Andrew Bird - Armchair Apocrypha (2007)

De hoes is geweldig: zo zie ik ze graag, maar is dit ook een album waarop ik hetzelfde kan zeggen?
Ik zal eens een poging gaan wagen............

Fiery Crash opent de cd met de vreemde naam. Een rammelend gitaartje met daar doorheen de hemelse viool. Wat een prachtig contrast. Het nummer heeft een beetje Sufjan Stevens-achtige spanning in zich. Nu vind ik toch al dat Andrew Bird best vergeleken mag worden met die grootheid. Het is nu ook niet zo dat hij exact dezelfde muziek maakt (bij Sufjan bijvoorbeeld staat de banjo centraal, bij Bird de viool), maar het avontuur spat er bij beide heren vanaf.
En deze opener toont gelijk al aan dat Andrew Bird het simpelweg verdient om uit de schaduw te treden en dezelfde soort erkenning te krijgen als genoemde Sufjan Stevens.
Heerlijk nummer: we zijn op een goede manier binnen!
Imitosis heeft de bekende tokkelende vioolklanken zoals we die ook konden horen op de voorgangers. Het geeft deze muziek toch wel een bepaalde schwung. Lekker loom, vervreemdend en uitermate boeiend. Heerlijk ook de tempo-wisselingen. Alsof we op een of ander Zuid-Amerikaans feestje bij iemand thuis zijn beland.
Heretics klinkt met zijn gitaar-intro lekker indie. Maar dan volgt al heel snel die zwierige viool die hier wat Aziatisch klinkt. En dat is wat ik telkens weer zo waardeer. Bird verkent zijwegen zonder te vallen in al te veel gefreak of gepiel. Het blijft allemaal heel goed te volgen.
Op Dark Matter toont Bird dat hij het fluiten niet verleerd is. Mensen die niet bekend zijn met het werk van deze artiest zullen wel denken dat ik nu een grappige woordspeling maak, maar dat is niet het geval. Andrew Bird kan letterlijk erg goed fluiten en dat toonde hij op de vorige albums al aan. Hier laat hij ons horen dat hij het nog steeds kan. Een leukigheidje, maar voor mij geen echte noodzaak. Wel is het goed te horen dat Bird met dit nummer weer zoveel klasse toont.
Plasticities is ook opgebouwd rondom vioolgetokkel, aangekleed met af en toe wat rauw gitaargeluid. Die gitaar geeft het net dat nodige rauwe randje mee waardoor het totaal geen zoete boel gaat worden.
Het 7 minuten durende Armchairs is wat pittiger. Het trekt traag door en gaat rustig door naar het einde. Wat lastiger om in 1 keer te doorgronden en dit nummer zal zijn tijd nog wel even nodig hebben denk ik.
Simple X is wat kleiner. Het rammelt lekker en heeft door zijn electronica een wat vervreemdende sfeer (ik moet soms even aan The Avalanches denken). Dit soort nummers geven aan dat hij binnen het eigen genre ook nog steeds op zoek is. Het blijft één grote verkenningstocht.
The Supine start hemels, het is haast of je een klassieke cd hebt opgezet. Mooi, gedragen en plechtig. Helaas blijkt het een tussenstuk te zijn met zijn ene minuut.
Maakt niet uit, want Cataracts is zeker de moeite waard. Het klinkt wat zwaarder en straalt meer melancholie uit. De strijkers zijn hier zeker debet aan.
Scythian Empire krijgt een start met de piano in de hoofdrol. De zang komt hier mooi naar voren. Het heeft het fluwelen laagje dat b.v. een Jens Lekman ook heeft.
En dan weer die tokkelende violen. Het gaat nog steeds geen moment vervelen, zeker ook omdat de inkleuring hier weer totaal is. Ik noem Jens Lekman, maar Belle & Sebastian zou hier zeker ook niet misstaan.
Vogelgekwetter opent Spare-Ohs. En ja hoor daar is de fluitende Bird zelf ook weer aanwezig. Wederom een sterke song. Het gaat weer alle kanten op zonder het bekende rollercoaster-gevoel. We worden niet alle kanten op geschud en toch stuurt hij ons wel verschillende kanten op. Vogelgekwetter eindigt dit nummer ook weer.
Langzaam loopt het gekwetter over in Yawny at the Apocalypse. Ook hier een wat duistere strijkersbegeleiding met daaroverheen het glijdende vioolgeluid, waardoor het ook hier wat Aziatische trekjes krijgt. Geen zang deze keer. Een instrumentaal nummer (niet vreemd voor Andrew Bird overigens) sluit deze bijzondere cd af.
Voorganger Andrew Bird & the Mysterious Production of Eggs was één van mijn lievelings-cd's uit het jaar 2005. Dat album klonk wat vrolijker dan dit Armchair Apocrypha. Voor Weather Systems uit 2003 gaat exact hetzelfde verhaal op.
Je zou kunnen zeggen dat ik dit album dus een halfje lager moet plaatsen. Het zou daarmee op 4* komen. Toch moet ik zeggen dat dit album erg goed aanslaat bij mij en ik het wederom wonderschoon vind. Voeg daarbij de snufjes avontuur en eigengereidheid van deze bijzondere artiest en ik kom wederom uit op 4,5* waarmee dit jaar nu toch al aardig wat sterke albums heeft opgeleverd. En dat Andrew Bird op deze site net zo veel (positieve) belangstelling mag krijgen als Sufjan Stevens

