The Shins - Heartworms (2017)

Mildenhall behoort ook tot mijn favorieten van deze plaat, een van de beste nummers die ik dit jaar heb gehoord. Prima pop album, af toe wat beatlesque, maar dat is een pluspunt wat mij betreft. Het niveau van Wincing the Night Away wordt niet gehaald, maar dat album heb ik destijds zoveel gedraaid dat het nu nog moeilijk vergelijken is. Deze blijft de komende maanden nog wel terugkomen en dan weet ik vast beter te verwoorden hoe de verhoudingen liggen.
En het artwork? Ík vind het mooi, smaken verschillen..gelukkig maar. Zijn project Broken Bells heb ik een beetje links laten liggen, maar nu ik dhr. Mercer weer gehoord heb, ga ik het toch maar een kans geven binnenkort.

Matig album met mooie afsluiter.

Helaas, een voor Shins begrippen matig album. Chutes Too Narrow en Oh, Inverted World blijven mijn favorieten.

The Shins zijn The Shins niet meer, tot mijn grote spijt. Ik zal terug moeten grijpen naar Wincing the Night Away. Wat een topalbum was dat toch!
Wat een geluk dat die andere band, The Feelies, mij wel zeer gelukkig stemt met hun laatste worpeling. Het artwork kan ik echter wel smaken, dat is netjes.

Er wordt erg gekat op dit album, maar ik moet zeggen dat ik me wel vermaak. Ik vind het geen meesterwerk die ik al mijn vrienden aanraadt, maar vier sterren wil ik het wel geven.
Nu ben ik The Shins al een lange tijd uit het oog verloren. Ik had geen verwachtingen. Misschien scheelt dat.

Eens met dit. Ik was ze niet uit het oog verloren, maar het is gewoon anders dan de eerste albums. Het niveau v.d. Geroemde eerdere albums zullen ze niet snel meer evenaren denk ik, maar dit is nog steeds gewoon een erg leuk album.

Het album begint geweldig met Name For You, maar helaas gaat het daarna meteen fout met het oer lelijke Painting A Hole. Dit staat wat mij betreft symbool voor Heartworms, geweldige popsongs worden afgewisseld met draken van nummers die lijden onder een karrenvracht aan ideeën die er in elk liedje worden gepropt. Tekenend is dat het meest simpele liedje, Mildenhall, veruit het beste is.

Ik had een tijdje terug niet verwacht dat ik dit album nog 2x zou verhogen, maar ik maak er nu toch een dikke 4 van! Het duurde wat langer dan bij voorgaande albums om te ontdekken, maar wat laat James Mercer weer een puik staaltje songwriting zien. Aan de teleurgestelden, geef het album nog een kans!

Mmmm, teleurgesteld? Nee. Positief verrast? Nee. De eerste drie nummers heb ik het gevoel naar de nieuwe Animal Collective te luisteren en dat is net 'too much'. Daarna herstelt het album zich wel wat met een paar hele mooie nummers, maar juist als ze het klein houden. 'Mildenhall' of het fraaie 'The Fear'. Dan steekt die fijne melancholie weer de kop op. Mercer heeft natuurlijk wel het vermogen om euforisch en extatisch te klinken, dat hoort bij hem en The Shins. Maar ik mis net een beetje balans en fijnafstelling op dit album om naar 4**** te gaan. Een plaat met zijn momenten, daar houd ik het maar op.

Die weirde sound van de eerste 3 nummers is mij nu juist heel erg gaan bevallen, heeft inderdaad wel wat weg van Animal Collective. En dat is voor mij positief, Merriweather Post Pavilion vond ik een geweldig album. Maar ik kan begrijpen dat niet iedereen daarvan houdt, erg druk en over de top.

Ze zijn niet meer het folk bandje dat ergens in het gras liedjes zit te spelen, maar ze blijven naar mijn idee hun unieke sound houden. Ik vind het zelf wel een sterk album en vind het artwork daarentegen helemaal niets. Mooi hoe meningen kunnen verschillen.

Zeer matig album.
Jammer, ze komen niet meer in de buurt van eerdere albums (Wincing, Chutes)
Dit gaat, vrees ik, niet meer goed komen.

