Moss - Strike (2017)

Tof, een nieuwe Moss. Dat klinkerrijmt, maar dat terzijde. Was in 2012 behoorlijk te spreken over Ornaments, hoewel ik toen al enige tijd best wel klaar was met indie. Opvolger We Both Know the Rest is Noise beviel ook, al was ik vrij snel klaar met die plaat draaien; in mijn herinnering omdat de gitaren weer overhand kregen op de synthesizers. Benieuwd waar ze deze keer mee aan komen zetten.

Voor zover ik weet is dit misschien best goed maar toch ook weer best wel miet.

Hopelijk is Bored to Death niet de centerpiece.

Dat zou dan bij beluistering het einde van mij betekenen en dat moeten we nou net niet hebben.

Na My Decision klinkt ook The Promise erg fijn. Beloof een fijn plaatje te worden zo.

Kijk ik erg naar uit. Ik heb ze in december live gezien, vanwege hun 12,5 jarig jubileum. Daar speelde ze een aantal nieuwe nummers en die klonken erg goed. My decision sprong er toen al uit (ruim 9 minuten live) en stelt als studioversie ook niet teleur.

My Decision

Gaat nu aan, ik ben benieuwd.

Hoezo 'gaat aan'? Al te vinden dan?

Als je vorige week woensdag in mijn brievenbus had gekeken, Erikpol, had je 'm daar kunnen vinden, als promo.

Wat is dat met die Nederlandse acts tegenwoordig die denken dat ze met een enkel woord al een hele albumtitel bij elkaar hebben verzonnen.

Gemakzucht of niet inspiratieloos maar loos geïnspireerd.

Vind ik 'Strike' denk nog wel het mooiste woord van de woorden die onlangs de revue passeerden.

Woorden als titels.

Aanduidingen van een gebrekkig product.

Gewoon een enkel woord en je statement is gedaan.

Naar mijn idee typerend voor het veredeld amateurisme dat op dit moment in Nederland naar het schijnt de overhand heeft.

Oké.

Sowieso mag je met je vers geschapen geestekindje lijkt mij toch wel uitpakken met minstens drie lettergrepen.

En als je niet de persoonlijke historie hebt geleefd welke jou in staat stelt om telkens weer keer op keer vers sprankelende ingevingen op tafel te leggen moet je je misschien afvragen of dit eigenlijk wel de functie voor jou is of zou zijn.

En of het niet simpelweg onkies is om ons allemaal er steeds maar weer van mee te laten genieten.

Zoals we op ieder ander vakgebied ook aan bepaalde competenties dienen te voldoen.

De ware artiest, geboren voor het vak, zou het niet redden in de bejaardenzorg, jij misschien wel.

Wie weet hebben ze je wel veel harder nodig daarzo.

Want vooralsnog doet dit me allemaal naarstig terugverlangen naar de dagen van Kane.

Een sympathiek bandje met geloofwaardige jongens; die tijden zijn allemaal voorbij.

Zo lijkt het.

Wel toepasselijk nummer weer wellicht dat zojuist mijn blik passeert:

I Don't See You Trying.

Begin zo onderhand toch best benieuwd te raken.

Die eerlijke kans zal het krijgen, sowieso, verder niet het type voor vooropgezette negativiteit of iets.

Als het is wat dit is en ik vind wat ik vind zoals het blijkt dan is dat hoe het zal zijn.

En is het wat?

Ik snap echt niet wat een titel nou over de kwaliteit zou zeggen van de liedjes zelf? Het enigste wat je volgens mij verder benoemt is dat het inspiratieloos overkomt. Maar hier is een video die misschien wat verheldering voor je geeft: Moss: 'Hehe, het is af, nu kunnen we aan plaat zes beginnen' - YouTube. Vanaf 5:40 gaat het ook over de albumtitel.

The Promise is wel matig vergeleken met My Decision, maar dat is dan ook een dijk van een nummer. Ben benieuwd naar het album.

Paar off-topic berichten en persoonlijke aanvallen verwijderd. Vecht dat soort dingen maar per PM uit vanaf nu.

Eerste luisterbeurten erop zitten. Wat een prima album weer. Ik vind hem in het midden wel een beetje inkakken, maar de apotheose naar het einde maakt veel goed. My Desicion blijft wel het absolute hoogtepunt wat mij betreft. Die kan ik eindeloos luisteren. Bored to death en Me me me liggen in het verlengde hiervan.

Sloeg de Moss vermoeidheid toe? Dat idee had ik wel na de eerste twee luisterbeurten van Strike. Omdat ik niet meteen opgeef, uiteindelijk heb ik al een paar prima platen van de band in de kast staan en omdat ik al een tijdje kaartjes voor een concert in april in huis heb (met Amber Arcades), heb ik toch even doorgezet. Als snel bleek dat ik last had van mijn-nieuwe-plaat-van-een-mij-bekende-band-syndroom: die vallen vaak tegen ten opzichte van alles wat er voor zit. Meestal komt het goed, maar soms ook echt niet, omdat het niet goed genoeg is.