Eindelijk... Het wilden niet vlotten met het beluisteren van deze Armchair Apocrypha. Waar Andrew Bird's vorige album the Mysterious Production of Eggs nog erg uitnodigend was, had ik dat veel minder bij dit album. Allereerst omdat Bird naar mijn mening de vrolijke en zomerse klanken van het Glockenspiel (bij mij herkenbaar als ''de onderwaterklanken'') en het pizzicato bespelen van de viool, die nog veelvuldig aanwezig waren op the Mysterious Production of Eggs, achterwegen heeft gelaten. Dat vind ik jammer, maar daardoor is het plaatje lang niet gedoemd; het opent juist meerdere deuren die we niet eerder bij Bird hebben zien opengaan. Zo krijgen we een rockkant te horen in het nummer Field Crash en Dark Matter. Even lijkt Bird's herkenbare stijltje te zijn verdwenen, maar die gedachte lijkt al snel niet van toepassing bij het nummer Imitosis. Voor mij staat dit nummer het dichtst bij de sound van the Mysterious Production of Eggs. Het is dan ook ongetwijfeld mijn favoriete nummer van dit album. Duidelijk mag wel zijn dat Bird grenzen blijft verlengen met Armchair Apocrypha. We zien een nieuwe kant van de man, maar altijd herkenbaar aan de Andrew Bird-sound. Denk aan het velen fluiten en de andere electrische indie/folk geluiden die ik zo even niet goed kan beschrijven. Het plaatje bevat ook prachtige instrumentale interludes als Yawny at the Apocalypse en The Supine, waarin we als het ware een rondleiding krijgen langs het interessante instrumentarium dat Bird op zijn plaatjes gebruikt. Klassiek en uiterst interessant. Er valt zo veel te ontdekken aan een plaatje als dit, dat het tijd nodig heeft om echt te rijpen - om echt de avonturen en verrassingen te ontdekken die Andrew Bird in dit plaatje heeft gestopt. En hoewel de cover donker en grauw lijkt - is de muziek dat allesbehalve. Zoals ik zei een groeiplaatje, dus ik begin met 3,5*. Kijken waar ik uitkom.

Soms valt het kwartje gewoon iets later... Andrew Bird is me al vaak getipt maar pas vandaag heb ik deze plaat eens echt de kans gegeven... tja, gewoon prachtige liedjes (favorieten voorlopig Fiery Crash, Plasticities en Scythian Empire). Zijn vorige plaat zwerft hier ook nog wel ergens rond dus ik gebruik deze donkere dagen voor een fijne introductieweek in zijn werk...

Het heeft even geduurd voordat ik wist wat ik aan moest met dit album. Toen ik hem in het begin luisterde pakte het me allemaal niet zo. Uiteindelijk is het kwartje wel gevallen, maar nog steeds is er niet de overtuiging zoals bij veel van zijn andere albums. Er staan geweldige stukken op, maar ook heel erg wisselvallige (misschien zelfs saaie) nummers. Uiteindelijk valt de balans wel ruim positief uit.

Fiery Crash is dan zo'n een nummer wat wel aardig is. Een beetje een voorzichtige opener. Ik had liever een mooi instrumentaal stuk gezien, zoals bij the Mysterious Production of Eggs. Maar ik zie in dat ik dat album niet altijd als referentiekader erbij moet halen. Deze plaat heeft andere kwaliteiten. Imitosis vind ik dan wel weer erg goed. Dit nummer stond al in een andere uitvoering op Weather Systems, maar daar vond ik hem eigelijk een beetje zeurderig overkomen. Hier vormt het een geweldige track. Warm viool getokkel zet de toon, met daaronder een voorzichtig slag gitaartje. Dit nummer is ook als single verschenen en dat verbaast me niks, gezien het feit dat het nummer erg toegankelijk is en een vrij standaard opbouw kent, maar daar is opzich niks op aan te merken. Ik vind het in ieder geval een van de hoogtepunten van het album.

Heretics brengt dan een hoop sfeer. Het doet zelfs een beetje oosters aan met de strijkers. Geniale track. De uitvoering die hiervan te vinden is op de EP Soldien On is ook zeker de moeite waard.
Het wordt dan weer wat minder met Dark Matter. Geen slecht nummer, maar het overtuigd ook nergens. Plasticities zet dan weer een wat warmere toon. Mooi ingetogen nummer.
Dan kom ik met Armchairs altijd een beetje op een moment dat ik liever wil verder skippen. Dat zegt dan eigelijk al genoeg. De intro is wel mooi, maar daarna wordt een andere lijn ingezet, en moet geeft het nummer alle kwaliteit uit handen. Zonde.

