Mike Oldfield - Return to Ommadawn (2017)

De multi-instrumentalist Mike Oldfield spendeerde een klein werkjaar aan zijn album Return to Ommadawn. Zoals de naam al doet vermoeden keert hij hiermee terug naar de stijl van het ruim 40 jaar geleden verschenen album Ommadawn. Het idee ontstond op social media, toen hij aan zijn fans vroeg welke kant hij op zou kunnen gaan met een nieuw album. Zijn akoestische periode van de eerste drie topstukken uit zijn carrière (Tubular Bells, Hergest Ridge, Ommadawn) bleken voor de fans favoriet, waarna Mike Oldfield aan de slag ging om een muzikaal vervolg te geven aan het verhaal van Ommadawn.

Net als in het verleden heeft hij de touwtjes zelf in handen en hij bespeelt dan ook elk van de 22 instrumenten die op het album te horen zijn. De twee delen waaruit het album bestaat zijn speciaal voor vinyl ontworpen, elk ruim 20 minuten in speelduur. De prachtige albumhoes ondersteunt de klankrijke muziek van het album, wonderschoon in productie en een gelaagdheid tot in het diepste van de melodieën. Hij verweeft zonder problemen de akoestische gitaarklanken met Afrikaanse drums en de mandoline, waar vaak de schitterende passages van toetsinstrumenten nog aan toe worden gevoegd. Klassieke elementen zijn terug te vinden in de folk muziek, maar de progressieve ontwikkeling blijft gedurende het album behouden.

Na jaren van zeer afwisselende albums is het Oldfield gelukt het heden en verleden te combineren tot een sterk geproduceerd en fraai muziekstuk.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Michael Gordon Oldfield werd geboren 15 mei 1953 in Reading Engeland en brak in 1973 door als Mike Oldfield met het album “TUBULAR BELLS”, een album dat zo succesvol en baanbrekend was, dat hij ook nog een deel 2 en 3 heeft uitgebracht en een 2003 editie. Oldfield staat voornamelijk bekend om zijn instrumentale muziek, maar hij scoorde ook met echte popliedjes, zoals “MOONLIGHT SHADOW” en “SHADOW ON THE WALL” in 1983 en “TO FRANCE” in 1984. Zijn laatste album stamt uit maart 2014 en was een song gerichte plaat, getiteld “MAN ON THE ROCKS” en dit jaar brengt hij het vervolg op zijn succesalbum “OMMADAWN” uit 1975 uit, “RETURN TO OMMADAWN”. “OMMADAWN” was in 1975 zijn derde album en bestond net zoals de 2 daaraan voorafgaande albums uit 2 tracks, “Part 1” en “Part 2” (al wordt de track “ON HORSEBACK” soms als een extra track vermeld). Op “RETURN TO OMMADAWN” probeert Oldfield de sfeer en de kwaliteit van zijn voorganger te benaderen en daar slaagt hij goed in. Mooie sfeervolle passages worden afgewisseld met koorzangen, schitterende gitaarpartijen en solo’s. Mike Oldfield is erin geslaagd een prima album te maken, die een compleet ander karakter heeft dan het vorige album “MAN ON THE ROCKS”. Liefhebbers van prachtige instrumentale muziek, zoals Oldfield adept Robert Reed ook maakt, kunnen hun hart ophalen bij album, dat in iets meer dan 42 minuten aan je voorbij zweeft.

Met Return to Ommadawn waan ik me zowaar 40 jaar terug in de tijd. Want qua sfeer, puurheid, eerlijkheid en muzikaal enthousiasme krijgt Mike Oldfield datgene voor elkaar, wat hem ook gelukt is in de voor hem o zo succesvolle en muzikaal zeer interessante jaren '70.
Want het is nogal wat, om een album te maken die qua titel alleen al een directe verwijzing is naar één van Oldfield's beste platen. Als je het dan ook nog eens voor elkaar krijgt, om dezelfde ambiance, inspiratie en impact neer te zetten als de originele Ommadawn, dan doe je als muzikant toch iets goed!
Want ik kan er niets aan doen: ik krijg hetzelfde gevoel bij dit album als bij Ommadawn. En dat gevoel is positief! Heel erg zelfs!!
Return to Ommadawn is een terugkeer naar de beginjaren van Mike Oldfield. Hij gaat terug naar de basis en heeft compleet in de stijl van zijn eerste 3 platen, een bijzonder stuk muziek geschreven verdeeld over twee stukken van elk zo'n ruim twintig minuten speelduur.
Het klinkt zo ongelooflijk herkenbaar en vertrouwd, maar tevens ook ongelooflijk onweerstaanbaar. De warme melodieën die elkaar onderling opvolgen klinken heel vloeiend en geïnspireerd en nestelen zich al vrij snel in je hoofd. En het verveeld echt absoluut niet. Geen enkel moment zelfs!!.
Dit is een heel mooi en sterk album geworden die de originele Ommadawn eer aan doet. En zelfs subtiele verwijzingen kent naar de originele Ommadawn. En dan vooral naar "On Horseback", getuige de laatste minuten van "Part 2".
Maar bovenal is het een album waarmee Mike Oldfield na al die jaren bewijst, dat het heilige vuur nog steeds brandt en hij ook anno 2017 in staat is, zeer memorabele muziek uit te brengen. En dat hadden velen waarschijnlijk niet meer verwacht van hem.
Deze terugkeer klinkt verrassend en vertrouwd tegelijkertijd. Het laat Mike Oldfield horen zoals zijn fans hem het liefst horen. En het resultaat mag er absoluut wezen.

