Cyclone Temple - I Hate Therefore I Am (1991)

Cyclone Temple maakt op mij de indruk een beetje op 2 gedachten te hinken: lekker thrashen of toch liever een nummer schrijven dat ook een groot publiek aantrekt.
Wellicht is dat een van de redenen dat ik de agressie die veel thrahsalbums voor mij de moeite waard maakt, hier juist mis.
Bij eerste beluistering vond ik de zang helemaal niks. Na een paar keer luisteren heb ik daar geen moeite meer mee, maar ik vind het nog niet overtuigen. Voor mijn gevoel past de stem en de zanglijnen niet echt bij dit soort muziek.

Tot nu toe kom ik redelijk negatief over, vrees ik. Dat is niet terecht, want nadat ik eenmaal aan de zanger was gewend, heb ik dit I Hate Therefore I Am een aantal keren met plezier geluisterd. Met name de harde, snelle stukken wisten een glimlach op mijn gezicht te toveren.
Ik denk dat ik in de toekomst zo nu en dan dit album nog eens voorbij laat komen.

3.5

We zijn een week verder, dus ik recycleer even mijn mening bij die topic aldaar...

Mijn tweede inzending voor de topic “Het Metal Album van de Week” is Cyclone Temple – I Hate Therefore I Am uit 1991. Cyclone Temple is een Amerikaanse Thrashgroep met grote T met thuisbasis Chicago. Tot mijn verbijstering staan hier veel te weinig stemmen en als een plaat het ooit heeft verdiend om meer aandacht te krijgen, dan is het deze wel. In 1991 werd deze op een totaal verraste metalgemeenschap losgelaten en deze plaat heeft vele langharige hoofden op hol gebracht, in zoverre dat vele mensen per abuis dachten dat dit de nieuwe Metallica was. In 1991 bracht Metallica hun zwarte uit, alles behalve thrash maar dat is een ander verhaal dat op een andere plaats moet worden verteld.

Op een dag gaf de cultgroep Znöwhite, later veranderd in Znowhite om spraakverwarring uit te sluiten, de geest na twee EP’s, een livealbum en een legendarisch album Act Of God. Zangeres Debbie Gunn verkaste terug naar Sentinental Beast, de overige drie leden Scott Schafer (bass), bandleider en songwriter Greg Fulton aka Ian Tafoya (gitaar) en John Slattery (drums) richtten deze Cyclone Temple op. Voor de zang werd Brian Troch aangetrokken.

Op deze I Hate Therefore I Am staan negen geweldige nummers, in het straatje van de oude (goede) Metallica. Het gitaarwerk staat supervet op de voorgrond en doet alle pogingen om je oren van je hoofd te blazen, een geluid waar ik zo zielsveel van hou. Vanaf opener Why? tot afsluiter Silence So Loud staan hier machtige riffs en flitsende solo’s van gitarist Greg op. Bassist Scott doet meer dan zijn werk, maar drummer John Slattery kan het soms wel eens moeilijk hebben en dat kan een beetje eentonigheid qua drumwerk veroorzaken, zoniet ging deze bij mij de maximale score gehaald hebben. Dit is een kant-en-klare schotel voor Metallica fans old school en toch is dit verre van zinloos in één tempo doorbeuken. Er staat afwisseling genoeg op: balladachtige stukken met akoestische gitaar en dan weer snelle riffs. Het mooiste voorbeeld hiervan is Words Are Just Words dat alsmaar lijkt te versnellen.

Doet de zang jullie aan iemand denken? Inderdaad, je zou soms zweren dat John Bush (Armored Saint, Anthrax) hier alles inzingt maar schijn bedriegt. Er was ooit sprake dat Metallica John Bush als zanger ging aantrekken maar dat is nooit doorgegaan. Wil je echter weten hoe Metallica ongeveer zou geklonken hebben met John Bush dan is dit toch een goede leidraad.

We zijn al ruim een jaar bezig met onze geliefde topic en deze stond al vanaf de eerste dag op mijn shortlist van kandidaten, het was toen een nek-aan-nek race met mijn eerste inzending Vicious Rumors – Digital Dictator (1988). Ik heb toen gezworen dat ik deze als volgende zou nomineren in de hoop dat dit tot die dag een verborgen pareltje bleef.

Een goed bewaard geheim is uitgekomen: trek deze oester open en houd deze parel tegen het licht. Hij zal blinken of hij zal …, dus sluit ik net als vorige keer af met de woorden: “Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van.” Veel luisterplezier met een thrash juweeltje!

Weer een thrash album uit het forum topic dat uit begin jaren negentig stamt, maar meer klinkt als mid-eighties. Als je dit ter zijde laat, is dit ook toch weer een album dat nu naast het betere werk uit die tijd (mid-eighties dus) kan beluisterd worden. De zanger stoorde mij al niet vanaf de eerste kennismaking, maar overtuigde ook niet echt. Dat is ondertussen echter al veranderd! Nu ik de songs echt begin te kennen, vind ik hem zelfs één van de troeven op dit album! Het is het hele plaatje samen, de stem, de zanglijnen, de soms naar Metallica refererende riffs en de composities die dit album een toch wel unieke air geven, dewelke pas na meerdere beluisteringen echt uit de verf komt.
Voordat het hier album v/d week gekozen was, had ik nog nooit eerder iets van deze band gehoord, dus sentimentele gevoelens bij mijn eerdere beoordelingen speelde geen rol. Integendeel, als iets uit '90 klinkt als '80, heb ik eerder de neiging extra kritisch te worden. Maar als je dit album, zoals Sir, vergelijkt met een parel, is het inderdaad zo! Eerst moet je de harde schelp kraken, maar dan vind je echter in dit geval een vuile parel, die lanzaam, en pas na vele keren opnieuw opwrijven, zijn ware schoonheid laat bewonderen.
Bij elke beluistering vind ik dit album weer ietsje beter worden, en dat maakt het een plezier deze nog maar eens uit de kast te halen.
Omdat ik (voorlopig?) vind dat er toch ook zwakkere momenten in voorkomen, hou ik het (voorlopig?) op een dikke 4**

Cylone Temple is niet het soort thrash wat er gelijk makkelijk inschuift, maar dat is niet erg. Het heeft even de tijd nodig om te rijpen, maar dan heb je ook wel wat. Erg gaaf gitaar werk is hier op te horen!
Dat het hier en daar aan Metallica en zelfs Testament doet denken heeft over het algemeen met de zang en een aantal riffs te maken, maar verder weet de band toch best een aardige identiteit neer te zetten. Alleen de zanger is wat zwakker in de langzamere stukken, maar het is hem vergeven.

In god we trust!

Ik vind de vergelijkingen met de oude Metallica erg vreemd. Als ik een referentiepunt zou noemen, dan vooral Persistance Of Time van Anthrax. Het is vrij sombere thrash ook. Het geluid is wat dof en de zanger heeft iets ongemakkelijks in zijn stem. Het is niet slecht, maar ook niet bepaald mijn ding. Thrash hoort aggressief te zijn. Deze muzikanten zijn niet kwaad, maar zijn hooguit wat aan het zeuren, lijkt het wel.