Nadia Reid - Preservation (2017)

Onlangs was bij de publieke omroep een interessante natuurdocumentaire te zien over Nieuw-Zeeland. Het land bezit een enorme rijkdom aan alleen daar voorkomende planten en dieren. Het enige land ter wereld waar je papegaaien in de sneeuw kunt zien liggen rollebollen.

Ook enig in haar soort is de Nieuw-Zeelandse nachtegaal Nadia Reid. De combinatie van haar opvallende frasering, haar timbre en het gemak waarmee zij zingt zijn speciaal.

Haar debuut Listen to Formation, Look for the Signs verscheen eind 2015 en werd unaniem lovend ontvangen door de internationale pers, door mij incluis. Het was voor mij toen wel even wennen aan haar bijzondere frasering. Het album belandde uiteindelijk in mijn top tien van dat jaar.

Haar tweede album Preservation geeft een openhartige blik in het gevoelsleven van Nadia. Zelf zegt ze over de nieuwe songs het volgende : “ Preservation is about the point I started to love myself again. It is about strength, observation and sobriety. It’s about when I could see the future again. When the world was good again. When music was realised as my longest standing comfort.”.

Muzikaal gezien ligt het repertoire op de nieuwe cd in het verlengde van het debuut. Zij het dat de songs me deze keer sneller wisten te overtuigen. Haar zang vind ik hier nog net iets meer op de voorgrond treden. Bovendien is ze gegroeid als songschrijver.

Degenen, die haar debuut al kennen en mooi vinden, gaan Preservation ongetwijfeld opnieuw omarmen. De overige lezers hebben intussen eventueel de tijd om alvast tot de datum van de release van Preservation het debuut te gaan ontdekken.

De reden van mijn vroege recensie is het feit dat Nadia in februari een drietal optredens gaat geven in Nederland en België. Het jaar is nog geen maand oud, maar Preservation staat al met stip genoteerd voor mijn eindlijstje van 2017.

Nadia Reid Live:

17/02 ROTTERDAM: V11
18/02 UTRECHT: Club Nine @ Tivoli Vredenburg
19/02 BRUSSEL: Botanique (Witloof Bar)

Fijn om te lezen dat je hier zo lovend over bent, Lura! Ik heb haar debuut ook ontzettend hoog zitten, dus ik kijk erg uit naar de verschijning van dit tweede album van mijn favoriete Nieuw-Zeelandse artiest van de laatste jaren. Uiteraard ben ik er ook bij in Rotterdam en Utrecht! =)

Je bent heel snel Lura. Terecht, prachtig spul. Over het algemeen vrij minimale folk, met een tintje altcountry. Speciale vermelding voor Te Aro dat opeens vrij experimenteel en wild uit de hoek komt. Enig idee wie er meezingt op de afsluiter?

Zo heeft het nieuwe label Basin Rock ook een geweldige start gemaakt, met eerst de nieuwe Julie Byrne en straks deze. Eigenlijk had ik gehoopt dat ze met elkaar op Europese tour zouden gaan, maar dat zit er helaas niet in.

Helaas, ik ben niet in bezit van de credits.
Hou heel erg van haar stem en manier van zingen. Hoop echt dat ze gaat doorbreken met dit album en in grotere zalen mag gaan optreden.

Wil je dat echt? Ja, qua succes is het natuurlijk mooi, maar deze muziek verzuipt in een zaal met een capaciteit groter dan 500 man, ben ik bang.

Dat hoeft niet per se, als ze met een band speelt zoals op Holy Loud, kan ze ook grotere zalen aan. Maar daar ligt misschien niet haar kracht, zij en Sam op een klein podium is een stuk intiemer en charmanter. V11 en Cloud Nine voldoen dan, de kleine zaal van Paradiso of het Paard zouden ook zeer geschikt zijn.

De liner notes specificeren niet wie er meezingt op Ain't Got You. Voor het hele album is wel aangegeven dat Sam Taylor, Ben Edwards en Ben Woolley de additionele vocalen voor hun rekening nemen. Ik vermoed dat het Sam Taylor is die je op de afsluiter hoort, maar pin me er niet op vast.

Overigens vind ik ook dit album prachtig. Ik zal hem nog wel een flink aantal keren draaien voordat ik een beoordeling geef, maar ik ben hier alvast erg over te spreken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nadia Reid - Preservation - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Aan het eind van 2015 dook de Nieuw Zeelandse singer-songwriter Nadia Reid voor het eerst op in Nederland. Haar debuut Listen To Formation, Look For The Signs maakte bijna net zoveel indruk als het debuut van haar landgenote Aldous Harding precies een jaar eerder.

Inmiddels is Nadia Reid terug met haar tweede plaat en Preservation is wat mij betreft nog iets beter dan het al zo goede debuut. Nadia Reid staat wederom weinig charmant c.q. flatteus op de cover van haar nieuwe plaat, maar voor de rest is het alleen maar genieten.

Net als Listen To Formation, Look For The Signs maakt ook Preservation in eerste instantie vooral indruk door de bijzonder aangename stem van Nadia Reid.

Het is een stem die inmiddels is vergeleken met die van nogal wat folkies van naam en faam (met name Laura Marling wordt vaak genoemd), maar ik hoor toch vooral een bijzonder eigen geluid. Als ik namen moet noemen kom ik op de proppen met Sarah McLachlan, al is de stem van Nadia Reid gelukkig wel wat minder zoet en zweverig dan die van de Canadese singer-songwriter. Hiernaast doen de fluisterzachte vocalen soms wel wat denken aan die van Cowboy Junkies zangeres Margo Timmins, al is de zang van Nadia Reid wel een stuk krachtiger. Kortom, vergelijken is uiteindelijk redelijk zinloos.

Nadia Reid maakte op haar debuut al indruk met haar mooie en bijzondere stem, maar op Preservation draagt haar bijzonder aangename maar ook indringende en emotievolle stem nog wat meer bij aan het fraaie eindresultaat.

Ook in muzikaal opzicht heeft Nadia Reid een flinke stap gezet op haar tweede plaat. De instrumentatie op Preservation is voornamelijk ingetogen, bevat vooral invloeden uit de folk en de Americana, maar weet ook steeds te verrassen door bijzondere en soms behoorlijk krachtige accenten.

Preservation klinkt door deze accenten vaak donker en broeierig, wat weer mooi kleurt bij de stem van Nadia Reid. “lovelorn folk with dirt under its nails” noemt de Britse kwaliteitskrant The Guardian het en dat is een mooie omschrijving.

Een aantal songs op de plaat wordt gedomineerd door een akoestische gitaar en zang, maar Nadia Reid experimenteert ook op bijzondere wijze met elektrische gitaren of elektronica, waardoor ze zowel kan aansluiten bij het rijke oeuvre van Joni Mitchell als bij de indringende muziek van Sharon van Etten of de verleidelijke klanken van Julie Byrne, om maar eens drie uitersten te noemen.

Het maakt van Preservation een opvallend veelzijdige plaat, waarop eigenlijk alles dat Nadia Reid aanraakt in goud verandert. Het zorgt ervoor dat Nadia Reid zich met haar tweede plaat definitief schaart onder de smaakmakers van de hedendaagse folk scene. En ik heb zomaar het idee dat Preservation voorlopig nog niet is uitgegroeid. Erwin Zijleman

Waaro valt dit onder Folk?

Hierom, kijk bij tags : Nadia Reid - nadiareid.bandcamp.com

Wat een verschrikkelijk onleesbaar font gebruikt ze op haar website... op die manier blijf je onbekend.

Te Aro is op dit moment favoriet meteen bij de eerste beluistering.

PS bovendien lijkt ze erg op de vriendin van Shelly.... "Bazinga"

Ja, die website verdient een opknapbeurt.

