menu

Ryan Adams - Prisoner (2017)

mijn stem
3,78 (201)
201 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Pax-Am

  1. Do You Still Love Me? (3:59)
  2. Prisoner (3:11)
  3. Doomsday (3:01)
  4. Haunted House (2:42)
  5. Shiver and Shake (3:05)
  6. To Be Without You (3:21)
  7. Anything I Say to You Now (4:50)
  8. Breakdown (4:00)
  9. Outbound Train (4:21)
  10. Broken Anyway (2:57)
  11. Tightrope (3:56)
  12. We Disappear (3:29)
totale tijdsduur: 42:52
zoeken in:
avatar van Zwaagje
5,0
Toch een kleine teleurstelling voor mij. Misschien waren de verwachtingen te hoog gespannen of moet het nog groeien . Ik hoopte dat het meer de richting op zou gaan van to be with you..... Dat is het mooiste nummer voor mij op dit moment.
De lp koop ik desalniettemin evengoed.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
Eerste luisterbeurt is mij uitstekend bevallen, Shiver & Shake en Breakdown zijn alvast pareltjes ?

avatar van pdonidvie
3,5
Heb 'em gisteren meegenomen op rood vinyl. 'k Was ook best fan van zijn vorige plaat, alhoewel ik vond dat het daar op het einde wat inzakte.

Ik denk dat het niveau hier wel wat wordt doorgetrokken. Maar ik zit uiteraard nog maar aan luisterbeurt 2, dus er kan nog veel veranderen.

'Anything I Say to You Now' is momenteel grote favoriet.

avatar van Rudi S
pdonidvie schreef:
'k Was ook best fan van zijn vorige plaat, alhoewel ik vond dat het daar op het einde wat inzakte.

.


Tja dat is ook wel een beetje de schuld van Taylor Swift of bedoel jij Ashes and Fire

avatar van pdonidvie
3,5
Rudi S schreef:
Tja dat is ook wel een beetje de schuld van Taylor Swift of bedoel jij Ashes and Fire


Dat cover-album was ik aan het negeren en heb ik zelfs (buiten de single) niets van gehoord. Ik had het over deze.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ryan Adams - Prisoner - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De tijd waarin Ryan Adams meerdere platen per jaar maakte (en soms ook nog uitbracht) ligt achter ons en hetzelfde geldt voor de tijd waarin alles dat de Amerikaanse singer-songwriter aanraakte onmiddellijk in goud veranderde of op zijn minst de hemel in werd geprezen.

Prisoner verschijnt ruim anderhalf jaar na de remake van Taylor Swift’s 1989 en wordt hier en daar stevig gekraakt.

Daar kon ik me bij eerste beluistering van de groots klinkende rock-track waarmee de plaat opent wel iets bij voorstellen, want nog nooit lag de muziek van Ryan Adams zo dicht bij die van zijn in artistiek opzicht normaal gesproken toch beduidend minder interessante bijna naamgenoot Bryan Adams.

Prisoner volgt op de periode waarin het huwelijk van Ryan Adams met zangeres Mandy Moore op de klippen liep en kan dus worden gezien als een break-up plaat. Dat is voor Ryan Adams niets nieuws, want ook zijn debuut Heartbreaker uit 2000 was natuurlijk een echte break-up plaat.

Waar Ryan Adams op Heartbreaker de pijn van een verloren liefde in soms bijna hartverscheurende rootssongs stopte, kiest de Amerikaan dit voor een, zeker voor zijn doen, behoorlijk gepolijst rockgeluid. Prisoner werd geproduceerd door niemand minder dan Don Was, die het geluid van Ryan Adams flink heeft opgepoetst. Het is een geluid waar ik bij de eerste luisterbeurten wel wat moeite mee had, al raakt Prisoner ook meer dan eens aan de laatste paar platen van Bruce Springsteen.

Nadat ik de nieuwe plaat van Ryan Adams wat vaker had gehoord, begon mijn mening echter te veranderen. Prisoner concentreert zich misschien vooral op rockmuziek en heeft een nogal gepolijst geluid, maar na enige tijd komt ook de pijn van Ryan Adams naar boven, winnen de songs flink aan kracht en hoor je toch ook steeds meer rootsmuziek op Prisoner.

Zeker bij beluistering met de koptelefoon hoor je hoe mooi Don Was het geluid op de plaat heeft opgebouwd en hoor je bovendien nog meer van het recentere werk van Springsteen (en is de vergelijking met Bryan Adams al lang naar de achtergrond verdwenen).