Simple X is een beetje vreemde eend in de bijt, maar wel erg leuk. Hier kan ik wel wat mee. Geen hoogstandje waar uitbundig wordt uitgepakt, maar dat poogt het nummer ook helemaal niet. Wel de eerste track waar de percussie wat meer naar de voorgrond wordt gehaald. Een welkome afwisseling dus.
Het instrumentale The Supine kan mij ook goed bekoren. Nou heb ik altijd al een vrij hoge dunk van meneer Bird's instrumentale capaciteiten. Een gitaar of viool virtuoos is het niet, maar hij weet wel op een bijzondere manier alle instrumenten zelf tegelijk te bespelen en te combineren (er dient opgemerkt te worden dat het om een loop-artist gaat). Hier resulteert dat in een mooi en warm intermezzo dat perfect over gaat in het volgende nummer: Cataracts, dat zich wat treuriger voordoet. Desondanks een degelijke track.

Een van de andere toppers is dan Scythian Empire. Een piano intro gevolgd door vocalen, maar waar onderliggend subtiele viool klanken zijn te horen die een ontzettend belangrijke rol spelen. Vervolgens worden de fluit kunsten van Andrew naar de voorgrond gehaald: een heerlijk aanstekende melodie als gevolg.

Was hij dan maar gestopt met het album. Spare-Ohs is namelijk een nummer dat een hoop potentie heeft bij het openen, maar dan omslaat met een ronduit slecht en zeurderig refrein. Ongelooflijk hoe een mooie intro zo teniet kan worden gedaan. Hier had veel meer in gezeten.
Gelukkig wordt er dan nog het een en ander recht gezet met het instrumentale slot nummer Yawny at the Apocalypse. Dat verteld me dan weer hoe mooi de muziek kan zijn.

En dan zit der luisterbeurt er al weer op. Over het geheel is het zeker een sterke en sfeervolle plaat. Alleen jammer dat er vlak voor het einde dan zo'n minder nummer moet worden tussen gepropt, waardoor ik me toch altijd weer een beetje loop te ergeren en een beetje vroegtijdig wakker wordt uit de muzikale beleving. Het eind nummer probeert een hele hoop goed te maken, en slaagt daarin ook tot op zekere hoogte.
Wat verder opvalt aan dit album is dat hij veiliger is en ook wat meer gericht is op het grote publiek. Waarschijnlijk is dat vooral te wijten aan het feit dat veel nummers een standaard opbouw kennen en dat er zeer zuinig is gedaan met instrumentale stukken (veel mensen willen op de een of andere manier altijd vocalen bij muziek hebben om het mooi te vinden?). Vooral dat laatste vind ik jammer, want ik ben altijd erg gecharmeerd van Bird's instrumentale werk en vooral ook zijn manier van spelen. Zoals al eerder gezegd is het een loop-artist die alle instrumenten zelf bespeelt (de liefhebbers moeten maar eens googelen op zijn naam om te zien wat ik bedoel). Een erg indrukwekkende manier van spelen. Maar zoals al eerder gezegd: deze plaat heeft zijn eigen kwaliteit, en mijn oordeel zal vast nog wel omhoog gaan op het moment dat ik me over de wat mindere nummers heen kan zetten. 4*

Ik heb dit album al jaren in bezit, en het blijft een geweldige cd.

Misschien als geheel niet zo sterk als Mysterious Production of Eggs of Weather Systems, maar Armchair Apocrypha heeft dan weer wel de Andrew Bird nummers die mij kippenvel over m'n hele lichaam bezorgen en soms zelfs een traan.

Armchairs is een van de absolute hoogtepunten van de plaat, het intro zorgt al voor rillingen en als Andrew begint met zingen is het kippenvel compleet.

"I sang the song that silence sings
It's the one that everybody knows, everybody knows
The song that silence sings
And this is how it goes"

Pfoe.

Het kippenvel wordt overtroffen bij Cataracts, en op bepaalde momenten hou ik het echt niet droog hierbij. 1 keer live gehoord, en dat had hetzelfde effect. Niet zo verwonderlijk hoor, met zo'n schitterende tekst, en de combi met de muziek is wederom perfect.

When our mouths are filled with uninvited tongues of others
And the strays are pining for their unrequited mothers
Milk that sours is promptly spat
Light will fill our eyes like cats

Dit album heeft sowieso een persoonlijk tintje voor mij: in 2007 speelde Andrew Bird op Radio 6 enkele van de nieuwe nummers (waaronder Scythian Empire), ik zat dat samen met mijn oma te luisteren - die het werkelijk prachtig vond. 3 dagen later is zij overleden, en ik moet altijd aan haar denken als ik dit album hoor.