Nigel Kennedy - The New Four Seasons (2015)

Als kind begon ik zelf met vioolspelen. Niet omdat ik dat nu zo graag wilde, maar omdat ze op de Algemene Muziek Vormings lessen (AMV) dachten dat ik wel geschikt zou zijn. Gewoon reclame voor een onder kinderen minder populair instrument natuurlijk.

Met ups en downs ben ik het nog lang blijven bespelen, inclusief orkest deelname.

En toen was daar ineens het enfant terrible Nigel Kennedy met zijn vier jaargetijden. Een ongelooflijk succes. Ondanks mijn gevoel dat het één grote marketingstunt was (op de albums daarvoor was Kennedy gewoon nog een brave violist) vond ik het wel cool. Ook de manier waarop hij speelde: ietwat slordig en met een rock gevoel. In dat opzicht was hij dus geslaagd in zijn missie klassiek te ontdoen van z'n stoffige imago.

Ik had veel discussies over dat album met mijn vrienden die ook viool speelden. Zij vonden het maar matig uitgevoerd, ik vond het juist geweldig ook al wist ik heus wel dat dat punk-imago met de nodige twijfels moest worden bekeken.
In de jaren daarna kwam hij met verschillende projecten en vond ik hem steeds geloofwaardiger overkomen. Een hoogtepunt vind ik nog steeds zijn album met The Kroke Band East Meets East.

En nu dus een vernieuwde versie van Vivaldi's vier seizoenen, een ietwat dubieuze toevoeging aan de site die klassiek weert.
Het is en blijft namelijk gewoon een klassiek album van een zeer bekend klassiek werk (wie kent het niet?!). Wat maakt dit dan anders dan zijn vorige versie van al weer wat jaartjes geleden? De wat aparte geluidstoevoegingen? Ik kan ze niet altijd waarderen zoals in Spring: Nymphs And Shepherds Dance of Fear. Wat is de meerwaarde daarvan? Punk willen zijn en blijven? Hoe dan ook horen we het bekende werk met allerlei aparte toevoegingen.

Ja, Kennedy probeert wat uit op deze nieuwe versie. Hij speelt nog steeds even rafelig en dat waardeer ik nog steeds zoals ik heel veel werk van hem waardoor (luister ook eens naar zijn album waarop hij het vioolconcert van Bruch en Mendelssohn speelt), maar ik vind de gekkigheden wat afleiden en niets toevoegen. Misschien komt het ook omdat ik zelf niet meer zo nodig rebels wil zijn met mijn viool onder mijn arm met daarop stickers van rockbandjes (ja echt waar). Klassiek waardeer ik op allerlei manieren en steeds meer leeftijdsgenoten met mij, want waar jongeren er niet veel mee hebben daar komt dat op latere leeftijd alsnog wel.

Hebben we daar dit album voor nodig? Ik denk het niet. Het vorige vier seizoen album van Kennedy was al mooi zat. En toch blijft mijn liefde voor Kennedy wel bestaan. Hij maakt me aan het (glim-) lachen en het is een muzikant in hart en nieren die verder kijkt dan zijn neus lang is. Jazz, rock, klassiek: Kennedy durft. Hoe verder we op dit album komen hoe meer we hiervan terughoren: snufje jazz, likje rock........

De vorige versie een dikke 5*, deze een punt lager.

aERodynamIC, als je dan toch wilt luisteren naar een echt mooie herinterpretatie van de vier seizoenen, probeer deze dan eens :link

bizar overigens dat deze niet op de site staat (of mag?), en de herinterpretatie van de schromelijk overschatte Nigel Kennedy wel.

