens een poging gaan wagen............

Fiery Crash opent de cd met de vreemde naam. Een rammelend gitaartje met daar doorheen de hemelse viool. Wat een prachtig contrast. Het nummer heeft een beetje Sufjan Stevens-achtige spanning in zich. Nu vind ik toch al dat Andrew Bird best vergeleken mag worden met die grootheid. Het is nu ook niet zo dat hij exact dezelfde muziek maakt (bij Sufjan bijvoorbeeld staat de banjo centraal, bij Bird de viool), maar het avontuur spat er bij beide heren vanaf.
En deze opener toont gelijk al aan dat Andrew Bird het simpelweg verdient om uit de schaduw te treden en dezelfde soort erkenning te krijgen als genoemde Sufjan Stevens.
Heerlijk nummer: we zijn op een goede manier binnen!
Imitosis heeft de bekende tokkelende vioolklanken zoals we die ook konden horen op de voorgangers. Het geeft deze muziek toch wel een bepaalde schwung. Lekker loom, vervreemdend en uitermate boeiend. Heerlijk ook de tempo-wisselingen. Alsof we op een of ander Zuid-Amerikaans feestje bij iemand thuis zijn beland.
Heretics klinkt met zijn gitaar-intro lekker indie. Maar dan volgt al heel snel die zwierige viool die hier wat Aziatisch klinkt. En dat is wat ik telkens weer zo waardeer. Bird verkent zijwegen zonder te vallen in al te veel gefreak of gepiel. Het blijft allemaal heel goed te volgen.
Op Dark Matter toont Bird dat hij het fluiten niet verleerd is. Mensen die niet bekend zijn met het werk van deze artiest zullen wel denken dat ik nu een grappige woordspeling maak, maar dat is niet het geval. Andrew Bird kan letterlijk erg goed fluiten en dat toonde hij op de vorige albums al aan. Hier laat hij ons horen dat hij het nog steeds kan. Een leukigheidje, maar voor mij geen echte noodzaak. Wel is het goed te horen dat Bird met dit nummer weer zoveel klasse toont.
Plasticities is ook opgebouwd rondom vioolgetokkel, aangekleed met af en toe wat rauw gitaargeluid. Die gitaar geeft het net dat nodige rauwe randje mee waardoor het totaal geen zoete boel gaat worden.
Het 7 minuten durende Armchairs is wat pittiger. Het trekt traag door en gaat rustig door naar het einde. Wat lastiger om in 1 keer te doorgronden en dit nummer zal zijn tijd nog wel even nodig hebben denk ik.
Simple X is wat kleiner. Het rammelt lekker en heeft door zijn electronica een wat vervreemdende sfeer (ik moet soms even aan The Avalanches denken). Dit soort nummers geven aan dat hij binnen het eigen genre ook nog steeds op zoek is. Het blijft één grote verkenningstocht.
The Supine start hemels, het is haast of je een klassieke cd hebt opgezet. Mooi, gedragen en plechtig. Helaas blijkt het een tussenstuk te zijn met zijn ene minuut.
Maakt niet uit, want Cataracts is zeker de moeite waard. Het klinkt wat zwaarder en straalt meer melancholie uit. De strijkers zijn hier zeker debet aan.
Scythian Empire krijgt een start met de piano in de hoofdrol. De zang komt hier mooi naar voren. Het heeft het fluwelen laagje dat b.v. een Jens Lekman ook heeft.
En dan weer die tokkelende violen. Het gaat nog steeds geen moment vervelen, zeker ook omdat de inkleuring hier weer totaal is. Ik noem Jens Lekman, maar Belle & Sebastian zou hier zeker ook niet misstaan.
Vogelgekwetter opent Spare-Ohs. En ja hoor daar is de fluitende Bird zelf ook weer aanwezig. Wederom een sterke song. Het gaat weer alle kanten op zonder het bekende rollercoaster-gevoel. We worden niet alle kanten op geschud en toch stuurt hij ons wel verschillende kanten op. Vogelgekwetter eindigt dit nummer ook weer.
Langzaam loopt het gekwetter over in Yawny at the Apocalypse. Ook hier een wat duistere strijkersbegeleiding met daaroverheen het glijdende vioolgeluid, waardoor het ook hier wat Aziatische trekjes krijgt. Geen zang deze keer. Een instrumentaal nummer (niet vreemd voor Andrew Bird overigens) sluit deze bijzondere cd af.
Voorganger Andrew Bird & the Mysterious Production of Eggs was één van mijn lievelings-cd's uit het jaar 2005. Dat album klonk wat vrolijker dan dit Armchair Apocrypha. Voor Weather Systems uit 2003 gaat exact hetzelfde verhaal op.
Je zou kunnen zeggen dat ik dit album dus een halfje lager moet plaatsen. Het zou daarmee op 4* komen. Toch moet ik zeggen dat dit album erg goed aanslaat bij mij en ik het wederom wonderschoon vind. Voeg daarbij de snufjes avontuur en eigengereidheid van deze bijzondere artiest en ik kom wederom uit op 4,5* waarmee dit jaar nu toch al aardig wat sterke albums heeft opgeleverd. En dat Andrew Bird op deze site net zo veel (positieve) belangstelling mag krijgen als Sufjan Stevens

Ik ga eens stiekem een beginnetje maken aan Andrew Bird's Armchair Apocrypha. Kijken of die net zo goed is als Andrew Bird & the Mysterious Production of Eggs

Ah, hij is dus gelekt. Dolletjes.

Kiiiiiiiind doe eens niet zo enthousiast

Vooruit, ik zal mijn enthousiasme wat temperen. Hij staat inmiddels klaar om gedraaid te worden, overigens.

