The Tangent - The Music That Died Alone (2003)
mijn stem
33 stemmen
Verenigd Koninkrijk / Zweden
Rock / Jazz
Label: Inside Out
-
In Darkest Dreams, a) Prelude - Time for You (2:28)
-
In Darkest Dreams, B) Night Terrors (3:28)
-
In Darkest Dreams, C) the Midnight Watershed (3:05)
-
In Darkest Dreams, D) in Dark Dreams (4:03)
-
In Darkest Dreams, E) the Half-Light Watershed (1:18)
-
In Darkest Dreams, F) on Returning (0:49)
-
In Darkest Dreams, G) a Sax in the Dark (1:14)
-
In Darkest Dreams, H) Night Terrors [Reprise] (3:38)
-
The Canterbury Sequence, a) Cantermemorabilia (3:21)
-
The Canterbury Sequence, B) Chaos at the Greasy Spoon (3:03)
-
The Canterbury Sequence, C) Captain Manning's Mandolin (1:41)
-
Up-Hill from Here (7:10)
-
The Music That Died Alone, a) a Serenade (1:38)
-
The Music That Died Alone, B) Playing On... (4:45)
-
The Music That Died Alone, C) Pre-History (2:38)
-
The Music That Died Alone, D) Reprise (3:43)
1
geplaatst: 30 september 2023, 06:12 uur
Onlangs kwam ik de MOV-release van dit album tegen en kon ik de neiging niet onderdrukken om deze mee te nemen. Wat een topbezetting kent The Tangent op dit eerste album! Helaas verzuimde Tillison een goede vocalist te zoeken en zong hij het materiaal grotendeels zelf in, aangevuld door Roine Stolt.
Gelukkig voert de zang niet de overhand op dit album en instrumentaal is The Music That Died Alone een lust voor het oor. Ik vind met name het drumspel van Zoltan, misschien wel mijn favoriete drummer die bij The Flower Kings heeft gespeeld, hier een genot om te horen.
Drie lange tracks vol prog rock met een flinke dosis jazz-invloeden en een relatief korte rocktrack waar de band even lekker stoom afblaast.
Ik had dit album op 3,5 sterren staan, waarschijnlijk vanwege de zang. Maar instrumentaal is dit zo sterk dat een opwaardering naar 4 sterren op zijn plek is.
Gelukkig voert de zang niet de overhand op dit album en instrumentaal is The Music That Died Alone een lust voor het oor. Ik vind met name het drumspel van Zoltan, misschien wel mijn favoriete drummer die bij The Flower Kings heeft gespeeld, hier een genot om te horen.
Drie lange tracks vol prog rock met een flinke dosis jazz-invloeden en een relatief korte rocktrack waar de band even lekker stoom afblaast.
Ik had dit album op 3,5 sterren staan, waarschijnlijk vanwege de zang. Maar instrumentaal is dit zo sterk dat een opwaardering naar 4 sterren op zijn plek is.
0
geplaatst: 14 februari 2025, 22:35 uur
Met Roine Stolt (en Jonas Reingold en Zoltan Csórsz) aan boord ga ik automatisch denken aan de Flower Kings, en op zich is dat niet zo'n gekke vergelijking, want net als bij díé band is deze muziek vrolijk, energiek en kleurrijk, met veel ruimte voor solo's en een positieve insteek van de teksten. Voornaamste minpunt vind ik (zoals wel meer mensen hier) de matige zang van Andy Tillison, wiens stem zo sonoor is dat het soms meer op praatzingen lijkt, terwijl ik Stolt juist zo'n geweldige en expressieve stem vind hebben, maar dat bezwaar wordt bijna goedgemaakt door de heerlijke saxpartijen van David Jackson (die me soms aan Solutions Tom Barlage doet denken, ook al iemand met zo'n heerlijke timbre in zijn instrument). Fijne plaat met een goede vibe, en natuurlijk doet The Canterbury sequence mij als Caravan-liefhebber veel deugd, maar het hoogtepunt ligt voor mij toch bij de laatste twee minuten van Up-hill from here wanneer Stolt even helemaal los mag gaan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.