Albert Ayler - New York Eye and Ear Control (1966)
mijn stem
12 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: ESP Disk
- Don's Dawn (0:59)
- A Y (20:16)
- ITT (22:06)
1
geplaatst: 1 december 2008, 01:24 uur
Een ongelovelijk en bloedstollend mooie plaat van dhr Ayler. Prachtige compositie, tja wil eigenlijk wel wat meer over tellen,
maar weet nog niet echt goed hoe ik het moet verwoorden.
De band leden:
Albert Ayler: tenor saxophone; John Tchicai: alto saxophone; Don Cherry: pocket trumpet; Roswell Rudd: trombone; Gary Peacock: bass; Sunny Murray: drums
het getoeter van dhr Ayler is ook op deze plaat prachtig, en zeker de moeite waard. Hij doet erg denken aan Coleman's freejazz en Coltrane's - Ascension. Dit is dus ook een waar freejazz festijn.
Alleen lijkt dit stuk een beetje tussen beide werken in te zitten, en doet het een poging om de Freejazz van de jaren 60 een nieuwe richting op te blazen. Het lijkt het Gerne opniew uit te willen vinden.
Het verschil met dit New York Eye and ear Control en Ascencion en Freejazz is dat dit minder basisrichtlijnen heeft, hij er wordt meer een beroep gedaan op het improvisatie talent van de Artiesten. Het voelt wat vrijer aan.
maar bij dit soort albums heb ik altijd het idee dat je een beetje tegen je zelf aan het praten bent of tegen de gene die er al op gestemd hebben en/ of de gene die Ayler al kennen. Maar het is toch jammer dat "Free-Jazz"en "Ascension" zo veel bekendheid hebben gekregen en deze maar 4 stemmen heeft. terwijl ayler echt niet onderdoet hier, voor die andere twee klassiekers.
maar weet nog niet echt goed hoe ik het moet verwoorden.
De band leden:
Albert Ayler: tenor saxophone; John Tchicai: alto saxophone; Don Cherry: pocket trumpet; Roswell Rudd: trombone; Gary Peacock: bass; Sunny Murray: drums
het getoeter van dhr Ayler is ook op deze plaat prachtig, en zeker de moeite waard. Hij doet erg denken aan Coleman's freejazz en Coltrane's - Ascension. Dit is dus ook een waar freejazz festijn.
Alleen lijkt dit stuk een beetje tussen beide werken in te zitten, en doet het een poging om de Freejazz van de jaren 60 een nieuwe richting op te blazen. Het lijkt het Gerne opniew uit te willen vinden.
Het verschil met dit New York Eye and ear Control en Ascencion en Freejazz is dat dit minder basisrichtlijnen heeft, hij er wordt meer een beroep gedaan op het improvisatie talent van de Artiesten. Het voelt wat vrijer aan.
maar bij dit soort albums heb ik altijd het idee dat je een beetje tegen je zelf aan het praten bent of tegen de gene die er al op gestemd hebben en/ of de gene die Ayler al kennen. Maar het is toch jammer dat "Free-Jazz"en "Ascension" zo veel bekendheid hebben gekregen en deze maar 4 stemmen heeft. terwijl ayler echt niet onderdoet hier, voor die andere twee klassiekers.
* denotes required fields.
* denotes required fields.