Kende ze niet, maar wat een heerlijk album is dit. Alsof ik met de wind in mijn haren in een cabrio door prachtige lanschappen rij en achter elke bocht weer iets nieuws is te ontdekken.

Wel een van de beste albums die tot op heden in 2017 is uitgebracht. Alles klopt aan Heartworms, zonder doodgeproduceerd te zijn, zoals bijvoorbeeld Bryan Ferry's albums nadat de studio te veel mogelijk maakte in de jaren 80.

Heartworms is geen eenvoudig album. Tegelijkertijd heeft het iets enorm speels en frivools. Er zit zo veel in, er is zo veel weggelaten wat er ooit wel was. Laagje voor laagje zijn de nummers opgebouwd, gestript en weer terug gebracht tot wat we nu horen. Door niemand gehinderd knutselde James Mercer net zo lang tot de nummers tot zijn zin waren.

Gelukkig komt die zin geheel overeen met mijn smaak. In ieder nummer valt zoveel te ontdekken. Allerlei interessante zijpaden die verkent kunnen worden, voordat de snelweg de aandacht weer opeist. Stop daarbij de Caraïbische sfeer die zich regelmatig ontvouwt onder de pop van The Shins en Heartworms beschikt nog over een exotisch tintje ook.

Inmiddels schalt de plaat van het vinyl regelmatig door de huiskamer en valt het rijke geluid nog meer op. Heartworms is het soort plaat die de volledige aandacht volledig verdient en krijgt. Een meer dan grootste revanche voor het toch iets mindere album 'Port Of Morrow'.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

fijn om te lezen dat andere met volle overtuiging kunnen genieten.
ik sta hier nog altijd op de skip-modus voor 6 van de 11 songs. Inclusief Mildenhall.
Positief is dan weer dat ik Rubber Ballz geaccepteerd heb.

De richting die The Shins zijn ingeslagen is helaas niet meer echt mijn smaak. Veel te veel gekke fratsen (zoals in Cherry Hearts, wát een lelijke geluiden en geforceerd gedoe allemaal) die niet per se zorgen voor mooie liedjes. Eigenlijk skip ik het liefste de eerste vier nummers. Pas bij Mildenhall lijkt het een beetje op The Shins in oude vorm: klein, "simpel", maar met een fijne melodie die blijft hangen. De nummers daarna vind ik weer huilen met de pet op (Heartworms is wel oké). De beste nummers komen voor mij pas als laatste: So Now What en The Fear. Helaas kan dat dit album niet meer redden. Jammer.

Het debuut van hen vind ik een meesterwerk maar nadien vind ik elk album dat daarop volgt net iets minder dan de voorganger.
Heartworms zet deze lijn helaas voort, niet slecht maar te weinig songs die echt boeien of beklijven. The Shins hebben eerder gekozen voor de ruime arrangementen dan voor het songmateriaal en dat vind ik jammer, ik vind ze beter tot hun recht komen in 'kleine', sober gearrangeerde nummers. De eerste 4 nummers doen mij weinig, Mildenhall doet mij wel de repeat-toets gebruiken en de laatste 3 nummers en vooral afsluiter The Fear vind ik prima waardoor het album in zijn geheel nog aanvaardbaar is. Maar van The Shins verwacht ik meer dan dat.

De eerste drie luisterbeurten deed deze plaat me helemaal niks. Hij belandde voor mij in een speciaal lijstje: later nog eens beluisteren voor een tweede kans. En dat gebeurde twee weken geleden.
Het leek alsof ik de plaat al heel vaak had gedraaid want alle melodieen klonken bekend. En nog belangrijker: het klonk heel aanstekelijk!
Vanaf dat moment staat het album regelmatig op (van begin tot eind). Het kwartje is gevallen en ik geniet met volle teugen. Nooit verwacht dat ik hier nog zoveel plezier aan zou beleven.

Dit album verdient echt beter dan de cijfers die sommigen er voor geven. Als je vasthoudt aan Chutes of Wincing en je verwacht hiervan een kopie dan zul je teleurgesteld zijn. The Shins zijn geëvolueerd en dat is een gezonde ontwikkeling. Ik vind zowel Port of Morrow als heartsworms hele fijne albums.