Strike wel. Hoe meer ik luisterde, hoe meer ik ontdekte. Hoe meer de urgentie zich aandiende en hoe meer ideeën die in de nummers verstopt zaten zich openbaarden. Kortom, een meer dan prima plaat. Variaties in de opbouw van nummers zorgen voor een andere sfeer en langzaam opgebouwde explosies van een song, waarin alles en iedereen voluit gas geeft. Tot aan de titelsong die zo klein blijft, dat er bijna sprake is van een non-song. Volledig sfeer en geen melodie.

'We Both Know The Rest Is Noise', toevallig gisteren aangenaam geprijsd op vinyl gekocht, vond ik, na enige gewenning al het beste album van Moss, het zou zo maar kunnen dat Strike daar nog eens overheen gaat. Daarmee is het een gedroomde opvolger en kan ik niet wachten om dit live te gaan zien. Nog twee maanden geduld.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Gijsbert noemt het in de @Volkskrant 'een hoogtepunt in de Nederlandse rockmuziek van de laatste 5 jaar’ ★★★★★'

Na een eerste beluistering zegt dit meer over de kwaliteit in die afgelopen vijf jaar.

Ik vind dat wat overdreven van Gijsbert. Na de eerste luisterbeurt ben ik niet overweldigd. Hoogtepunt van afgelopen 5 jaar is Bewilder wmb, maar dat terzijde.

Wel bijzonder dat jullie zijn mening al na één luisterbeurt wegzetten als 'overdreven'. Het lijkt mij dat er meer luisterbeurten voor nodig zijn om een oordeel over zijn oordeel te vellen.

Van wat ik hoor ben ik zelfs wel geneigd om eventueel met deze stelling mee te gaan.

Eigenlijk.

Maar inderdaad, wel met die kanttekening wat betreft Nederland.

In België hebben ze dan misschien niet zo'n ontzettend mooie vrouwen, hier is de muziek over het algemeen dan weer niet veel.

Wat ik hier vandaag hoor echter, weet mij best positief te stemmen.

Ik hoor bedreven muzikanten op strakke composities, op dit moment kan ik It's So Hard to Keep a Secret en ook, jawel, Bored to Death en I Don't See You Trying als hele aardige nummers aanmerken.

Zie deze heren wel proberen en misschien zelfs slagen op een alleraardigst plaatje dat op z'n minst enigszins met iets van een gezicht in het hier en nu staat.

Diegene die dit groepje een warm hart toedraagt komt hier niet eens al te bedrogen uit, gok ik.

En wie weet, misschien zijn zij wel mijn lievelings, hier vandaag.

En morgen ook nog eventjes.

Nooit van gehoord, maar na het ter ore komen van de 5 sterren van Gijsbert even gaan luisteren. Een ding is voor mij helder: Gijsbert heeft ze niet helemaal op een rijtje. Flinterdunne synthpop met ontzettende flauwe melodietjes en daar 5 sterren aan hangen? Compleet gestoord. Ik ben al weer weg.

Synthpop? Geen idee hoe je daar opkomt?

Kan altijd erger.

Nog erger dan ik zie je wel.

Is dit verreweg het beste, of slechts minstens de allerslechtste.

Wie zal het zeggen.

?

En wat dan wel.

Deed me overigens bij vlagen best aan deze denken, en dat is binnen mijn belevingswereld geen heel verkeerde associatie.

Als je me echt eens leerde kennen vertelde ik je wellicht over het moment dat ik huilde om de voor mij nog altijd onsterfelijke track Panic.

Destijds opgepikt uit een of ander videospelletje.

Iets van dergelijk kaliber hoor ik hier nog niet maar wie weet, misschien.

Of niet, dan.

Heer Hendrik68 Ik heb net de eerste nummers gehoord en ben al verkocht en niet vanwege de sterren van Gijsbert Kramer, ik hoor wel degelijk overtuiging en bezieling en dat is waar het in de popmuziek met z'n vaak 'flauwe melodietjes' allemaal om moet draaien. Moss weet een eigen geluid neer te zetten, of je dit nu mooi vindt of niet. We kunnen in de lage landen blij zijn met deze band, want het gebodene is vaak treurig genoeg.

Het aandeel van de synths is bovendien sterk afgenomen ten opzichte van de vorige twee platen (en dat vind ik zelf wel jammer, want synths zijn cooler dan gitaren).

Daar zijn de meningen gelukkig over verdeeld.

En Telecasters zijn weer koeler dan muziekinstrumenten.

Strak als een gouwe hakblok of houten werkbank.

Les Pauls lelijker dan vrouwen.

Webshops over muziekzaken.

Want vaak goedkoper.

Hangt er maar net van af welke bands je kent en wat de muzieksmaak is uiteraard. Het wemelt in Nederland namelijk van de kwaliteit. Het aantal top producties is bijna niet bij te houden. Maurice van Hoek of C.C.Grant bijvoorbeeld hebben al lang geleden een prachtplaat afgeleverd en ondergetekende is pas de eerste die er op stemt. Kwaliteit om trots op te zijn en ook kwaliteit waarbij ik lang moet nadenken voor ik een beter voorbeeld uit een ander land kan bedenken. En dan nog heb ik het antwoord niet. Vooral in het singer songwriter wereldje laat Nederland heel West-Europa achter ons, maar dat is uiteraard een andere wereld dan waarin Moss zich begeeft.