Johnny Cash - Top 40 (2016)

Ik vind dit een fijne verzamelaar. Het gaat dwars door het gehele euvre heen van Cash en niet alleen de voor de hand liggende bekende nummers..

Ben het met de beknopte omschrijving van Rinus wel eens. Zelf had ik tot voor kort alleen de hele American Recordings serie van Johnny Cash en deze dubbelaar leek me vanwege de diversiteit een aardige instapper. Eerder had ik een poging gewaagd met 101 - I Walk the Line: The Best of Johnny Cash (niet op MuMe) maar deze verzamelaar concentreerde zich erg veel op de eerste vijf jaren en ondanks dat er vier CD's met 101 liedjes waren mistten er nogal wat essentiële tracks. Daar komt bij de liedjes qua sound wel erg veel op elkaar lijken. Gelukkig mocht ik die set dus inruilen tegen Top 40 en daarvan heb ik geen spijt gehad. De twee CD's beslaan ruwweg de periode 1959-1990 waarbij CD 1 vreemd genoeg de recentste nummers herbergt, nl. een tweetal nummers die Johnny Cash opnam toen hij samen met Willie Nelson, Waylon Jennings en Kris Kristofferson in de gelegenheidsgroep The Highwaymen zat. Naast grote hits als A Boy Named Sue kom je ook relatieve mislukkingen als The Chicken in Black tegen, eigenlijk een late en doorzichtige poging van Columbia om het succes van een komisch verhaal verteld in een lied te herhalen. Ben ook erg blij dat bij Big River gekozen is voor een in 1964 opgenomen versie. Het origineel klonk wel erg kaal. Verder ben ik erg blij met nummers als Bonanza!, Wanted Man, Ring Of Fire en Ragged Old Flag. Gelukkig staan er niet al te veel echt slechte dingen op, maar voor Look At Them Beans wil ik toch wel een red alert afgeven. Een absolute draak!
In september reizen we naar Zweden met de auto. Dit is één van de CD's die meegaan.

Als je toe bent aan een nog completer overzicht nlkink dan raad ik je Legend uit 2005 aan
Een heel mooie samenstelling (4 CD,s) niet prijzig meer,er staat vrijwel niets op van de American Recordings delen, dus in jou geval geen overbodige overlappingen, dat samen heb je heel wat moois van Cash in huis

Heb het even gecheckt en dat is inderdaad een geweldige box set, teus. Ik heb de recensies gelezen en de set is inderdaad niet duur. Zeer aantrekkelijk. Voorlopig houd ik het bij deze maar als ik Legend tegenkom laat ik 'm niet liggen. En dat er niet zoveel van American Recordings op staat is voor mij persoonlijk geen ramp.

U zei? Johnny Cash - I Walk the Line (2014)

Ja hoor, hij staat er op! En het is me ook al duidelijk wie dat gedaan heeft.
Mooie prestatie, CHIEP.

Hoe vaker ik deze CD's beluister des te meer krijg ik het gevoel dat de inhoud op CD 1 en CD 2 verwisseld zijn. Ik heb in een eerdere bijdrage reeds opgemerkt dat de recentste nummers op CD1 staan. Op CD2 staan nummers uit de periode 1958-1972, op CD1 staan nummers uit de periode 1970-1990. Ondanks dat de liedjes op beide CD's niet op chronologische volgorde staan voelt het logischer aan om CD2 eerst te beluisteren. Voor mij tenminste.

