Jethro Tull - Minstrel in the Gallery (1975)

mijn stem
3,71
101 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chrysalis

  1. Minstrel in the Gallery (8:13)
  2. Cold Wind to Valhalla (4:20)
  3. Black Satin Dancer (6:53)
  4. Requiem (3:45)
  5. One White Duck/ 0¹º = Nothing at All (4:38)
  6. Baker Street Muse (16:39)
  7. Grace (0:51)
  8. Summerday Sands * (3:45)
  9. March the Mad Scientist * (1:49)
  10. Pan Dance * (3:26)
  11. Minstrel in the Gallery [Live] * (2:11)
  12. Cold Wind to Valhalla [Live] * (1:31)
  13. Requiem [Early Version] *
  14. One White Duck [Take 5] *
  15. Grace [Take 2] *
  16. Minstrel in the Gallery [BBC Version] *
  17. Cold Wind to Valhalla [BBC Version] *
  18. Aqualung [BBC Version] *
  19. Introduction (The Beach Part II) [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  20. Wind Up [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  21. Critique Oblique [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  22. Wond'ring Aloud [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  23. My God [Including: God Rest Ye Merry Gentlemen / Bouree / Quartet / Living in the Past / My God - Reprise] [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  24. Cross-Eyed Mary [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  25. Minstrel in the Gallery [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  26. Skating Away (On the Thin Ice of the New Day) [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  27. Bungle in the Jungle [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  28. Aqualung [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  29. Guitar Improvisation [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  30. Back-Door Angels [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
  31. Locomotive Breath [Palais des Sports, Paris, 5th July 1975] *
toon 24 bonustracks
totale tijdsduur: 45:19
24 BERICHTEN 1 MENING
zoeken in:
5,0
0
Wat een waanzinnige plaat! Tull op en top!

avatar van Hans Brouwer
 
0
Jaap van Beek schreef:
Wat een waanzinnige plaat! Tull op en top!

Jethro Tull: de naam vaak gehoord maar ik ken er eigenlijk niets van. Een gebrek aan mijn opvoeding??

avatar van the viking
 
0
Locomotive Breath is een supernummer,staat overigens niet op deze cd! De rest heeft mij nooit zo kunnen bekoren !
Toch nog maar eens opnieuw beluisteren !

3,5
0
Dit album begint zeer veelbelovend met de fantastische titeltrack. Vanaf nummer 2 tot en met nummer 5 is er toch geen enkel nummer dat het niveau van Minstrel in the Gallery weet te halen, hoewel het over het algemeen allemaal behoorlijke nummers zijn.
Na het vrij goeie One White Duck dacht ik dat dit weleens het (tot nu toe) minste Jethro Tull album zou kunnen worden. Baker Street Muse weet toch het niveau van dit ganse album voor een stuk te doen stijgen met z'n bijna 17 minuten durende speeltijd. Dé grote uitschieters zijn dus wel vrij duidelijk.

Dikke 3,5 *

avatar van indana
2,5
0
Er zijn betere albums van Tull.

 
0
Pieter Paal
geplaatst:
Ik heb deze plaat nog niet goed beluisterd, maar ik zal de volgende keer hier mededelen hoe die is.

avatar van Rockfan
 
0
Pieter Paal schreef:
Ik heb deze plaat nog niet goed beluisterd, maar ik zal de volgende keer hier mededelen hoe die is.


En????? al gedaan ???

avatar van Leeds
4,5
0
De minst goede Jethro Tull met One White Duck als favoriet

Baker Street Muse duurd veel te lang naar mijn gedacht.
Trouwens een mooie hoes

 
0
Kingsnake
geplaatst:
Ik vind Baker Street Muse een van de mooiste epische songs van Tull (samen met Budapest).

Martin Barre speelt een aantal zeer mooie solo's

En Requiem en White Duck zijn gewoonweg schitterende akoestische tracks naast het symfogeweld van Minstrel, Cold Wind en Black Satin Dancer.

avatar van AOVV
3,5
0
Deze plaat werd deze week door BeatHoven aangeraden, en ik heb 'm eruit gepikt (elke week 3 albums). Waarom ik dat deed, is vrij eenvoudig uit te leggen. De twee andere platen spraken me niet meteen aan, en van Jethro Tull kende ik al het één en ander ('Thick As A Brick' en 'Aqualung'). De muziek op deze plaat ligt wel in het straatje van bovengenoemde platen, maar toch ook weer niet. Dat wijst erop dat Jethro Tull een vrij eigenzinnige band was, met een geheel eigen benadering van muziek.

