Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano (2017)

Mercy John.....Tom Neven en Ralph de Jong.......drie kanjers uit ons ons kikkerlandje, die figuurlijk gesproken een grote kans hebben om te verzuipen. Zo onterecht mijn inziens, deze heren hebben liedjes op hun naam staan die met hele grote mevrouwen en meneren kunnen wedijveren........bovenstaande aangekondigde release zal hopelijk dit beeld bevestigen!

Het album is bij hemzelf te koop via zijn website, artonna campaign . Twee van drie cd's heb ik vandaag voor het eerst beluisterd, Highway Man en Misty Train, en die bevallen me al uitermate goed. Zit een mooi boekje bij. Je krijgt waar voor je geld, totale afspeelduur bedraagt 162 minuten.

CD's zijn ook naar mij onderweg. Maar: 162 minuten voor 20 nummers, dat zijn hele lange nummers dan.

Die lijst van nummers is niet compleet, Henk, het zijn in totaal 42 nummers, waarbij ook enkele livenummers.

Duidelijk, dank je.

Afgelopen jaar vierde Ralph niet alleen een jubileum, maar het was ook nog eens zijn meest succesvolle jaar uit zijn carrière. Nooit eerder trad hij zo vaak in een jaar op en bracht hij de twee geweldige dubbelalbums uit, Live @ the Noot en Lonesome Man / Ocean of Love. Over laatstgenoemde, anderhalf uur durende, album schreef ik een uiterst lovende recensie.

Dancing on a Volcano is een trilogie geworden bestaande uit de delen Highway Man, Bemuse Me en Misty Train. Deze ambitieuze box duurt maar liefst ruim tweeënhalf uur. Om maar met de deur in huis te vallen, het is voor mij zijn meest geslaagde album tot nu toe geworden.

Als je Ralph opzoekt op internet krijg je als eerste treffer Ralph de Jongh, bluesman. Uiteraard vormt de blues de basis voor zijn muziek, maar hij put ook uit diverse andere genres. Als songschrijver is hij duidelijk gegroeid en veelzijdiger geworden.

Dat levert een bijzondere song op als China, in één take vorig jaar lente opgenomen in de kelder van drummer Arie Verhaar. Zijn fascinatie voor China ontstond overigens in zijn tienerjaren, nadat hij de roman Het verboden rijk van Slauerhoff had gelezen. De interesse werd zelfs zo groot dat hij in 2003 afstudeerde aan de Universiteit van Amsterdam als wijsgeer kunst en cultuur, Antieke Chinese wijsbegeerte met betrekking tot de plek van muziek in de samenleving.

Het album Highway Man en de song Highway Man zijn opgedragen aan Max Joosten, Leen Wander en Piet Dik. Zij brengen Ralph trouw naar concerten en weer terug naar huis. Overigens een geweldige song, die als het door The Stones zouden worden uitgebracht, ongetwijfeld een dikke hit zou worden. Maar wie weet pikt de radio deze versie op. Er is ook een geweldige live-versie van het nummer te vinden.

Naast het nodige stevigere werk, is ook een gevoelig en persoonlijk lied te vinden als Still a Fool, een van Ralph’s persoonlijke favorieten. De mijne is All the Sweet Love, wat mij betreft twee keer zo lang had mogen duren.

Nog een lied met een speciale betekenis is Dear Mama. Hij schreef het al in 1996 bij zijn ouders thuis in Nispen. Het gaat over de moeilijke keuze om te stoppen met zijn studie sociale geografie en te kiezen voor het onzekere bestaan van muzikant.

Het schrijven van songs gaat hem gemakkelijk af. Hij ziet zichzelf als een transistor, meestal zijn de tekst en muziek er tegelijkertijd. Veelal ontstaan songs op de dag van optredens voor aanvang. Mijn favoriete liedje All the Sweet Love ontstond a capella in de lente van vorig jaar tijdens een wandeling door het bos. Het is geschreven voor familie, vrienden en al zijn fans.