Dat temperen van mij enthousiasme lijkt na de eerste luisterbeurt enigszins terecht te zijn, al moet ik zeggen dat ik dit nog niet helemaal kan plaatsen. Wellicht zie ik over een paar luisterbeurten wel het licht. Duidelijk is dat dit een stuk minder uitbundig album is dan Eggs, een stuk ingetogener. Ik hou mijn mening nog even in het midden.

Opvallend dat dit op Fat Possum wordt uitgebracht, dat label is vooral bekend van zijn bejaarde blues-artiesten.

Eerste indruk is een goede: fijne, zwierige, kleurrijke muziek. Fiery Crash, Heretics en Scythian Empire zijn favoriet... dit album gaat zeker nog vaker gedraaid worden en hopelijk kan ik er dan een wat betere beschrijving uit sleuren. 4*

Tegenvallertje tot nu toe. Ik mis de lente-achtige schwung van 'The Mysterious Production of Eggs' mis ik wel ernstig eigenlijk. Het is me iets te donker geworden

3*

Dit is mijn eerste kennismaking met werk van Andrew Bird en het valt reuze mee. De beste CD van het jaar tot nu toe. Ik zie hieronder dat voorgaande werk wat 'vrolijker' was, nou ik hou meer van melancholische muziek dus zou ik deze wel eens kunnen prefereren boven vroeger werk.

Aero, prachtige review alweer, je kunt de muziek, in mijn bevinding, exact verwoorden, chapeau

Hm, ik zou Weather Systems toch alles behalve vrolijk noemen grovonion. Als je van melancholisch houdt dan kun je dat album maar beter heel snel opzoeken!

Interessant, ik ga erachteraan. Bedankt voor de tip.

Het nummer Armchairs is ook wel errug mooi hoor.

Oh wat een heerlijke cd. Goed in het gehoor liggende songs, met als uitschieter Imitosis. Ik begin met een 4*, maar het is een potentiële 4,5-er!

'Yawny at the Apocalypse'........nog nooit zo'n verdrietig mooie afsluiter van een album gehoord.

Erg mooie review Aero, kan me er erg in vinden. Avontuurlijke CD inderdaad met als toppers Fiery Crash, Imitosis, Heretics en Armchairs. Het laatstgenoemde nummer haalt ook veel Jeff Buckley-gevoelens bij me naar boven.

Ben benieuwd, binnenkort eens beluisteren.

Nipt een 3,5*. Weet me (nog) niet echt te boeien.

Hoera, vanavond naar Andrew Bird in de Botanique!

Leuk! Veel plezier en doe hem de groeten!

Schitterende hoes, inderdaad. Uitnodigend om deze band te gaan ontdekken.

Rico, we hebben het over een foto van een grasparkiet. Jij bent ook snel tevreden..

Echt?

Ik zag er een onbewoond eiland in de ruimte in. Is het gewoon een grasparkiet...

zo te horen moet het goed zijn en dus ga ik hem zeker luisteren want ik houd van mooie muziek
dus dan zal deze cd wel de moeite waard zijn
Mijn aantal sterren komen nog wel nadat ik de cd heb gehoord

Ik hou ook van mooie muziek.

Eindelijk... Het wilden niet vlotten met het beluisteren van deze Armchair Apocrypha. Waar Andrew Bird's vorige album the Mysterious Production of Eggs nog erg uitnodigend was, had ik dat veel minder bij dit album. Allereerst omdat Bird naar mijn mening de vrolijke en zomerse klanken van het Glockenspiel (bij mij herkenbaar als ''de onderwaterklanken'') en het pizzicato bespelen van de viool, die nog veelvuldig aanwezig waren op the Mysterious Production of Eggs, achterwegen heeft gelaten. Dat vind ik jammer, maar daardoor is het plaatje lang niet gedoemd; het opent juist meerdere deuren die we niet eerder bij Bird hebben zien opengaan. Zo krijgen we een rockkant te horen in het nummer Field Crash en Dark Matter. Even lijkt Bird's herkenbare stijltje te zijn verdwenen, maar die gedachte lijkt al snel niet van toepassing bij het nummer Imitosis. Voor mij staat dit nummer het dichtst bij de sound van the Mysterious Production of Eggs. Het is dan ook ongetwijfeld mijn favoriete nummer van dit album. Duidelijk mag wel zijn dat Bird grenzen blijft verlengen met Armchair Apocrypha. We zien een nieuwe kant van de man, maar altijd herkenbaar aan de Andrew Bird-sound. Denk aan het velen fluiten en de andere electrische indie/folk geluiden die ik zo even niet goed kan beschrijven. Het plaatje bevat ook prachtige instrumentale interludes als Yawny at the Apocalypse en The Supine, waarin we als het ware een rondleiding krijgen langs het interessante instrumentarium dat Bird op zijn plaatjes gebruikt. Klassiek en uiterst interessant. Er valt zo veel te ontdekken aan een plaatje als dit, dat het tijd nodig heeft om echt te rijpen - om echt de avonturen en verrassingen te ontdekken die Andrew Bird in dit plaatje heeft gestopt. En hoewel de cover donker en grauw lijkt - is de muziek dat allesbehalve. Zoals ik zei een groeiplaatje, dus ik begin met 3,5*. Kijken waar ik uitkom.

ik denk dat ik dit de beste van Andrew Bird ga vinden. Vooral nummertjes 10 en 11 zijn fantastisch. ik heb het gevoel dat de uitprobeersels (niet denigrerend bedoeld) van de vorige platen nu zijn uitgemond in een volwassen sound.

ga ik nog vaak luisteren komende tijd!