Zeker de meer ingetogen songs worden eigenlijk alleen maar mooier en intenser. Het is prachtig hoe Ryan Adams door de ziel snijdt met mondharmonica uithalen vol weemoed, het is prachtig hoe in zijn stem soms een van melancholie overlopende snik is te horen en het is prachtig hoe Don Was de gitaren omgeeft door atmosferische elektronische wolken. Tenslotte moet gezegd worden dat ook de grootse rocksongs op de plaat steeds lekkerder klinken.

Natuurlijk kan Ryan Adams beter er is Prisoner geen Heartbreaker, maar de Amerikaan heeft ook volop platen gemaakt die uiteindelijk veel minder memorabel waren dan deze nieuwe plaat na flink wat luisterbeurten. Prisoner wordt afwisselend bejubeld en verguisd. Ik kon even meevoelen met het laatste kamp, maar kies nu toch met volle overtuiging voor het eerste. Erwin Zijleman

avatar van Vineyard
3,0
Prisoner (of your own desire). Another heartbreak album. Overgeproduceerde 80's Rock met cliché teksten en matige melodieën. Teleurstellend. Een album over verlies en verlangen. Ik verlang zelf erg terug naar de alt-country Ryan Adams van het vorige decennium en 90's Whiskeytown, die mij emotioneel wist te raken.

avatar van Zwaagje
5,0
Ieder zijn mening natuurlijk, maar ik heb de lp inmiddels in huis en kan " wat grondiger" luisteren inclusief de teksten en ik moet zeggen dat de plaat voor mij juist steeds beter bevalt. Groeibriljantje....

4,5
Inderdaad wat je daar zegt klopt volledig Zwaagje dit album begint zich ook aan mij te openbaren als een mooie "breakup-plaat",songs blijven na meerdere luisterbeurten meer hangen.

avatar van De Daniël
4,0
Adams flikt het weer en bevestigt nogmaals zijn positie als een van de beste en meest veelzijdige liedjesschrijvers van de afgelopen 20 jaar. Geweldige en - ja ik ga het zeggen - degelijke plaat! En dan degelijk in de zin van 'gewoon goed in elkaar zitten'. Ligt voornamelijk in het verlengde van z'n zelfgetitelde album, maar met regelmaat moet ik ook wel denken aan een Cold Roses en Easy Tiger. Verder leuk om met regelmaat wat Springsteen erin terug te horen (Outbound Train bijvoorbeeld). Eigenlijk is vrijwel elk nummer wel raak, vooral naarmate je ze vaker hoort. Haunted House was eigenlijk het enige nummer dat voor enige irritatie zorgde, maar zelfs dat verdwijnt nu meer en meer als sneeuw voor de zon. Een favoriet? Anything I Say To You Now! Volume op 100 en gaan!

avatar van harm1985
4,0
Grappig genoeg doen sommige teksten van dit album me denken aan die van 1989. Ben ik daarin de enige?

avatar van Theunis
5,0
Inmiddels zelfs de volle mik. Vijf sterren. Ik heb de cd gekocht om hem in de auto te kunnen luisteren. Daar is ie uitermate geschikt voor.

avatar van Cor
3,5
Cor
Zeker niet slecht, maar ook niet bijzonder. Vind het een beetje 'dertien-in-een-dozijn-rock'. Prima geluid, degelijk gespeeld, maar het verrast of raakt me echt nergens. Ik kom niet verder dan 'lekker liedje'. Vleugjes Bruce Springsteen en Tom Petty, maar die referenties zijn meer gemaakt.

avatar van Zwaagje
5,0
Cor schreef:
Zeker niet slecht, maar ook niet bijzonder. Vind het een beetje 'dertien-in-een-dozijn-rock'. Prima geluid, degelijk gespeeld, maar het verrast of raakt me echt nergens. Ik kom niet verder dan 'lekker liedje'. Vleugjes Bruce Springsteen en Tom Petty, maar die referenties zijn meer gemaakt.

Geef het nog even tijd Cor. Het album viel mij in eerste instantie tegen. Pas toen ik de lp in huis had en me er echt in ging verdiepen viel het kwartje pas......

avatar van Marteen
3,5
harm1985 schreef:
Grappig genoeg doen sommige teksten van dit album me denken aan die van 1989. Ben ik daarin de enige?

Nee. Sowieso qua songstructuren en sound doet het me er ook aan denken.

avatar van Wickerman
3,5
Mij ook.

avatar van Bartjeking
4,0
Ellende is toch maar weer goeie grondstof gebleken voor de nieuwe Ryan Adams plaat. Ik zie dat de meningen verschillen, maar bij mij was het meteen raak met deze plaat. Als ik Mandy Moore zou verliezen zou ik alleen maar in een hoekje liggen huilen, blij dat Ryan er nog wat muziek van kan maken.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
Weer een prachtig album van Ryan Adams. Zo langzamerhand ga ik de beste man rangschikken bij de 10 beste artiesten/ bands in de pophistorie. Op deze plaat horen wij een teneergeslagen artiest die duidelijk niet over zijn scheiding heen is en uit de tekst kun je mijn inziens wel opmaken dat Ryan de schuld bij zichzelf zoekt. Werkelijk elk nummer is van hoog niveau, waar Haunted House, Shiver And Shake, To Be Without You en Anything I Say To You Now van exceptionele klasse zijn. Dit album zal nog wel verder in mijn waardering gaan stijgen. Adams flikt het gewoon weer, wat een klasbak !!