Return to Ommadawn is Oldfield op zijn best. Het album doet nauwelijks onder voor Ommadawn, wat ik overigens een meesterwerk vind. Return to Ommadawn haalt dat niveau niet, maar doet een hele goede gooi ernaar!! Een klasse-album!!

Van de drie meesterwerken aan het begin van zijn carrière heeft Ommadawn een bijzondere plek in mijn hart. Het is de eerste LP die ik van mijn zakcenten kocht en ik zal hem wel honderd keer beluisterd hebben. Zo bijzonder. Zou MusicMeter in de jaren 70 hebben bestaan, dan pronkte dat album bovenaan in mijn top-10.

Bij deze Return hield ik met alles rekening. Mike Oldfield heeft de laatste decennia ook een hoop zwakke albums afgeleverd en de verwijzingen naar zijn debuutalbum bleken geen garantie voor succes. Zou het dit keer misschien dan toch ..?

Qua productie bevalt het goed. De opname is basic en transparant, de gitaren klinken zoals ik ze graag van Mike hoor. Bij de eerste beluisteringen zijn er geen fragmenten die me bijzonder storen.

Dan de muzikale inhoud. Ommadawn uit 1975 levert mystieke muziek die nooit verveelt. Dat heeft alles te maken met die hypnotiserende melodielijnen. Door die unieke intervallen waarover heel serieus is nagedacht. De melodieën op deze plaat vormen daarmee een groot contrast. Het is vriendelijker en dat mag. Maar Return to Ommadawn II heeft vooral een hoog gehalte aan wel èrg eenvoudige deuntjes, met name in deel 2. Deuntjes van het soort 'vliegtuig-is-veilig-geland'. Zo te lezen hebben andere luisteraars daar geen moeite mee. Maar voor mij is de spanning weg, ik haak af.

Ik begrijp best dat Oldfield niet meer een angry young man is. Componisten worden milder met het klimmen der jaren en dat hoor je terug in de muziek. Maar laat het dan alsjeblieft interessante milde muziek zijn. Dat is hier helaas niet het geval.

Bij het naderen van zijn 64e verjaardag kan ik weinig anders dan hem een groot compliment maken over dit sublieme album. Echte kunst alsook echte steengoede muziek ontstaat meestal bij grote crises. Dit album, met misleidende titel, is daar een schoolvoorbeeld van. Het plotseling overlijden van zijn 33 jarige zoon nu 2 jaar geleden is de directe aanleiding en grote inspiratiebron geweest voor Mike om met dit Opus Magnus te beginnen. Deel 1 is een suite waarbinnen hij muzikaal zijn belangrijkste herinneringen van zijn zoon uit. Met het prachtige, plechtige en warme geluid van de Ramirez 1a ceder als hoofdinstrument heeft hij me binnen een paar minuten bij de strot, om me vervolgens weer los te laten bij het uitdoven van de laatste fluittonen. Vanaf minuut 13 wordt er een epische finale op gang gebracht, die met toevoeging van drum en flamencogitaar alleen maar completer wordt en nog meer een kunstzinnige uitlaatklep van zijn pijn en woede wordt.
Deel 2 heeft een prachtig ingetogen eerste 7 minuten en een even mooi en spannend laatste 7 minuten. Het middelste deel is wat middelmatig naar mijn smaak. Je voelt hem ook zoeken waarheen te moeten met het verhaal. Toch 5 sterren voor dit ongekend bezielde album. Nivo gelijk aan Ommadawn.

RETURN TO OMMADAWN 2017

Ook ik dacht... eindelijk, hij doet het nog eens een keer... Twee lange stukken waar je evenveel vinyl kanten mee kan vullen. Maar na beluistering bleef er weinig hangen. Waarom moest Mike ook alweer teruggrijpen naar een ouder werk? En vooral... de flarden die het originele album uit 1975 oproepen, lijken haast gesampled. De koren, de drummers en die verwijzingen naar On Horseback. Zelfs de hoes nodigt niet uit om dichterbij te kruipen. Ik heb het gevoel dat de Oldfield koek op was na Music Of The Spheres (2008) of als ik nog wat strenger ben na Tubular Bells III (1998). Return To Ommadawn smaakt naar een glas water met een beetje Ommadawn extract. Maar the real thing was het al lang niet meer. Helaas.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl