Jethro Tull - Minstrel in the Gallery (1975)

Heb net de boxset bemachtigd met 5.1 remix van Steven Wilson. Top release!! geweldige muziek!!

Wow, deze nogeens uit mijn Tull collectie bovengehaald. Redelijk gitaar gericht, maar dat kan ik wel smaken met M Barre op gitaar. Stuk voor stuk goeie nummers vind ik.

Valt wel mee toch? Er staan wel drie wat stevigere sonfs op, maar ook veel akoestische songs. Maar ja, dat is natuurlijk ook gitaar.

Gewoon de lp of cd kopen hé.

Na het naar mijn smaak flink tegenvallende War Child komt Jethro Tull met deze "Minstrel" des te sterker terug. De plaat is redelijk ingetogen, met veel akoestisch gitaarwerk ,en grijpt een beetje terug naar de stijl die we kennen van het uitstekende "Aqualung".
Het openingsnummer is fantastisch, maar mijn favoriete nummer is hier "Black Satin Dancer" die alle elementen in zich heeft wat Jethro Tull zo bijzonder maakt: een vleugje klassiek gecombineerd met rock en verrassende tempowisselingen.
Het lange Baker Street Muse is in de melancholische rustige passages van onovertroffen kwaliteit. Het slotstuk Grace - met Anderson die doet alsof hij opgesloten zit - (I can 't get out !) had van mij niet gehoeven, maar ach....een halve minuut op een plaat met verder alleen maar artistieke hoogtepunten maakt voor de eindscore geen verschil: een dikke 5.

Ik zie Grace altijd als een leuke afsluiter. Het weglopen en de grap dat hij zit opgesloten is zo kort dat het me niet stoort. Er waren in de jaren zeventig wel vaker dit soort stukjes in de muziek. In 'Suicide?' van Barclay James Harvest zit ook zo'n stuk (dat wat naargeestiger eindigt trouwens) en dat duurt wel een paar minuten.

In 'Supertwister' van Camel dan weer een blikje bier dat wordt geopend en ingeschonken. In 'Brighton Rock' van Queen wat jolig gedoe, een kermis en wat gefluit voor het nummer begint. Het heeft allemaal wel wat.

Ik vind het ook niet echt storend, maar gewoon overbodig. Na de laatste tonen van Baker Street Muse is het gewoon "af" wat mij betreft.
Ik had vroeger een collega die - als de baas een grap vertelde - net iets te lang bleef door lachen.
Een beetje dit gevoel.....maar ook niet meer dan dat.

Prachtige plaat met weer dat fraaie samenspel van akoestische gitaar, fluit en elektrische gitaar om-en-om als lead-insterumenten, zodat je niet weet of je luistert naar folk (zoals op de drie akoestische nummers) of rock (of zelfs hard-rock, zoals wanneer Martin Barre tijdens de tweede helft van het titelnummer de hele zangregel op zijn twee zware akkoorden laat leunen). Ian Anderson heeft soms bijna te veel tekst voor zijn melodieën, en waar hij het allemaal over heeft en wat hij allemaal overhoop haalt is anybody's guess, maar gelukkig grossiert hij weer in ijzersterke melodieën, en daardoor is het niet eens een probleem dat het lange Baker Street muse eigenlijk meer een aantal elkaar geplakte reeks pakkende fragmenten dan een echt samenhangend geheel is. Eervolle vermelding voor de erotische tederheid van Black satin dancer.

Van de bonustracks is het interessant om de radio (BBC)-sessie met strijkerskwartet te horen en daarna de meer hardrock-gerichte liveshow van 1975 in Palais des Sports. Het verschil is enorm. Ook omdat er bij het Paris-concert veel ruimte is voor improvisatie en bij de BBC-opnamen de studioversies veel meer worden nagespeeld.

Overigens best een goed concert, waarvan ik even niet weet of deze ook separaat is uitgebracht. Als deze als dubbelaar apart zou verschijnen, zou ik deze wel aan mijn collectie toevoegen. Misschien is het als bootleg verkrijgbaar, maar ik denk het niet. Maar wie weet, wordt het ooit nog eens beschikbaar gesteld.

Gisteren de bonus cd met de stormwatch tour gedraaid. En vandaag de bonus cd met de minstrell tour. En inderdaad zoals Miss Renard al schrijft is dit best een stevig concert. Hier kan je ook begrijpen waarom Jethro Tull ergens in de jaren negentig uit het niets en tot ieders verbazing gekozen werd tot hard-rock band van dat jaar. Hoewel ik het ook op deze plaat nog steeds geen echte hard-rock zou willen noemen. Maar het verschil met het Stormwatch concert van gisteren is best groot. Daarom zijn alle concerten van Jethro Tull ook zo interessant. Het is ook een van de weinige bands die ik ken die nummers live van een compleet nieuw en verfrissend arrangement kan voorzien. Soms ook echt heel anders dan de lp versie. Overigens vind ik dit concert wel een stuk minder interessant dan het Stormwatch concert. Dit concert leunt wel op de grote concert krakers en op enkele leuke verrassingen na zoals stukjes met orkest en the hare die in plaats van de spectacles onder water gaat naar Aqualung.
Maar verder voegt dit concert niet veel toe aan het bekende live bursting out gebeuren.