De opener bewijst dat meteen, een sprookjesachtig begin met fluitjes en melodieuze zang, waarna het nummer eensklaps openbarst en allerlei gitaargeweld wordt ingezet. Even later wordt het beginthema wederom ingezet, met vette gitaar. Dan zijn we half, en komen de fluitjes er weer in, het geheel wat, zoals aERodynamIC het ooit noemde, zwieresque te doen klinken. Enorm divers, maar vooral smakelijk nummer. Tekstueel weet ik trouwens niet wat ik van deze plaat moet maken, maar het zou wel eens redelijk middeleeuws kunnen zijn. Soit, ik heb er niet echt op gelet, en daar zit de muzikale veelzijdigheid voor een groot stuk tussen. Mijn excuses.

Die opener staat kwalitatief wel een trapje hoger dan de volgende nummers. 'Cold Wind To Valhalla' is een aardig nummer, weer opgesmukt met fluitjes en nu ook viool, en jankende gitaren. 'Black Satin Dancer' is een zich langzaam (helaas net iets te langzaam) ontvouwende ballade met wat rock 'n roll-invloeden. De fluitjes zorgen ook weer voor een middeleeuws sfeertje, enkele versnellingen en vertragingen proberen de boel draaiende te houden, en uiteindelijk lukt dat wel. Wendingen, geef mij wendingen!

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit allemaal erg middeleeuws aandoet, en dat is dan geenszins als belediging bedoeld. Ik hoor die zwierige, onvoorspelbare, gevarieerde muziek wel graag. 'Requiem' is bijvoorbeeld van een heel andere strekking; rustig, akoestisch gitaartje en bijna fluisterende zang. Strijkers erbij (de titel van de song geeft het al een beetje weg, natuurlijk), mooi opgebouwd ook. Erg mooi nummer, punt uit. Klassieke muziek, we schrijven 1975. Natuurlijk zijn er wel meer van dit soort bands die zich lieten inspireren door klassieke muziek (Led Zeppelin, Deep Purple, to name a few), maar bij deze band is de inslag nog net wat groter. 'One White Duck...' is een song die een beetje passeert, zonder echt iets los te maken bij mij. Verraderlijk dan ook om voorbij te gaan aan het compositorische vernuft dat deze band met deze song toch ook weer etaleert. Het zit gewoon enorm goed in mekaar, en de plaat vormt mijns inziens ook gewoon één geheel.

Het magnum opus van dit album is 'Baker Street Muse', en duurt een slordige 16 en halve minuut. Het ligt ook weer volledig in de sfeer van het hele album, maar steekt er toch een beetje bovenuit, vind ik. Oké, samen met de opener dan. Natuurlijk heeft het in dit geval z'n lengte mee, waardoor er gewoon enorm veel kan gebeuren. En dat er enorm veel gebeurt, dat is een feit, zou ik zo denken. De gitaarsolo's zijn geweldig, en dat fluitje! Geniaal. De klassieke inslag die aan dit nummer mee wordt gegeven, is echt geweldig.

Met 'Grace' kent het album een korte outro; een waardige outro ook. Akoestische gitaar, en een aandoenlijke viool. En dat betekent dan het einde van deze plaat, een goeie hoor, met een paar uitschieters, en voor de rest best aardig allemaal, maar toch ook weer niet helemaal wat ik ervan had verwacht.

3,5 sterren

avatar van Oldfart
2,5
0
Met gevaar voor eigen leven, want voor je het weet heb je de fantaieke Tull aanhang op je nek, maar vanaf A Passion Play werd het wat mij betreft allemaal snel een stuk minder.
Dus ik kan me je laatste zin wel voorstellen AOVV.
Zag ze geloof ik in deze periode voor het laatst live, en wat ik me nog vaag herinner dat ik zelfs een deel van het concert aan de bar ben blijven hangen. Het gesprek met de barman was boeiender dan het gebodene.
Maar waar was dat toch ook al weer?