Klinkt wederom veelbelovend. Het overrompelende van het debuut zit er helaas niet meer in maar de stem van Nadia is een heel fijne gewaarwording. Zal de plaat nog een paar keer moeten draaien om 'm helemaal op waarde in te kunnen schatten maar het is wederom kwaliteit die Nadia Reid aflevert. Hopelijk uiteindelijk weer eindlijstjesmateriaal...

Eind 2015 debuteerde de Nieuw-Zeelandse Nadia Reid met het aangrijpende en veelgeprezen Listen To Formation, Look For The Signs. Het album stond boordevol enerverende spijtbetuigingen, diepgaand verdriet en onzekerheden, verpakt in muzikaal pakkende folksongs. In haar stemgeluid verwerkte ze haar emoties en dat bracht de bijzondere wijzigingen in de muziek teweeg. Voor de opvolger van het debuut zocht ze vooral naar het hervinden van haar levenslust en het waarderen van wie je als persoon bent. Inhoudelijk komt dit op Preservation vooral in haar zoektocht naar voren, maar verlies en pijn spelen nog steeds een dominante rol in haar muziek.

De titeltrack geeft direct de schoonheid van zowel haar zang als de muzikale ondersteuning prijs. De elektrische gitaar kent in combinatie met de synths een veelbelovende ontwikkeling, waarvan vooral haar aangrijpende stemgeluid profiteert. Een relatie die te lang voortduurt doet Nadia uiteindelijk besluiten om de vriendschap te verbreken. Het is haar zachte stemgeluid waarmee ze het evenwicht weet te bewaren tussen de emotionele tonen en de opkomende frustraties. Nergens doet ze de werkelijkheid mooier zijn dan wat haar in de realiteit tegemoet komt. De gegeven frustraties dringen door in een nummer als The Arrow and the Aim, in de wat zwaardere aanhalen op de gitaar en de toenemende diepgang van de drumklanken en baspartijen. Hoewel het folkse karakter over het gehele album behouden blijft, zijn het ook de klankstructuren uit de rock en indie muziek die bij tijd en wijle de muzikale inhoud verbreden. Richard kent daarbij een gelaagdheid aan gitaarklanken waarmee zelfs een Kurt Vile beroemd werd. Zowel haar zang als de muzikale stijl roept genoeg vergelijkingsmateriaal op, maar het knappe is dat juist de effectieve combinatie tussen de manier waarop ze de thema’s bezingt en het meeslepende karakter van de instrumentatie voor een eigen muzikale stijl zorgt. Hanson St, Pt. 2 mag dan wat ingetogener klinken, met Right on Time laat ze horen een toegankelijk geluid niet uit de weg te gaan. Hoewel haar relaties niet altijd verlopen zoals ze zou hopen, straalt ze met haar zelfvertrouwen een onuitputtelijke kracht uit.

Preservation is een waardige opvolger van haar aangrijpende debuutalbum van 16 maanden eerder. In de tussentijd is haar wereld compleet veranderd in het leven als muzikant, maar binnen haar muziek zijn het de kleine subtiele veranderingen die de verstreken tijd weergeven. Juist de details in zowel de ondersteuning van de gitaren en synths als haar zangtechnische diepgang geven de muzikale groei van Nadia weer. De vele relaties die in haar nummers zijn verwerkt doen de kracht van Nadia als persoon en muzikant vergroten. Op Preservation staat de muziek volledig in het teken van haar teksten en bijbehorende zangpartijen. Het is een album waarmee ze met nieuwe impulsen haar muzikale reis kan hervatten, zoekende naar een weg door de vele relaties waar ze zonder twijfel weer de nodige inspiratie uit zal halen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Minstens zo mooi als Listen To Formation, Look For The Signs, die ik nog altijd koester.

Inmiddels 10 beurten gedraaid, nu een 4,5*, maar weet uit ervaring dat het echt doorgronden van het album nog vele malen draaien nodig heeft. En dat is bepaald geen straf.

Voor mij een nieuwe ontdekking en ben met de eerste luisterbeurt bezig. Klinkt interessant. ...