Je kan het toch proberen toe te voegen?

dat is dan ook weer waar

Dan hoor ik toch liever deze uitvoering met al z'n 'gekkigheid'. Hier kan ik om lachen. Dikke pret! Mag dat ook eens bij deze muziek? Van de Max Richter uitvoering, hoe mooi ook, val ik in slaap. Ik begrijp ook de voorkeur van aErodynamiC. De eerste Vier Seizoenen van Nigel Kennedy (heb ik ook) zit dichter tegen het origineel aan - vermoed ik - want ik weet eigenlijk niet eens wat nu de meest originele uitvoering van dit muziekstuk is. Wie kan het zeggen? Ik ben geen kenner. Ik ben maar een gewone luisteraar, die toevallig wat klassieke albums (ook deze) in de kast heb staan. Maar het spelplezier straalt hier vanaf, ook al maakt hij er af en toe een 'zooitje' van. Ik heb naar aanleiding van deze plaat intussen ook wat andere, de meer serieuze, albums van Kennedy beluisterd en ik vind deze albums ook heel prettig om naar te luisteren. Toch wel een apart figuur, die Nigel Kennedy! Hij is gewoon een soort 'popster'!

Als er drums, hammondorgel en andere elektrische instrumenten, zelfs eigen muziek en vocalen worden toegevoegd, is het natuurlijk geen klassieke muziek meer. Of vind jij The Violin Player van Vanessa-Mae ook gewoon een klassiek album.

Wie wil kan dit binnenkort live bewonderen. klik

Ik heb wel eens een concert van Nigel Kennedy bijgewoond. Dat was in de tijd dat hij Hendrix speelde.

Het getuigt wel van heel slechte smaak als je hier met veel plezier naar luistert. De vioolconcerten van Vivaldi zijn van zichzelf boeiend genoeg, zeer expressief en vol harmonische contrasten. Dan heb je deze inferieure bewerking in het geheel niet nodig. Maar mensen die te beroerd zijn om wat moeite te doen om klassieke muziek écht te leren kennen, vinden dit waarschijnlijk prachtig.

Beetje kort door de bocht natuurlijk.

Sterker: ik denk dat veel mensen juist door dit soort albums (of de artiest) klassiek leren ontdekken. Overigens reken ik mezelf daar niet toe. Ik vind dit wel degelijk leuk om te horen en heb een aardige collectie klassiek thuis staan waar ik ook van geniet (plus dat ik het zelf jaren gespeeld heb).

Maar ja ik heb toch een slechte smaak natuurlijk

Zo ken ik er nog een:

Het getuigt wel van een heel bekrompen visie enz...

Hoewel ik geen album van Nigel Kennedy in mijn bezit heb kan ik sommige van zijn albums vóór The Kennedy Experience wel waarderen, al behoort hij niet tot mijn favoriete violisten. Maar dit
album is zó ontzettend smakeloos, dat ik werkelijk niet begrijp dat mensen met muzikale oren hier naar zouden luisteren. Maar het zou natuurlijk kunnen dat je (per ongeluk) nooit een goede authentieke uitvoering hebt gehoord van De Vier Jaargetijden (er zijn nogal wat uitvoeringen beschikbaar).
Maar dan nog...

......... ken ik aardig wat versies van de 4 jaargetijden en dan nog vind ik dit ook weer leuk. Het kan verkeren.

Ik vind alleen wel dat je erg kort door de bocht gaat om muziekluisteraars in een hokje te stoppen en ze op een bepaalde manier neer te zetten

Authentiek is een raar woord in dezen. Ik heb ooit een lp ervan gehad met The Academy of Saint Martin in the Field o.l.v. Nigel Mariner - heel traag was dat, maar mooi uitgevoerd; ook nog een cd gehad, met een uitvoering op - jawel - authentieke - instrumenten, was frisser; de uitvoering van Janine Janssen heb ik ook, en nog een andere, maar geen idee wat ik het meeste draai. Heb zo het idee dat door de jaren heen tempi nog wel eens willen variëren. Deze Kennedy-uitvoering maar eens beluisteren.

Inderdaad. Muziek die zo oud is als de Vier Seizoenen werd nog niet erg precies op schrift gezet en daarom ook dat uitvoeringen onderling zo veel kunnen verschillen. Authentiek kan hooguit betekenen dat men op instrumenten uit die tijd speelt en daarbij vooral heel serieus kijkt en smaakvol gekleed is.

Iedereen moet natuurlijk zelf beslissen naar welke muziek hij luistert en het is heel begrijpelijk dat je van je eigen smaak uitgaat, maar ik vind dit wel zo ongelooflijk smakeloos. Ik blijf dan ook gewoon bij mijn mening. Met klassieke muziek of Vivaldi heeft dit niets meer te maken, het spijt me.