Een aantal van die hondstrouwe fans staan afgebeeld in het prachtige, meegeleverde boekje. Daar is ook de nodige informatie te vinden over zijn leven en zijn ontwikkeling als muzikant. Er zijn ook foto’s te vinden van de geweldige muzikanten, die hem live begeleiden: Arend Bouwmeester, Maarten Ouweneel, Nico Heilijgers, Arie Verhaar en muze Monique Anderson. Onder de gastmuzikanten bevinden zich gelouterde krachten als Bas Paardekooper, Ewa Pepper, Ad van der Veen en last but not least Roel Spanjers.

Ralph brengt alles in eigen beheer uit, Dancing on a Volcano is reeds via zijn website te koop. Eind maart zal hij instores verzorgen in een aantal Plato vestigingen en bij Concerto. Donderdag 23 maart is het eerste album release concert in de North Sea Jazz Club, met als gastheer uiteraard Johan Derksen. De tweede vindt plaats op zaterdag 25 maart bij Van Slag in het Drentse Borger.

Dancing on a Volcano is Ralph’s meest ambitieuze album en zijn meest geslaagde en een essentieel album voor elke muziekliefhebber.

Ralph de Jongh - Dancing on a Volcano | A Trilogy - YouTube

Hoe verhoudt zich dit tot zijn vorige albums? Is dit vooral een voortzetting van 'Lonesome Man / Ocean of Love?' Of lijken bepaalde tracks ook op de nummers op Ill?

Ill maakte hij in zijn eentje, dus daar is het al zo niet mee te vergelijken. Wat ik in mijn recensie trouwens ben vergeten te vermelden is dat alle bandleden meewerkten aan de arrangementen. Het album krijgt ook meerwaarde door het fantastische spel van hen. Ook schittert Roel Spanjers geregeld.

Ill vind ik zelf veruit zijn beste plaat, dus dat is jammer. Zal eerst dan eens wat losse nummers proberen voordat ik dit album aanschaf.

Op Misty Train staan een groot aantal sobere nummers, die dan volgens mij zeker bij jou in de smaak gaan vallen. Bij 10 or more women had ik trouwens associaties met Robert Johnson.

Ken je Free Music al kiriyama? Ook geheel akoestisch, doet niet veel onder voor Ill. Eerste 2 schijven zijn wat mij betreft een voortzetting van Lonesome Man/Ocean of love, maar wat mij betreft nog beter. Completer vooral.

Free Music was mij nog niet bekend, maar staat gelukkig op Spotify. LM/OoL was verder een goed album, maar ik draai hem eigenlijk nooit. Ik zal met dit album dan ook wel wachten tot ik hem kan streamen.

Kan ik me iets bij voorstellen, maar de 3e schijf, althans hij lag onderin de doos, Misty Train is toch grotendeels solo en gaat jou zeker bevallen.

En, Hendrik68, wat zijn tot nu toe je favoriete nummers?!

Net geplaatst op YouTube : Ralph de Jongh - Everywhere - YouTube

Nou ik heb de cd's in de auto liggen momenteel. Ik heb nog niet echt favorieten, dat moet nog komen. Het duurt even voor je 42 nummers een plek kunt geven. Maar China springt er op de eerste 2 schijven wel bovenuit.Van de eerste 2 schijven vind ik de eerste schijf vrij constant en daarbij heb ik het gevoel dat daar de blues het meeste doorkomt. De 2e is voor mij wat poppier en soulvoller en wordt gaandeweg de schijf steeds beter, tot dus China aan toe. Misty Train is voor mij echter het toetje, daar zit gewoon geen minder nummer tussen. Vooral die paar keer dat hij op viool begeleid wordt vind ik helemaal fantastisch. Maar de plaat moet nog veel vaker gehoord worden voor ik er echt een goed oordeel over kan vellen. Maar dat dit een eindejaarslijstjesplaat is staat al wel vast.

Vanaf vandaag ook te koop via ITunes, maar ook via CD Baby, zowel digitale download als wel fysiek : CD Baby Mobile - cdbaby.com .

Ik kende de beste man niet.. ....dan is Spotify wel handig. We gaan er eens naar luisteren. Eerste nummer met Rolling Stones achtige solo's.....klinkt lekker.

Volgens mij stond de box er vanmorgen vroeg nog niet op. Niet zo vreemd dat je hem niet kent, dit soort muziek hoor je amper op de radio. Alleen bij iemand als Johan Derks. Hij is overigens wel een keer zo'n 5 jaar geleden bij DWDD geweest. Hij loopt trouwens wel al meer dan 20 jaar mee.