Preservation is de opvolger van Nadia Reids droomdebuut Listen To Formation, Look For The Signs. Aangezien ik erg verslingerd ben geraakt aan dat debuutalbum​, keek ik reikhalzend uit naar de verschijning van dit tweede album. Zo'n anderhalve maand en ontelbaar veel luisterbeurten later kan ik tot mijn vreugde constateren dat de albums niet voor elkaar onder doen. Alle juiste ingrediënten zijn ook aanwezig op Preservation: sterk melodische liedjes, fraaie arrangementen en bovenal Nadia's prachtige stem. Zo warm, kalm en zalvend, dat ze al je zorgen lijkt weg te kunnen zingen. De Nieuw-Zeelandse heeft daarbij gekozen voor een vrij ingetogen productie met bijbehorende instrumentatie, wat uitstekend uitpakt. Het album is een aaneenschakeling van tien bloedmooie liedjes, waar ik eindeloos naar kan luisteren. Mijn favorieten zijn Richard, The way it goes en het licht experimentele Te Aro, maar er staat welbeschouwd geen slecht nummer op.

Ik vind dat Nadia deel is van een stroming van vrouwelijke folkartiesten wiens albums bij mij totaal niet binnenkomen. Albums waarvan ik bij de eerste luisterbeurt denk: "dit is mooi", maar albums die ik nooit en te nimmer nog eens wil horen. Weyes Blood deed dit, Laura Marling's laatste album, Sharon van Etten, Laura Veirs, Jenny Hval en nu ook Nadia Reid. Natuurlijk zijn dit allemaal verschillende albums maar het probleem is hetzelfde bij mij: het boeit niet. Het luistert lekker weg, maar ik ben er compleet klaar mee na een luisterbeurt. En de artiesten die ik noem heb ik bijna allemaal 4* gegeven voor hun laatste album omdat ik muzikaal niets kan vinden wat er aan ontbreekt, maar het mist wat mij betreft.. urgentie.

Folk is wat mij betreft een muziekstijl die qua instrumentatie vaak prachtig is, maar ook snel dateert. En dus moet je als folkartiest je album iets op 'spicen'. Dit deed Sufjan bijvoorbeeld op Carrie & Lowell, waarin hij sobere (en redelijk saaie) muziek interessant wist te maken met vleugjes electronica, stemgeluid en vooral de teksten. Dit album, hoe mooi ik hem ook vind, kan ik weinig mee.

Het is een beetje appels en peren vergelijken (vergeef me de woordspeling), maar interessant dat je nu uitgerekend Carrie & Lowell noemt en roemt als voorbeeld van hoe folk wat jou betreft zou moeten klinken. Ik heb het een aantal keren geprobeerd met die plaat, maar hij komt bij mij absoluut niet binnen. Saai is inderdaad het goede woord! Bij deze van Nadia en ook wat andere voorbeelden die je noemt, heb ik daar helemaal geen last van. Al moet gezegd dat Laura Marlings laatste zeker niet haar beste is.

Wellicht is Carrie & Lowell niet het beste voorbeeld is van een 'spannende' folkplaat, maar wat Sufjan erg goed kan is het veranderen van redelijke saaie muziek in iets wat bijzonder en belangrijk voelt. Qua muziek is Carrie & Lowell zeker niet de beste folkplaat, maar Sufjan heeft datgene wat bijvoorbeeld een Kendrick Lamar ook heeft: er kleeft een zekere urgentie aan zijn muziek - alsof de muziek die hij maakt gehoord moet worden. De platen die ik hiervoor noemde zijn zeker niet vergelijkbaar met elkaar qua muziek, maar het zijn wat mij betreft allemaal voorbeelden van (semi-)folk platen die prachtig in elkaar steken qua muziek en zang, maar die wel allemaal (wat mij betreft) erg snel saai worden.

Then again, ik ben wel een beetje een Sufjan fanboy, dus dat draagt natuurlijk ook bij aan mijn mening.