Dat mag en had je dat gelijk gezegd dan snap ik dat, maar hoe jij muziekliefhebbers hier wegzet vind ik gewoon vreemd. Ik als klassiek liefhebber (en zelf jaren viool gespeeld, ook in een orkest) zou dan ineens te beroerd zijn om echt klassiek te leren kennen. Niet vreemd dat ik door jouw opmerking mijn wenkbrauwen heel hoog ga fronsen toch?! En nogmaals: vergis je niet hoeveel mensen juist naar klassiek gaan luisteren door dit soort releases, mooi toch?!.
Dus ik blijf erbij dat jouw opmerking nogal kort door de bocht was en dat spijt mij niet

Dat je dit verder vreselijk vindt snap ik heel goed.

Mjuman: ik bedoel natuurlijk niet "authentiek" in de betekenis van: op authentieke instrumenten, maar meer : heeft dit nog wel iets met Vivaldi te maken. Nee, is mijn antwoord, het is klassieke "kitsch", misschien nog wel erger dan dat album van Vanessa-Mae. Er bestaan veel goede uitvoeringen van De Vier Jaargetijden, maar deze neem ik niet serieus, in tegenstelling tot Kennedy's uitvoering uit 1989, al zou ik die niet in mijn bezit willen hebben.

Sorry, aERodynamIC, maar het is juist vanuit mijn passie voor klassieke muziek (waar ik al mijn gehele leven naar luister) dat ik deze opmerking maak. Ik blijf bij mijn bewering - ik kan werkelijk niet begrijpen dat iemand met muzikale oren enige waardering voor deze verkrachting van Vivaldi's meesterwerk zou kunnen hebben.

Even kort en duidelijk. Je mag dit best vreselijk vinden. Ga alleen geen onzin zitten verkopen over mensen die hier wel van kunnen genieten.

Daarom heb ik ondanks mijn passie voor klassieke muziek en mijn ervaring het zelf gespeeld te hebben ook totaal geen smaak. Dat verklaart alles. Verder schaar ik jouw opmerkingen maar onder snobisme of zo.

Misschien ben ik wat minder van de hokjes dan jij

Over Vivaldi is trouwens niet bijzonder veel geweten. Misschien had hij ook wel slechte smaak. Stel je voor dat we met een nieuw technologisch snufje Vivaldi's mening zouden kunnen vragen en hij deze nieuwe vier seizoenen werkelijk fantastisch zou vinden. Dan zou ik die gezichten wel eens willen zien van de smaakpolitie.

Iemand bekend met deze uitvoering? Mijn favoriet.

Overigens hebben veel klassiek liefhebbers die ik ken ook niet zo veel op met de Vier Jaargetijden als muziekstuk. Die vinden dat 'te populair'.

Ligt een educatieve taak voor je: heropvoeden. Zou ze dan toch willen aanraden het eens live te gaan beluisteren in de uitvoering van Janine Janssen - m.n. de winter kon mij erg overtuigen, heel zwierig en meeslepend.
Ook populair is een raar woord: du moment dat André Rieux met zijn orkest Jazzsuite Nr 2 van Shostakovich speelt en het hele Vrijthof meedeint, is dat opeens ook populair

Kronos en aERodynamIC: ik ben niet erg onder de indruk van jullie argumentatie. Alicia kwam nog het dichtst bij de kern toen ze schreef dat Nigel Kennedy een "soort popster" is, op dit album tenminste. Nou, meer een muzikale clown die in het circus thuishoort.
Ik vind De Vier Jaargetijden overigens een schitterend werk, maar dan moet het wel goed worden uitgevoerd. Deze bewerking is een aanfluiting. Vivaldi is tussen twee haakjes een tijd ten onrechte verguisd geweest. Zelfs Bach bewonderde hem.

Van welke argumentatie dan? Dat je mensen raar wegzet op een manier die gewoonweg niet voor iedereen op kan gaan?

Je kan nog zo lang blijven kletsen, maar het gaat mij alleen om dat stuk en verder niks. Dat je dit album een aanfluiting vindt daar kan ik inkomen, heb ik al eerder gezegd.
Het enige dat mij stoorde waren de opmerkingen die niks met dit album te maken hebben maar over 'de luisteraars' ging. Daar kreeg je commentaar van Kronos en mij over en dat blijf je negeren. Dit gezegd hebbende laat ik het er verder bij.