Heb de lp uiteindelijk aan mijn zus gegeven.

avatar van BeatHoven
4,0
0
Bedankt voor de recensie, AOVV. Oldfart, ik als die-hard vind de komende 4 platen nog de moeite, in de jaren 80 was het echter veel minder. Op deze plaat hoor je ook echt nog een groep spelen. Voor het album "A" hield Ian Anderson jammer genoeg grote schoonmaak.
(Jethro Tull heb ik 2 jaar terug ook live gezien, muzikaal was dat in orde, vocaal had Anderson niéts meer te bieden).

avatar van Leeds
4,5
0
Oldfart schreef:
Met gevaar voor eigen leven, want voor je het weet heb je de fantaieke Tull aanhang op je nek, maar vanaf A Passion Play werd het wat mij betreft allemaal snel een stuk minder.


Songs from the Wood en Heavy Horses vind ik zeker nog de moeite waard.

avatar van Oldfart
2,5
0
Heavy Horses heeft in ieder geval een mooie hoes met die twee Shires, maar voor mij was de koek toen wel echt op. Niet echt slecht of zo, maar de beleving was weg, i.m.o. geen schim meer van weleer.
Minstrel heb ik nog "blind" gekocht destijds. Dat zou me daarna nooit meer gebeuren.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Oldfart schreef:
Met gevaar voor eigen leven, want voor je het weet heb je de fantaieke Tull aanhang op je nek, maar vanaf A Passion Play werd het wat mij betreft allemaal snel een stuk minder.
Dus ik kan me je laatste zin wel voorstellen AOVV.
Zag ze geloof ik in deze periode voor het laatst live, en wat ik me nog vaag herinner dat ik zelfs een deel van het concert aan de bar ben blijven hangen. Het gesprek met de barman was boeiender dan het gebodene.
Maar waar was dat toch ook al weer?

Heb de lp uiteindelijk aan mijn zus gegeven.


Ik word niet boos hoor, maar dit is wel één van mijn lievelingsplaten...

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
0
Elke plaat van Tull heeft wel een paar uitschieters, maar die stem van Anderson gaat me nog wel eens irriteren, en dan lukt het me maar bij drie albums om drie kwartier lang geboeid te blijven: Aqualung, Thick as a brick en déze. Maar, nogmaals, dat heeft misschien meer met mijzelf dan met Tull te maken, want voornoemde uitschieters zijn dan vaak toch meteen ook wel héél erg mooi. Hoe dan ook, Minstrel vind ik zelf een uitstekende plaat zonder echt zwakke plekken. "I can't get out... I CAN'T GET OUT!"
 

avatar van Droombolus
4,0
0
Oldfart schreef:
Heb de lp uiteindelijk aan mijn zus gegeven.


Heel herkenbaar Jan , ik heb 'm aan m'n broer verkocht ........... Maaarrruhhhhhhhh, in de herwaardering van heer Tull die ik sinds de Aqualung ( blijkbaar ) opgestart heb, heb ik de remastered CD gekocht en digitaal zit er veel meer ruimte in de muziek waardoor ik de post War Child albums opeens een stuk leuker ga vinden. Tot op heden met uitzondering van Songs From The Wood. MITG draai ik toch echt heel regelmatig, heb 'm al naar 3½* opgevoerd en nijg op het ogenblik zelfs naar 4 .......

avatar van PaulKemp48
4,5
0
Deze plaat na een lange tijd weer eens opgezet. Prachtig album dat wat mij betreft geen zwakke plekken kent. Baker Street Muse is overtreffende trap dus heb ik het verdiende halfje toegevoegd!

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Deze plaat is zo anders als de rest. De hardrock ligt er soms echt meters dik bovenop. Dat zie ik niet veel hardrockbands ze na doen. Al heeft het hier en daar wel wat weg, wat Kansas ook deed.

Hoe dan ook, zijn er ook mooie rustmomenten, en als Ian als een ware minstreel deze rustige songs brengt, raak ik wel in vervoering. En zoals iemand al opmerkte: Baker St. Muse is wel heel erg mooi. Eén van de mooiste epics die ik ooit heb gehoord.


 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Nieuwe bonustracks alleen al zijn super! En dan ook nog een heel '75 concert erbij. Die wil ik wel hebben.

avatar van Metalhead99
 
0
Tracklisting van die anniversary edition toegevoegd. Een compleet concert is een prachtige bonus.

avatar van glenn53
4,0
0
Hij is binnen, klinkt goed en lekker veel bonus erbij.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Op Spotify staat ook de deluxe versie.

Ik moet bijna huilen van geluk, want naast Aqualung, Benefit, Thick as a Brick, toch één van mijn favoriete platen van de band.

1975 schijnt een beetje mijn favoriete jaar te zijn, wat muziek betreft.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.