The Tangent - The Music That Died Alone (2003)

Blijft een heerlijke prog rock plaat die af en toe flink naar jazz neigt. Vooral the canterbury sequence is goed. 4*

Deze eerste plaat van The Tangent (supergroep met leden van Parallel or 90 Degrees en The Flower Kings),is superb.

De nadruk ligt op de progrock zoals die in de seventies werd gemaakt, dus met een fikse knipoog richting jazzrock/fusion.

Roine Stolt legt in het eerste stuk een flinke Flower Kings-stempel.
Het tweede stuk is een ode aan The Canterbury Scene (met name Caravan en Hatfield and the North).

David Jackson van VanderGraaf Generator doet overigens ook mee.

Deze plaat is voor mensen die van UK, Caravan, Yes en VDGG houden, maar ook het werk van Flower Kings en Transatlantic zien zitten.

Heerlijke plaat om een slechte bui weer goed te maken...

De drie lange stukken In Darkest Dreams (20 minuten), The Canterbury Sequence (8 minuten) en The Music That Died Alone (12 minuten) zijn het opmerkelijkst.

Up Hill Form Here is ook goed, maar meer een doorsnee rocktrack, met een lekker tempo en volgepropt met solo's.

Vraag me af waar alle Camel, Caravan en King Crimson fans uithangen.

13 stemmen voor dit meesterwerk en dan nog zo'n laag gemiddelde ook.

Door mij bijna vergeten album, maar gisteren weer ns opgepikt. Ik heb een The Flower Kings bui en hierop spelen Roine, Jonas en Zoltan mee.
Het draait allemaal echter om toetsenist en zanger Andy, die wat minder geweldig zingt maar dat ruimschoots compenseert met prachtige orgelpartijen, moog solo's en andere typische prog keyboards. Het is genieten van de uitgesponnen, tamelijk lichtvoetige, progrock. Vooral de instrumentatie, die soms richting jazz/fusion gaat.
Geen album om keer op keer te draaien, maar gewoon goed!

Ik vind dit ook een klasse progplaat met alle klassieke elementen in dit subgenre en met sterk songmateriaal. Dat gezegd hebbende vind ik alle platen die the Tangent hierna nog heeft uitgebracht in feite overbodig. 4 sterren

Deze is top! Vrij toegankelijk ook voor The Tangent-begrippen, als je het mij vraagt. De afwisseling tussen Andy Tillison en Roine Stolt is ook prettig op dit album. De jazz-invloeden… nice! Aan te bevelen voor alle progliefhebbers!

Onlangs kwam ik de MOV-release van dit album tegen en kon ik de neiging niet onderdrukken om deze mee te nemen. Wat een topbezetting kent The Tangent op dit eerste album! Helaas verzuimde Tillison een goede vocalist te zoeken en zong hij het materiaal grotendeels zelf in, aangevuld door Roine Stolt.

Gelukkig voert de zang niet de overhand op dit album en instrumentaal is The Music That Died Alone een lust voor het oor. Ik vind met name het drumspel van Zoltan, misschien wel mijn favoriete drummer die bij The Flower Kings heeft gespeeld, hier een genot om te horen.

Drie lange tracks vol prog rock met een flinke dosis jazz-invloeden en een relatief korte rocktrack waar de band even lekker stoom afblaast.

Ik had dit album op 3,5 sterren staan, waarschijnlijk vanwege de zang. Maar instrumentaal is dit zo sterk dat een opwaardering naar 4 sterren op zijn plek is.

Ik was in de Kerstvakantie mijn zolder aan het opruimen. Daar staat ook een enorme bak met enkele honderden cd’s. In de tijd van streaming pak ik niet vaak meer een cd. Maar nu zat ik door die bak te rommelen en kwam ik deze weer tegen. Lang niet geluisterd. Vandaag tijdens een ochtend alleen weer eens opgezet. Maar één conclusie mogelijk. Hun eerste en hun beste. Echt geweldig, met name instrumentaal. Dynamisch, melodieus, emotioneel, gek. En één lange ode aan mijn favoriete muziekgenre. Deze laat ik nog even beneden liggen. Die mag niet weer jaren onaangeroerd op zolder liggen.

Met Roine Stolt (en Jonas Reingold en Zoltan Csórsz) aan boord ga ik automatisch denken aan de Flower Kings, en op zich is dat niet zo'n gekke vergelijking, want net als bij díé band is deze muziek vrolijk, energiek en kleurrijk, met veel ruimte voor solo's en een positieve insteek van de teksten. Voornaamste minpunt vind ik (zoals wel meer mensen hier) de matige zang van Andy Tillison, wiens stem zo sonoor is dat het soms meer op praatzingen lijkt, terwijl ik Stolt juist zo'n geweldige en expressieve stem vind hebben, maar dat bezwaar wordt bijna goedgemaakt door de heerlijke saxpartijen van David Jackson (die me soms aan Solutions Tom Barlage doet denken, ook al iemand met zo'n heerlijke timbre in zijn instrument). Fijne plaat met een goede vibe, en natuurlijk doet The Canterbury sequence mij als Caravan-liefhebber veel deugd, maar het hoogtepunt ligt voor mij toch bij de laatste twee minuten van Up-hill from here wanneer Stolt even helemaal los mag gaan.