Hoe ik tegen Kennedy aankijk heb ik al veel eerder kenbaar gemaakt. En Vivaldi is gewoon een geweldige componist

Ik schreef dat het van slechte smaak getuigt als je hier met veel plezier naar luistert. Dat houd ik staande. Ik heb het voldoende onderbouwd, dacht ik zo. Of wou je beweren dat er niet zo iets als "slechte smaak" bestaat? Dus niet "verschil van smaak" maar "slechte smaak". Maar ja, er zijn mensen (al behoor jij niet tot die groep) die deze verkrachting liever horen dan de prachtige vertolking van Janine Janssen. Dit album heeft in allerlei bladen lovende recensies gekregen, onbegrijpelijk.
En nu zoek ik mijn bed op.

Krachtig en fris zijn de woorden die in me opkomen na een eerste beluistering. Avontuurlijk album dat de titel alle eer aandoet.

Al vind ik niet alle aanpassingen en toevoegingen even geslaagd. Soms pakt het wel mooi uit en dat doet me dan meteen verlangen naar een nog verdergaande bewerking, waarin rock en/of jazz meer geïntegreerd zijn.

De Vier Seizoenen is een speels muziekstuk dat uitnodigt er mee te spelen. Jacques Loussier heeft dat al lang begrepen. klik

En zo doet Kennedy weer een hoop stof opwaaien... en ik heb een slechte smaak!

Ja, maar dat wisten we al.

Laatst bladerde ik door mijn dagboek/journaal (waarin ik bepaalde hoogtepunten en dieptepunten van mijn leven stipsgewijze) bijhoud). Ik weet herinneringen aan gebeurtenissen namelijk niet altijd exact te koppelen aan de bijbehorende data. Heet dat niet het episodisch geheugen? Bleek dat ik begin januari ziek was en koorts had. Wellicht is dat mede-oorzaak van de onhoffelijke toon van mijn berichten bij dit album. En al vind ik nog steeds dat dit een vreselijk album is (dat ik daarom nooit meer zal beluisteren), wat ik schreef was onvergeeflijk. Mijn diepe verontschuldigingen aan allen die ik mogelijk gekwetst heb.

onhoffelijk waren je berichten misschien wel, maar eigenlijk begrijp ik niet waarom mensen zo hard op hun teentjes getrapt kunnen zijn door opmerkingen zoals degene die jij hieronder / hierboven (kiezen maar, want het hangt ervan af hoe je mm hebt ingesteld) hebt gemaakt.

overigens, je hebt groot gelijk. deze be- of herwerking van de vierjaargetijden is een walgelijk smaakloos stuk van een artiest die in vergelijking met zijn talent veel te veel aandacht krijgt. en dit goed vinden getuigt inderdaad van slechte smaak. dan kan je evengoed een plaatje van andré rieu (gruwel gruwel) opleggen.

overigens: thumbs up voor de versie met janine jansen en de herwerking van max richter.

Die uitvoering met Janine Jansen heb ik laatst gekocht, en die is inderdaad prachtig. . Janine Jansen is trouwens een fantastische violiste, naar wie ik dan ook graag luister. Max Richter zal ik binnenkort ook eens proberen. Wie weet.

Volgens mij was er niemand op zijn teentjes getrapt.

Het ging overigens niet over de toon maar over de inhoud. Er werd op gewezen hoe dom snobistisch het is om uit te gaan van goede en slechte smaak waarbij de eigen smaak als ijkpunt voor goed wordt aangenomen. En verder, hoe bekrompen dogmatisch het is om een muzikant af te branden omdat die buiten de lijntjes kleurt.

Wat mezelf betreft, ik ga er niet prat op een goede smaak te hebben. Goede smaak interesseert mij in het geheel niet. Laat staan wat anderen van mijn smaak vinden. Van muziek genieten, daar is het mij om te doen. En als André Rie ooit iets speelt wat ik mooi vind zal ik ook daar schaamteloos van genieten.