The Magnetic Fields - 50 Song Memoir (2017)

Jeetje; zijn ze weer terug, komen ze direct aanzetten met een gigantisch project. Goed, het zijn er geen 69, maar dit is toch wel een opgave om enigszins onder de knie te krijgen vooraleer ik ze ga zien optreden.

Het ziet er in ieder geval wel interessant uit. Laten we hopen dat het ook zo zal klinken. Ben de laatste tijd weer wat losse nummers van de pré-69 Love Songs albums aan het beluisteren en dan heb ik in rap tempo de smaak te pakken. Tamelijk zin in dus.

Een song voor elk jaar van zijn leven, mooi idee!
De eerste vijf zijn inmiddels al verschenen en klinken veelbelovend!

Eindelijk weer nieuw werk van The Magnetic Fields! Heel erg benieuwd.

Super goed nieuws! Doet qua opzet wel wat denken aan de tour de force van 69 Love Songs. Kan al niet wachten. Heb ze nog nooit live gezien. Hopelijk krijg ik die kans wel als ze gaan touren met dit album. Fingers crossed...

Disc 1: 1966-1975 is sinds vandaag tijdelijk beschikbaar gemaakt via een stream van NPR first listen

Ook disc 2: 1976-1985 is beschikbaar gekomen op NPR.
edit: ook de rest van het album is beschikbaar als je disc 2 toevoegt.

Ik heb niet eerder naar deze band/act geluisterd: de eerste disc klinkt erg Lo-Fi, jammer dat de stem een beetje berusteden overkomt en ook wat saai of juist daardoor weinig opwindend klinkt.

Muzikaal is het wel aardig. Was wel benieuwd naar dit project, omdat ik las dat hij over het hele album elk instrument maar 7x gebruikt en ook maar maximaal 7 instrumenten per nummer. Toch passen de nummers allemaal prima bij elkaar, vooral door de stem en de Lo-Fi sfeer. Wellicht wordt er wat gesmokkeld, bijvoorbeeld door verschillende akoestische gitaren te gebruiken en daardoor dus vaker dan 7x een akoestische gitaar te horen is. Soms doet het wat denken aan Tuxedomoon.

De nummers zijn kort, gemiddeld 3 minuten lang, waarschijnlijk ga ik dit maar 1x compleet luisteren en zet dan de leukste nummers in mijn playlist van 2017.

disc 1 favoriet: Eye Contact, It Could Have Been Paradise en My Mama Ain't (met Oosterse invloeden)

disc 2 favoriet: Hustle '76, Rock'n'Roll Will Ruin Your Life, How to Play the Synthesizer

...en verder Cold-Blooded Man

Heb niet de indruk dat ik nu 50 jaar van iemands leven ken. Het keurslijf waarin dit project zit mag dan los zitten het is niet te min een cel. Dat wat het album bind, de stem met Lo-Fi muzikale aankleding, is niet alleen het sterkste punt maar ook het zwakste. Het is net alsof alles in één emotie wordt uitgedrukt wat je in 50 jaar hebt meegemaakt. Maar niemand is 50 jaar gelukkig of verdrietig of woedend of verliefd... Individuele nummers klinken leuk of interessant maar na een uurtje kan het mijn aandacht niet meer vasthouden. Had misschien beter geweest om elk disc met 10 jaar een aparte 'smoel' te geven en meer variatie in de stemming van de nummers te maken. De lengte van het album nodigt mij niet uit om dit nog eens op te zetten, luisteren in etappes lijkt me verstandig.

Dit soort projecten van de Fields (ofwel Stephen Merrit) met die regeltjes zijn wel leuk, maar ik kan je echt van harte de korte plaatjes uit de 90's van ze aanraden. Wat mij betreft beter dankzij de overzichtelijkheid, structuur en simpelweg omdat hij echte goede liedjes maakt. Dat is leuk natuurlijk, maar soms overdrijft ie met lange verzamelingen. Dan wordt je soms gedwongen om etappes te doen of de leukste liedjes te complileren. Charm of the Highway of Get Lost zijn wat dat betreft meer to the point zonder gebrek aan goede songs en daarmee wat charmanter als album. Die eerste vind ik zélfs tamelijk briljant.

Neemt niet weg dat op een 69 Love Songs ook een hoop treffende en geweldige songs staan. Vaak alleen to much om als album naar te luisteren.

Leuk concept, maar daar blijft het naar mijn inziens ook bij. Zoals Eddy al aangeeft een groot gebrek aan variatie, en dat terwijl het concept daar zoveel ruimte voor biedt. Zijn kleuterjaren beleefde hij immers heel anders dan zijn twintiger jaren zou je denken, maar vooral in de instrumentatie is daar ondanks de gepaarde limitaties nauwelijks iets van terug te horen. Vrees dat het dan ook voor mij bij een enkele luisterbeurt zal blijven en dat ik enkel de Selections from 50 Song Memoir playlist die de band op Spotify heeft gezet nog eens een luisterbeurt zal geven.

Na een eerste beluistering had ik deze toen hij verscheen een hele tijd aan de kant gelegd, het blijft een hele zit om met tekstboek een album van deze omvang te beluisteren. Maar na hem nu nog eens herhaaldelijk te beluisteren terwijl ik met huishoudelijke taken bezig was merkte ik dat er steeds meer bleef hangen. Stephen Merritt blijft een meester in het maken van kleine popminiatuurtjes. Zijn songs zijn altijd beknopt, meestal aanstekelijk en vaak ook gevarieerd. Niet dat ik na dit album het gevoel heb dat ik de man door en door ken ondanks het opzet dat elk nummer één jaar uit zijn leven vertegenwoordigt. Merritt houdt het allemaal heel luchtig en weet daardoor net de valkuilen te omzeilen van een al te zwaar op de maag liggend werk van 50 songs. Hier en daar is er wel een song die potsierlijk klinkt zoals I’m Sad of The 1989 Musical Marching Zoo dat beter in het repetitiehok was blijven steken. Maar er zijn merendeels popparels met genoeg hooks om aan verslingerd te raken; soms serieus maar heel vaak ook grappig en bewust silly.