Vooral de eerste CD is echt kwalitatief sterke blues. Zoals ik t het liefste hoor! Bij tijd en wijlen stampende , stomende blues. Mooie muzikale begeleiding. De tweede CD is meer acoustisch , zijn stem komt heel mooi tot z'n recht. De derde CD vind ik ook erg sterk. Een muzikaal afwisselend en episch project.

Vandaag de eerste CD zelfs drie keer gehoord. Morgen meer aandacht voor CD 3.

Ga hem 3 maart live zien in Eindhoven, en wil dan deze plaat graag kopen. Iemand enig idee wat 'ie kost?

30 euro excl. verzenden.

Goed en slecht nieuws. Het slechte nieuws is dat de North Sea Jazz Club failliet is en de cd-releaseshow op donderdag 23 maart daar niet doorgaat. Het hele goede nieuws is dat de cd-releaseshow op diezelfde avond wel doorgaat bij de buren, namelijk Westerliefde : http://www.westerliefde.nl/
en de entree is, let op Nederlanders , gratis.

Ik kende de man nog niet, maar het is een relevatie voor mij. Wat mij betreft een betere zanger dan Mick Jagger. De band speelt in dit filmpje ook als een trein: precies de blues waar ik van houd.

Als hij een keer live bij je in de buurt speelt, zeker een aanrader, Forza

In het Dagblad van het Noorden van vandaag een positieve recensie van Peter van der Heide. Wel een wat gemakzuchtig en kort stukje, maar goed Ralph krijgt weer wat positieve aandacht en dat is volkomen terecht. Het blijft vreemd dat de al jaren grootste live sensatie van het land het tot nu toe slechts met 10 stemmen moet doen. Jammer dat ik er morgen in Borger niet bij kan zijn, daar baal ik echt van, maar hij treedt gelukkig nog veel vaker op in de buurt, dus dat komt wel goed.

Live viel me op hoeveel Ralph weg heeft van Mick Jagger. Zijn stem, zijn uiterlijk. Fantastische muzikant. Prachtige blues. Eén brok emotie!

De vulkaan die op uitbarsten staat, zo begint het verhaal van de nu al legendarische Nederlandse bluesmuzikant Ralph de Jongh. Het was het jaar 1996 toen de uit Roosendaal afkomstige Ralph zijn muzikale drang niet meer kon stoppen en ruim negentig minuten aan muziek opnam. Het bleek de opmars naar een nu al imposante carrière, die hem in 2004 bracht bij de grootste bluesmuzikant die ons land tot dan toe had voortgebracht, Harry Muskee van Cuby & The Blizzards. Hij mocht optreden in het voorprogramma van de band tijdens hun tour van 2006 t/m 2008. Zijn muzikale inspiraties voeren echter al terug naar begin jaren 80, toen hij als 5-jarig jongetje in aanraking kwam met de blues van The Rolling Stones, gevolgd door grote namen als Muddy Waters, John Lee Hooker en Chuck Berry. Maar niet alleen de blues blijkt een bron van inspiratie te vormen voor zijn werk als muzikant, zijn eerste bandje bracht een fijne mengeling van de gospel, rock ‘n’ roll, blues en soul. Vanaf zijn eerste aanraking met de gitaar was hij gefascineerd door het instrument en al snel leerde hij deze dan ook op zijn treffende manier te bespelen. Hoewel hij opgroeide in het grensgebied van Nederland en België brengt hij de blues zoals die in de jaren 50 en 60 in Amerika en Engeland aan grote populariteit won, klankrijk, swingend, maar ook rauw en verhalend. Zijn ongekende drang tot het schrijven van nieuw materiaal kwam in 2016 tot uiting in twee dubbelaars, het schitterende live album Live @ the Noot en het hoogwaardige studioalbum Lonesome Man / Ocean of Love. Het nieuwe album Dancing on a Volcano bestaat echter uit drie albums, een trilogie waarvoor hij met een groep aan zeer getalenteerde muzikanten samenwerkte. Noem een Roel Spanjers, Maarten Ouweneel en Arend Bouwmeester en we weten dan al bijna dat dit album geen kansen onbenut gaat laten. Zijn “20 Years of Burst Out Explosions” bevat 42 nummers, verdeeld over de albums Highway Man, Bemuse Me en Misty Train, en klokt ruim tweeënhalf uur.