Inderdaad fijne albums. De evolutie is naar mijn idee meer techniek en daardoor minder gevoel. Met gevolg dat er net iets minder te genieten is. Blijft over een paar perfecte popsongs.

Leuke plaat, in ieder geval beter dan Port of Morrow.

Favorieten: 'Name for You', 'Fantasy Island' en 'Dead Alive'.

In het eerste decennium van de nieuwe eeuw hebben The Shins, een Amerikaanse band onder de hoede van James Mercer, drie puike albums op de wereld losgelaten, waarvan het debuut mijn favoriet is. Hun vierde album kwam er in 2012, en was een aantal stappen terug. De spirit van de drie eerste albums leek te ontbreken op Port of Morrow, en hoewel het allemaal best aanstekelijk klonk, wist het me niet bij de kladden te grijpen.

Anno 2017 hebben The Shins hun vijfde plaat uitgebracht, en daarop is wat meer ruimte voor een nieuw geluid, vooral op de eerste drie songs. Dat ze dit zo'n beetje van Animal Collective hebben afgekeken, wil ik hen vergeven; het probleem is eerder dat maar 1 van die songs raak is, en dat is de opener. Dat nummer springt meteen in het oog (of oor, zo je wil), terwijl het tweede zichzelf verliest in het experiment, en het derde simpelweg niet blijft plakken. Een eerder matig begin van het album.

Wat daar meteen op volgt, is misschien wel het zwakste nummer van de plaat. Wanneer Fantasy Island begint, heb ik steeds de vrees dat er een schlager wordt ingezet. Gelukkig blijkt dat niet het geval, maar een gevoel van saaie meligheid blijft de song domineren. Vreemd genoeg krijgen we daarna één van de hoogtepunten van de plaat in de vorm van Mildenhall. Die song bewijst dat soberheid evenzeer schoonheid kan bevatten, en zo veel meer effect heeft dan het experiment uit de tweede song.

Rubber Ballz begint erg catchy en wat schreeuwerig, en het is misschien een potsierlijk nummer, maar ik hou er stiekem wel van. Mijn hoofd deint goedkeurend mee op het herkenbare refrein, ik blijf achter met een blij gemoed. En kijk... alle daaropvolgende nummers zijn op z'n minst degelijk (al is So Now What op het randje), met een tweetal uitschieters! Half a Million klinkt wat venijniger, met een geslaagd, meezingbaar refrein. Dead Alive is een popsong à la Mercer pur sang in een 2017-jasje. De titelsong is de kortste, maar zeker niet de minste, met een wat aarzelende aanvang, wat echter leidt tot een mooi bloesemende bloei.

De afsluiter vormt een mooie epiloog. The Fear is wellicht het beste nummer van de plaat. De song begint met percussie die meteen de aandacht trekt, en wordt dan stilaan op gang getrokken. James Mercer bespeelt een hele waaier aan instrumenten (o.a. ukulele en harmonica) tijdens deze vijf en halve minuut zaligheid. Het nummer heeft wat weg van een metronoom; het lijkt, volledig op zichzelf staand, een soort kinetische energie producerend, het bestaansrecht op te eisen. The Fear is het soort song dat niet vraagt of hij zich onder je hersenpan mag nestelen, maar het gewoon resoluut doet. Daar hou ik wel van.

Heartworms is, een paar misstapjes daargelaten, een fijne plaat geworden. Zowel de lengte als het overheersend gemoedelijke karakter van de songs maken het een ideaal album om deze zomer nog een aantal keren de revue te laten passeren.

3,5 sterren

Ik vroeg mij af, wat hebben The Feelies te maken met The Shins?

Niets, het zijn twee bands waar ik naar uitkijk wanneer er nieuwe releases zijn en toevallig kwamen zij in dezelfde periode met nieuw materiaal.

Ik vind Half A Million een vrij irritant nummer met die synthesizers... maar het heeft hier en daar ook wat Weezer-igs en dat vind ik een hele vette band. Het is me wat te rommelig.
Mildenhall is ook zo'n track waarvan ik niet helemaal weet wat ik ermee moet, het klinkt niet heel slecht maar ben niet zo van de "country"-stijl.
Rubber Ballz klinkt een beetje 60's somehow, wel leuk gedaan.

Deze zit op 3.5-3.6 voor mij, dus 3.5