Moss - Strike (2017)

Sloeg de Moss vermoeidheid toe? Dat idee had ik wel na de eerste twee luisterbeurten van Strike. Omdat ik niet meteen opgeef, uiteindelijk heb ik al een paar prima platen van de band in de kast staan en omdat ik al een tijdje kaartjes voor een concert in april in huis heb (met Amber Arcades), heb ik toch even doorgezet. Als snel bleek dat ik last had van mijn-nieuwe-plaat-van-een-mij-bekende-band-syndroom: die vallen vaak tegen ten opzichte van alles wat er voor zit. Meestal komt het goed, maar soms ook echt niet, omdat het niet goed genoeg is.

Strike wel. Hoe meer ik luisterde, hoe meer ik ontdekte. Hoe meer de urgentie zich aandiende en hoe meer ideeën die in de nummers verstopt zaten zich openbaarden. Kortom, een meer dan prima plaat. Variaties in de opbouw van nummers zorgen voor een andere sfeer en langzaam opgebouwde explosies van een song, waarin alles en iedereen voluit gas geeft. Tot aan de titelsong die zo klein blijft, dat er bijna sprake is van een non-song. Volledig sfeer en geen melodie.

'We Both Know The Rest Is Noise', toevallig gisteren aangenaam geprijsd op vinyl gekocht, vond ik, na enige gewenning al het beste album van Moss, het zou zo maar kunnen dat Strike daar nog eens overheen gaat. Daarmee is het een gedroomde opvolger en kan ik niet wachten om dit live te gaan zien. Nog twee maanden geduld.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Moss - Strike - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Nederlandse band Moss debuteerde precies tien jaar geleden met The Long Way Back.

Het was een plaat die naadloos aansloot bij een aantal andere platen op het Nederlandse Excelsior label en het was een plaat die, net als die andere Excelsior klassiekers, goed was voor een bijzonder aangenaam lentegevoel.

Ook de drie platen die volgden vond ik bovengemiddeld goed, ook al maakten de gitaren steeds meer plaats voor elektronica en werden de genadeloos aanstekelijke gitaarliedjes van de eerste twee platen voorzien van steeds meer experiment.

Na een stilte van precies drie jaar is Moss nu terug met Strike. Het is een plaat die door de critici is ontvangen met louter superlatieven. De Volkskrant noemde het op de dag van de release een hoogtepunt in de Nederlandse rockmuziek (in de tekst gerelativeerd tot een hoogtepunt in de Nederlandse rockmuziek van de laatste vijf jaar) en ook in de meeste andere recensies domineren de hele mooie woorden en maakt Strike bovendien gehakt van zijn vier voorgangers.

Omdat deze voorgangers me zo dierbaar zijn en ik de woorden van de Volkskrant wel erg groot vind, begon ik met enige argwaan aan de beluistering van Strike, maar direct bij eerste beluistering had de plaat me te pakken.

Moss grijpt op haar nieuwe plaat weer wat vaker naar de gitaren en strooit ook weer wat driftiger met aanstekelijke popliedjes. Op hetzelfde moment valt Strike ook op door fraaie elektronische accenten en is het een plaat die nergens fantasieloos binnen de lijntjes kleurt.

Strike laat zich hierdoor beluisteren als een plaat waarop Moss het beste van haar vorige vier platen combineert. Strike bevat dertien songs en ze zijn alle dertien goed. Ze zijn ook alle dertien anders.

Strike is een plaat die aangenaam vermaakt met frisse gitaarpop, maar het is ook een plaat die verrast, benevelt en betovert. Strike zet je hierdoor met enige regelmaat op het verkeerde been, maar het is ook een plaat die de zon laat schijnen, net zoals het debuut van de band dat al weer tien jaar geleden deed, of die het hart doet smelten met wonderschone klanken en een glasheldere productie.

In de meest aanstekelijke momenten steekt Moss Coldplay naar de kroon met songs die 100 keer beter zijn dan die van de Britse huilebalken, maar Strike kan ook buitengewoon avontuurlijk of heerlijk stekelig klinken. In iedere song prikkelt Moss de fantasie met weer andere ingrediënten, maar op hetzelfde moment krijg je de songs op de plaat na één keer horen al niet meer uit je hoofd.

Of Strike een hoogtepunt is in de Nederlandse rockmuziek durf ik niet direct te zeggen. Of de plaat veel beter is dan de ook al zo goede voorgangers ook niet, maar dat Moss met Strike een hele knappe plaat heeft gemaakt is absoluut zeker. Erwin Zijleman

Voor mij heeft Moss met Never be scared/Don't be a hero een onrealistische hoge standaard neergezet die ik onbewust toch elke keer weer losliet op Ornaments en We both know the rest is noise. Deze albums hadden wel de nummers maar vond ik als albums minder goed. Ik krijg de indruk dat Strike zich zowel met de nummers en het album als geheel eindelijk weer een beetje in de buurt komt van Never be scared/Don't be a hero.

Moss is een Amsterdamse band rond zanger, gitarist en componist Marien Dorleijn en heeft met “STRIKE” zijn vijfde album uitgebracht. Het debuutalbum “THE LONG WAY BACK’ verscheen in 2007 en sindsdien is Moss een band die door critici en fans op handen gedragen wordt. Verantwoorde popliedjes die zich door de scherpe randjes onderscheiden van de rest. Moss heeft onder aanvoering van Dorleijn een eigen stijl ontwikkelt en dat maakt de band zo goed. Ze scoren geen hits en dat komt misschien wel door de scherpe randjes, maar ze gaan gewoon door met datgene dat ze goed kunnen, prachtige liedjes schrijven en opnemen. “STRIKE” staat ook weer vol met juweeltjes. De 13 tracks duren bij elkaar bijna 49 minuten en laten een pallet aan stijlen en sounds horen, waarbij je elke keer weer verrast wordt. Of het nu het sixtiesachtige “THE PROMISE” of “I DON’T SEE YOU TRYING” is, of het psychedelische “BORED TO DEATH”, het zweverige “GHOSTS” of het rustige titelnummer ‘STRIKE”, Moss weet wat ze kunnen en moeten doen om de fans te geven wat ze verwachten. Een “STRIKE” voor de mannen…

Hele fijne luisterplaat; komt direct binnen. Wel benieuwd naar het bewaarpotentieel, want het mist misschien net wat aan franje om op lange termijn interresant te blijven. Nu echter geen reden te zeuren, want dit is momenteel de plaat die ik er het liefste op leg.