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
Verhoog naar 4.5 sterren, wat een heerlijke plaat dit!!!

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
Met dit geweldige album mijn lijst van favoriete top 10 artiesten binnengestormt !

avatar van Zwaagje
5,0
TEQUILA SUNRISE schreef:
Verhoog naar 4.5 sterren, wat een heerlijke plaat dit!!!

Ik verhoog zelfs naar 5*. Sinds ik de lp heb ligt ie regelmatig op de draaitafel en kant B (vanaf anything i Say tot you now) is prachtig....

avatar van AOVV
3,5
Dit nieuwe album van de erg productieve Ryan Adams heeft een behoorlijk hoog Springsteen-gehalte, en is het soort album dat me niet meteen bij de kladden weet te grijpen, maar zich stelselmatig prijs geeft en daardoor alsmaar beter gaat bevallen. De opener hebben ze net wat teveel op de radio gespeeld, maar is uiteindelijk niets meer of minder dan een patent popnummer. De echte pracht is echter te ontdekken in nummers als 'Haunted House', dat nog geen drie minuten van je tijd in beslag neemt, maar wel weet te betoveren.

Deze plaat van Ryan Adams zal ten huize AOVV nog wel een aantal keer beluisterd worden, want de nummers liggen bovenal lekker in het gehoor. En in de tussentijd kan ik nog verder op zoek naar juweeltjes in het maaiveld.

3,5 sterren

avatar van Wickerman
3,5
Voor de liefhebber: 17 b-sides op Spotify.

avatar van Theunis
5,0
Wickerman schreef:
Voor de liefhebber: 17 b-sides op Spotify.


Niveau van de b-sides is, vanzelfsprekend, iets afwisselender, maar wat staan er toch weer juweeltjes tussen zeg. De man blijft me verbazen met z'n creativiteit en veelzijdigheid.

avatar van IllumSphere
3,0
Het album opent sterk, maar kakt drastisch in na enkele nummers. Ondanks de korte speelduur voelt het enorm langdradig en vermoeiend aan. Vaak meegemaakt dat het voor mij gevoel genoeg geduurd heeft en dan blijkt dat ik maar aan helft van de plaat zat.. Ryan weet ook behoorlijk mijn grenzen op te zoeken wat ik beschouw als 'mellow' (in gebrek van een betere term). Kwaliteit hoor ik hier wel in, maar na een aantal keer beluisteren heb ik wel genoeg gehoord.

avatar van viking1
3,5
Deze week op rood vinyl gekocht. Ben geen uitgesproken ryan Adams fan, heb ashes &fire op cd.
En ken uiteraard wel wat hitjes van hem. Maar dit album prima ? bruce springsteen / Tom petty georiënteerd muziek ?.
Niets schokkends maar lekkere muziek. Vindt helaas de vinyl kwaliteit niet geweldig tikt lichtjes. Ben benieuwd of meer users hier ervaringen mee hebben. Heb uiteraard de naald gecheckt en andere lp's heb ik er geen last mee. Komende week komt live at the carnegie hall op vinyl nog binnen. Heb ik uiteraard op YouTube beluisterd en vond het een prachtig ingetogen neil young styl optreden. Hoop dat die kwaliteit goed is?! Zit er kwaliteit verschil in gekleurd of zwart vinyl?!
Had er eerder geen last van, we zullen het horen komende week.
Verder dit een prima plaatje!
Uitstekende muziek ? kant die ryan, brengt veel platen uit net als joe bonamassa. hoge kwaliteit artiesten ( joe en ryan). Ondanks slechte kwaliteit vinyl toch nog 3.5 punt met zeker groei naar 4 punten. Plaat nu 2 x gehoord.

avatar van Frenz
Wat minder rauw en inderdaad wat Springsteen gehalte en wat gelikter, maar toch, ook hier weer pareltjes. Haunted House en To Be With You bijvoorbeeld.