Highway Man laat direct de grote klasse van Ralph horen. De titeltrack opent het album op ongekende wijze, waar klanken van de blues rock zich terugvoeren naar de hoogtijdagen van dit genre. Het nummer weet met het tokkelende pianospel van Spanjers de blues te verweven in de rock ‘n’ roll en soul, terwijl Ralph de snelheid van zijn carrière als een wederopstanding van de Mick Jagger uit de jaren 60 en 70 brengt. Het samenspel geeft prijs dat we hier met het gevoel van een live opname te maken hebben, een gegeven waar Ralph altijd zijn muziek in brengt. Het zijn deze uitmuntende klanken die van elk nummer op het album een prijsnummer maken, zo brengt Fine Man de meeslependheid van de honky-tonk blues en Breakfast Served het trage en groovy ritme van saxofoon en slide gitaar. Het album kent een grote hoeveelheid aan muzikale kleuren en invloeden, van de muzikanten uit de Mississippi delta tot aan de latere Britse blues rock. Burden of Man Funk kent door het hammond orgelspel van Roel Spanjers een funky inslag die zijn weerga niet kent, ondersteund door achtergrondvocalen van diverse zangeressen. In tekstuele zin brengt het album de ontdekkingstocht van een grote bluesmuzikant en iedereen die hij op deze reis ontmoet. De swamp blues leeft bijvoorbeeld op in Everywhere, met een losgeslagen Ralph op zijn bluesharp, maar ook met harmonieën die de gospel liefhebbers niet onberoerd zullen laten. De akoestische en rustgevende omslag van Rain Is Darkening voert je door de emotionele lagen van zijn muziek heen, met een zwaar ontroerende gitaarlijn van Ralph. Het afscheid brengt hij op het toepasselijke Last Salute, waar vooral de dynamiek en veelzijdigheid van een bluesrocker wordt neergezet.

Het tweede album genaamd Bemuse Me laat een totaal andere kant van Ralph zijn kunnen horen. De pure blues wordt vervangen door een wat rustigere combinatie van rock, blues en gospel en geeft in opener Weird de melodieën van waaruit Bouwmeester zijn verschillende saxofoonsolo’s presenteert. De muzikale achtergrondzang kent ook mannelijke zangpartijen, zo bewijst het enerverende Palm of Your Legs. Het is de constante intensiteit van zowel de toetspartijen, het gitaarwerk, de percussie en breed opgezette zanglijnen die van elk nummer een schouwspel maken. De soul wederkeert in de titeltrack, waar de twijfels overgaan in het begrijpen van de man die Ralph is. Ook met de emotionele diepgang van een ballad als Still a Fool weet hij precies de juiste snaar te raken. De pijn is voelbaar in elke klank van dit persoonlijke nummer, breekbaarheid en onwetendheid voeren je door zijn gedachtegang. De saxofoon vermengt zich op bedroevend mooie wijze door het nummer heen. Het hoge niveau kent een vervolg met de klanken van de slide gitaar op You Got To Try en het aangrijpende Father, Mother. Het lijkt zo nu en dan onmogelijk te bedenken dat Ralph van Nederlandse komaf is, niet alleen zijn gepassioneerde vocale werk, maar ook zijn gevoel voor ritme en muzikale diepgang sluiten moeiteloos aan bij de grootste namen uit het verleden. De minimale instrumentatie van Hurrying By brengen zijn levensweg nog wat dichterbij, hoe ontroering en perfectie hand in hand gaan. De liefde voor de Oosterse cultuur brengt hij in China, waar zelfs een naam als Jeff Buckley nog even opdoemt in zijn manier van zingen. Het nummer is vooral een ode aan het land waar hij verliefd op werd, in al zijn pracht gebracht in de gitaren en onderliggende laag aan drums. De muzikale veelzijdigheid van het album wordt nog maar even onderstreept met afsluiter Gimme Some More, waarop Ewa Pepper met haar vioolspel een extra emotionele laag aanbrengt.