Ja, deze dubbelaar heeft een nogal aparte opbouw. Dit is een uitgave voor de Nederlandse markt, dus net zoals vroeger een verzamelelpee vaak met de grootste hit begon, begint elk van deze twee CD's met één van de enige twee top-40-hits die Cash hier had, A thing called love en A boy named Sue, en dan gaat CD1 grofweg chronologisch door van 1970 naar 1990, waarna CD2 grofweg chronologisch terugloopt van 1969 naar 1956. Kortom, voor een juist carrière-overzicht moet je eerst CD2 van achteren naar voren draaien en vervolgens CD1 gewoon vanaf het begin – het is weer eens wat anders, maar het slaat natuurlijk nergens op.
        Voor de luisteraar die van Cash alleen een handvol bekende titels kent (zoals, moet ik bekennen, ik) lijkt dit verder wel een goede introductie te zijn, want het bevat een groot aantal van zijn hits op de Amerikaanse country-hitlijsten (inclusief 10 van de 13 nummers-1, maar geen Sunday mornin' comin' down van Kris Kristofferson) en de meeste van zijn hits op de Billboard-pop-hitlijst (maar geen Folsom Prison blues). Ook is dit een mooie mix van "historische" nummers met serieuze thematiek (Ragged old flag, The ballad of Ira Hayes, Five feet high and rising), covers van contemporaine componisten (twee nummers van Bob Dylan, Bruce Springsteen en Tim Hardin elk), een aantal samenwerkingen (met echtgenote June Carter, Waylon Jennings en The Highwaymen) en diverse humoristische nummers. Met name dat laatste had ik niet achter Cash gezocht : A boy named Sue kende ik natuurlijk wel, maar de perfecte manier waarop hij in One piece at a time vertelt hoe hij als arbeider in een autofabriek elke dag een klein onderdeeltje in zijn broodtrommeltje meeneemt en zo een complete Cadillac in elkaar probeert te sleutelen is hilarisch, geweldig onderkoeld en subtiel toewerkend naar de uitsmijter. Dat geeft mij toch wel een nieuwe kijk op Cash' vaardigheden – maar ja, als one trick pony zou hij ook niet zo'n grote carrière van meer dan een halve eeuw op de rails hebben kunnen houden. (Mijn persoonlijke favoriet van deze 47 nummers is trouwens She used to love me a lot, een nummer van David Allan Coe uit 1984 dat in de versie van Cash pas in 2014 –dus postuum– verscheen. Prachtig.)
        Dat gezegd hebbend staan er ook wel een paar mindere nummers op. nlkink noemt Look at them beans al, maar terwijl ik Ragged old flag op sommige momenten enkel op ontroerende wijze van begrijpelijke vaderlandsliefde vind getuigen, schiet het me op andere momenten vanwege de sentimentaliteit en het good ol' boys-toontje wel eens in het verkeerde keelgat. Daarnaast is de manier waarop Tim Hardins Lady came from Baltimore met behulp van een zwaar koor en een jubelend arrangement tot een meezinger wordt gedegradeerd werkelijk afgrijselijk, en de trompetten en de nadrukkelijke manier waarop Cash de refreinregels zingt doen Dylans It ain't me babe ook bepaald geen goed – maar gelukkig blijft het bij die drie à vier missers.
        Nog een laatste opmerking. I walk the line heb ik mijn ouderlijk huis vele malen gehoord (met dank aan de verzamelelpee van mijn vader), maar de versie op deze dubbel-CD lijkt de opnieuw opgenomen en iets snellere versie uit 1964 te bevatten in plaats van de oorspronkelijke opname uit 1956. Betere oren dan de mijne (en grotere kenners dan ik) moeten zich daar maar over uitspreken, maar als nlkink in zijn bericht van 8-8-2017 zoiets ook al over Big river opmerkt zou dat natuurlijk heel goed kunnen.
        Conclusie : een fraaie compilatie die mijn beeld van Cash sterk (en in zeer positieve richting) heeft bijgesteld, met eigenlijk zeer weinig kwaliteitsverschil (of –verval) gedurende de ruimhartige 139 minuten die deze verzameling duurt (en dat voor maar €6,99 bij –where else– de Aldi). Eerst maar eens laten bezinken (en nog een flink aantal keren draaien) voordat ik beslis of ik nog verder in de discografie van deze man ga spitten.

Wat me recentelijk opviel is dat er achter A Boy Named Sue en If I Were A Carpenter staat dat die nummers Live in Denmark zijn. Op mijn CD is A Boy Named Sue gewoon de versie die we kennen van At San Quentin. En op mijn CD is If I Were A Carpenter de studioversie.
Bij San Quentin staat weer niets maar dat is de live versie van het San Quentin album.
Kan het nou echt zo zijn dat men de moeite heeft genomen om verschillende versies van een compilatie te persen of is hier sprake van een paar slordigheden.

Slordigheden en gemakzucht/laksheid
Maakt die gasten niks uit,wat voor versie enz ook bij andere albums (bv.... golden years of dutch popmusic) zitten fouten en blunders
Het gaat alleen maar om de pingles

Kijk ongv de inhoud van een andere verzamelaar van cash af
Slinger een titel zoals The Ultimate Top 40 Collection erop en hopen op verkopen

Dat is inderdaad gek, nlkink. Ik heb even gekeken, en op mijn CD klopt de opgave van de titels met de inhoud van de nummers: 1. A boy named Sue (live), 2. San Quentin (live), 3. If I were a carpenter (duet with June Carter) (en dat laatste nummer dus gewoon in de studioversie), dus zo te horen zijn op mijn CD dezelfde versies van die drie nummers geperst als op de jouwe. Mijn CD-hoesje vermeldt echter niets over Denemarken, noch achterop noch binnenin.
        Hebben wij dezelfde uitgave? Ik heb een eenvoudig open te klappen dubbel-CD met een omslag van karton, en binnenin aan beide kanten een doorzichtige plastic tray met daaronder gedrukte tekst, met van elk nummer de titel, componist, publishing-house, jaartal en Sony-vermelding, en achterop copyright 2016, Sony Music/Top 40. Het lijkt er dus op dat jij niet een andere compilatie hebt, maar wellicht wel een andere (of veranderde?) annotatie op jouw uitgave.

Wat ik vermelde staat niet op mijn dubbel-CD maar hier op MM, BoyOnHeavenHill. Het viel me deze week op nadat ik een recente aankoop van een Johnny Cash album (Blood, Sweat and Tears) had aangevinkt. Zie de tracklist hierboven.

Och ja, ik zie het nu ook. Misschien heeft degene die hem heeft toegevoegd (dazzler) verkeerde info gekregen, maar dat is al in 2016 gebeurd, dus het zal wel niet meer na te trekken zijn wat zijn bron was.

Wellicht was bol.com de boosdoener, want daar staat die onjuiste informatie bij de drie nummers in kwestie van de tracklist...

Ik zal straks een correctie indienen.