Leuk voor erbij (moest wel door een paar keer luisteren voordat het moois zich ontvouwde)

avatar van Theunis
5,0
Deze week maakte Ryan Adams bekend dat hij dit jaar drie albums gaat uitbrengen, een herhaling van het huzarenstukje uit 2005. Destijds werden de drie albums lovend ontvangen. Ze behoren volgens velen nog steeds tot zijn beste werken. Sterker nog, er wordt vaak beweerd dat hij nooit weer tot zulke hoogtes heeft kunnen stijgen en dus is de algemene verwachting dat hij daar ook nu niet toe in staat is. Over die nieuwe albums is nu nog niet veel te zeggen. Oké, de eerste twee nummers van één van de platen hebben inmiddels een weg naar menig volger gevonden, maar ze kunnen natuurlijk slechts een tipje van de sluier oplichten. Nee, voordat de hele plaat het levenslicht heeft gezien kunnen we het beste kijken naar de laatste plaat van Ryan Adams, een pareltje in zijn oeuvre, een absolute topplaat die niet altijd op waarde wordt geschat: Prisoner.

Vorige week, vlak voordat het nieuws over de drie nieuwe platen naar buiten kwam, luisterde ik sinds enige tijd weer naar Prisoner. Zoals zijn debuutplaat Heartbreaker is Prisoner een break-up plaat. Het zielenleed en hartzeer werd in zo’n tachtig liedjes gepompt waarvan er uiteindelijk twaalf op deze plaat terecht kwamen. Er lijkt een weloverwogen keuze gemaakt te zijn voor deze twaalf liedjes, want in deze samenstelling vormen ze een plaat die een eenheid lijkt te vormen en, en misschien schuilt daar wel de grootste kracht in, ze komen volledig tot hun recht. De nummers zijn afgemeten, zijn nergens te lang, lijken op het eerste gehoor wat eenvoudig, maar schijnt bedriegt. Want hoe vaker je de liedjes beluisterd, hoe meer oog je krijgt voor de diepere lagen. Er gaat nogal wat emotie schuil onder de liedjes en dat verdriet, die woede, die onzekerheid en relativering krijgt volop de ruimte; in de teksten, in de arrangementen en in het prachtige stemgeluid van Adams. Maar nergens krijgt die emotie de overhand te krijgen. Soms is het zelfs alsof de emotie wordt onderdrukt door de muziek en dan is het alsof het gevoel gevangen zit in de muziek. Zie daar: de albumtitel. Het is niet lastig om je voor te stellen dat de zanger gevangen zit en op zoek is naar vrijheid.

Een paar teksten uit verschillende nummers om dat idee kracht bij te zetten:

“Free my heart. Somebody locked it up.”

“My chest is all tight, my heart still aches.”

“I'm on a tightrope, watch it as it swings.”

“Thorn in my side. Pain I can't hide.”

“Maybe tomorrow the sun will shine. But the moon is full and what's on my mind.”


Of waren de titels van de liedjes voldoende geweest? We Disappear, Shiver And Shake, Tightrope, Doomsday, Breakdown. Wellicht.

Regelmatig moet ik tijdens het luisteren denken aan Tunnel of Love, het album van Bruce Springsteen uit 1987. De overeenkomsten zijn niet alleen in de liedjes zichtbaar maar ook in het thema. Springsteen zat zelf in een liefdestunnel waarin het licht af en toe amper zichtbaar was. Hij vroeg zich af of hij wel was wie hij dacht dat hij was, of dat hij een of andere briljante vermomming van zichzelf was. Hij zat, zou je kunnen stellen, ook gevangen in zichzelf.

Springsteen en Adams moeten in dezelfde leeftijdsfase eenzelfde soort opsluiting hebben ervaren en voor hen is het natuurlijk om daarmee naar buiten te treden in de vorm van muziek. In deze fase in hun carrière en in hun leven – deze twee zaken zijn zo met elkaar vervlochten dat ze amper separaat van elkaar kunnen worden gezien – betekent dit dat er een soort volwassenheid in de muziek sluipt, dezelfde emotie wordt daarmee op een andere manier bezongen. Er is meer acceptatie, een bepaalde relativering. Dat zie ik terug in de afgemeten, meer ingetogen liedjes. Nog steeds is daar die kwetsbaarheid, want zonder zwakte en de openheid daarin is er geen muziek. Zonder twijfel verdwijnt alle kracht uit de kunst. Maar de twijfel is verlost van zijn rauwe randjes, zijn ruige uitspattingen en zijn grootse ambities. Daarmee is het alsof de muziek eendimensionaal is, te simpel misschien. Maar schijn bedriegt. Het is alleen even zoeken af en toe. Eenmaal gevonden, laat het je niet meer los en voor je het weet zit je gevangen en eenmaal achter slot en grendel laat Ryan Adams je niet gemakkelijk meer los.

avatar van JohnnyVergerFan
4,5
Prachtig beschreven.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:04 uur

geplaatst: vandaag om 21:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.