Johnny Cash - Top 40 (2016)

Ja, deze dubbelaar heeft een nogal aparte opbouw. Dit is een uitgave voor de Nederlandse markt, dus net zoals vroeger een verzamelelpee vaak met de grootste hit begon, begint elk van deze twee CD's met één van de enige twee top-40-hits die Cash hier had, A thing called love en A boy named Sue, en dan gaat CD1 grofweg chronologisch door van 1970 naar 1990, waarna CD2 grofweg chronologisch terugloopt van 1969 naar 1956. Kortom, voor een juist carrière-overzicht moet je eerst CD2 van achteren naar voren draaien en vervolgens CD1 gewoon vanaf het begin – het is weer eens wat anders, maar het slaat natuurlijk nergens op.
        Voor de luisteraar die van Cash alleen een handvol bekende titels kent (zoals, moet ik bekennen, ik) lijkt dit verder wel een goede introductie te zijn, want het bevat een groot aantal van zijn hits op de Amerikaanse country-hitlijsten (inclusief 10 van de 13 nummers-1, maar geen Sunday mornin' comin' down van Kris Kristofferson) en de meeste van zijn hits op de Billboard-pop-hitlijst (maar geen Folsom Prison blues). Ook is dit een mooie mix van "historische" nummers met serieuze thematiek (Ragged old flag, The ballad of Ira Hayes, Five feet high and rising), covers van contemporaine componisten (twee nummers van Bob Dylan, Bruce Springsteen en Tim Hardin elk), een aantal samenwerkingen (met echtgenote June Carter, Waylon Jennings en The Highwaymen) en diverse humoristische nummers. Met name dat laatste had ik niet achter Cash gezocht : A boy named Sue kende ik natuurlijk wel, maar de perfecte manier waarop hij in One piece at a time vertelt hoe hij als arbeider in een autofabriek elke dag een klein onderdeeltje in zijn broodtrommeltje meeneemt en zo een complete Cadillac in elkaar probeert te sleutelen is hilarisch, geweldig onderkoeld en subtiel toewerkend naar de uitsmijter. Dat geeft mij toch wel een nieuwe kijk op Cash' vaardigheden – maar ja, als one trick pony zou hij ook niet zo'n grote carrière van meer dan een halve eeuw op de rails hebben kunnen houden. (Mijn persoonlijke favoriet van deze 47 nummers is trouwens She used to love me a lot, een nummer van David Allan Coe uit 1984 dat in de versie van Cash pas in 2014 –dus postuum– verscheen. Prachtig.)
        Dat gezegd hebbend staan er ook wel een paar mindere nummers op. nlkink noemt Look at them beans al, maar terwijl ik Ragged old flag op sommige momenten enkel op ontroerende wijze van begrijpelijke vaderlandsliefde vind getuigen, schiet het me op andere momenten vanwege de sentimentaliteit en het good ol' boys-toontje wel eens in het verkeerde keelgat. Daarnaast is de manier waarop Tim Hardins Lady came from Baltimore met behulp van een zwaar koor en een jubelend arrangement tot een meezinger wordt gedegradeerd werkelijk afgrijselijk, en de trompetten en de nadrukkelijke manier waarop Cash de refreinregels zingt doen Dylans It ain't me babe ook bepaald geen goed – maar gelukkig blijft het bij die drie à vier missers.
        Nog een laatste opmerking. I walk the line heb ik mijn ouderlijk huis vele malen gehoord (met dank aan de verzamelelpee van mijn vader), maar de versie op deze dubbel-CD lijkt de opnieuw opgenomen en iets snellere versie uit 1964 te bevatten in plaats van de oorspronkelijke opname uit 1956. Betere oren dan de mijne (en grotere kenners dan ik) moeten zich daar maar over uitspreken, maar als nlkink in zijn bericht van 8-8-2017 zoiets ook al over Big river opmerkt zou dat natuurlijk heel goed kunnen.
        Conclusie : een fraaie compilatie die mijn beeld van Cash sterk (en in zeer positieve richting) heeft bijgesteld, met eigenlijk zeer weinig kwaliteitsverschil (of –verval) gedurende de ruimhartige 139 minuten die deze verzameling duurt (en dat voor maar €6,99 bij –where else– de Aldi). Eerst maar eens laten bezinken (en nog een flink aantal keren draaien) voordat ik beslis of ik nog verder in de discografie van deze man ga spitten.