Het derde album Misty Train laat zich nog moeilijker in een hoekje drukken, zowel vanwege de hoeveelheid aan nummers (19) als de diversiteit aan materiaal dat op dit werk terug te vinden is. Het album opent met drie live tracks, waaronder het titelnummer. Ralph begeleidt zichzelf op de gitaar en brengt de trein in beweging, zijn scherpe uithalen doen ook live de ontroering in zijn muziek brengen. Na Waist Deep, waar het gepraat van mensen op de achtergrond helaas wat irritatie aanwakkert, keert hij opnieuw terug naar de Highway Man. Deze versie kent muzikale ondersteuning van gitarist Bas Paardekooper en weet door de lang uitgesponnen gitaarsolo’s de negen minuten bijna aan te tikken. Ralph geeft zijn zang dat rauwe randje mee waardoor je de blues opnieuw herleeft. Met Goodnight Girl volgt het lange akoestische gedeelte van de trilogie en slaan we de weg in van de blues uit de jaren 20 en 30 vorige eeuw, waar grootmeesters als Blind Lemon Jefferson, Lead Belly en Robert Johnson de blues tot leven wekten in de Mississipi delta. Het ontroerende slaapliedje voert zich naar de pure kracht van het ontstaan van de blues in Lay My Burden Down, met de invloeden vanuit de folk muziek. Het zijn de nummers die ook live tot volle uiting komen als Ralph een solo optreden geeft. Net als je denkt dat Ralph zich nu even op eenzelfde pad gaat begeven merk je direct weer de diversiteit met het vervolg Dear Mama. Ook de folk muziek van weleer leeft op, zo bewijst het verfijnde akoestische gitaarspel en de klanken van de viool op dit nummer. Naast de getoonde liefde aan zijn moeder drijft het album verder in de emoties met So Alive. Wanneer de tranen rijkelijk vloeien merk je dat het leven je meer geeft dan je had verwacht. De opleving komt en Ralph weet in elke uithoek van zijn vocale vermogen de verhalen tot leven te wekken. Whip It Up is een prachtige afspiegeling van de country en Americana muziek, terwijl Let the Tears Surface de emoties op ongenaakbare wijze aanwakkert. De gitaarlijnen voeren continue de juiste tonen aan om de gevoelens op de luisteraar over te brengen. Hij stapt daarna nog eenmaal terug op de basis van de blues in 10 Or More Women. Het verhalende Life Is Like a River With No Name zet het leven van Ralph nog eens in de schijnwerpers, met voor de laatste maal de bluesharp in de schijnwerpers. Voordat het album op zijn einde loopt brengt hij nog vier verloren tracks, waarbij de gevoelens zich steeds dieper in je nestelen. Van het ontroerende Ride and Sing tot aan de muzikale pracht van No Bridges Too Far. Tussendoor schittert hij samen met violist Ewa nog op Songdust, voordat hij met afsluiter As I Passed een passend einde maakt aan het album. De klanken voeren je naar verloren muzikale helden en familie, maar ook het besef dat elk dag er één is om ten volle te benutten.

Ruim tweeënhalf uur op een constant muzikaal hoog niveau presteren, het is maar weinig muzikanten gegeven. Ralph de Jongh krijgt het echter voor elkaar met zijn ondoordringbare liefde voor de muziek, zijn historie en de mensen om hen heen. Het muzikale gezelschap weet van elk nummer een pareltje te maken, varend door een diversiteit aan stijlen en emoties. Of het nou de blues in zijn pure vorm is, de harmonieën van de gospel, de gitaarlagen uit de rock of de gevoeligheid van de folk, elk nummer weet Ralph van een passende kleur te voorzien, met altijd zijn herkenbare en zeer gedreven zang. Daarnaast krijgt hij ook nog eens de ondersteuning van een aantal van de meest veelzijdige muzikanten die actief zijn in het Nederlandse muziekcircuit. Een blueslegende in wording, zonder meer. Behorend tot het beste werk van Nederlandse komaf, geen twijfel over mogelijk. Ralph de Jongh verdient meer lof voor zijn talent en kundigheid, want een veelzijdiger, klankrijker en emotioneler album dan Dancing On A Volcano ga je hedendaags nauwelijks aantreffen.

5*

Afkomstig van Platendraaier.