Mercy John - This Ain't New York (2017)

Mercy John zag als John Verhoeven het levenslicht in het Brabantse Erp op de dag van de zwaarste sneeuwstorm ooit in Nederland, woensdag 14 februari 1979. Die dag staat me overigens nog levendig voor de geest, omdat ik ’s morgens met veel pijn en moeite als dienstplichtig soldaat op tijd de legerplaats in Ossendrecht wist te bereiken.

John groeide op in een beschermd milieu. Als jongen speelde hij met zijn vriendjes vaak op de velden of was hij in het bos te vinden. Als twaalfjarige had hij reeds zijn eerste bandje, dat oefende in een van de loodsen van zijn ouders, die een boerenbedrijf hadden.

John studeerde aan de Radboud universiteit. Naast muzikant is hij docent music marketing aan een hogeschool van Fontys: Fontys Academy for Creative Industries. Hij werkt voor de opleiding International Event Music & Entertainment Studies. Daar leiden ze studenten op tot managers, marketeers, communicatie professionals voor de entertainment, muziek, festival, cultuursector etc. Wat perfect te combineren is met zijn ambities als muzikant. Daarnaast schrijft hij muziek voor anderen, waaronder ook kinderliedjes.

Onder de naam John Henry, een verwijzing naar zijn doopnamen, debuteerde hij met Five More Days & A Matter of Somewhere. Dit album kreeg de nodige lovende kritieken. Zo noemde Willem Jongeneelen van Oor het een dijk van een Americana album van eigen bodem. Ook werd zijn album veel gedraaid op de radio en trad hij op door het hele land.

Achteraf vond hij de artiestennaam John Henry te algemeen en besloot zijn nieuwe cd This Ain’t New York uit te brengen als Mercy John. Al vooraf had ik een goed gevoel over het album, toen ik las dat het geproduceerd werd door de onvolprezen Gabriël Peeters. Hij weet altijd het beste in de muzikanten naar boven te halen, zo ook op deze schijf. De favoriete artiesten van John zijn Tom Petty, Bruce Springsteen en Ryan Adams.

Bij de ijzersterke opener en titeltrack moest ik direct denken aan Jason Isbell, met name door de zang. Net als Isbell heeft John een krachtige stem, waarmee hij de songs een behoorlijk emotionele lading geeft. This Ain’t New York gaat over hard werken, doorzetten en hopen dat succes en geluk je dan uiteindelijk ten deel zal vallen.

New York is gebruikt als een metafoor van een stad waarin alles succesvol lijkt te zijn. Een schril contrast met de dagelijkse gang van zaken. Hard werken, niet lullen maar poetsen zijn de dingen die in zijn genen zitten en zijn tijdens zijn opvoeding nog eens flink ingestampt. De openingsregels van het fraaie, ingetogen Lost verraden een hoop verdriet en eenzaamheid:

“Papa was always busy
And momma never said ‘I love you’
Is there something I can do that’s right”

John vertelde me dat het over zijn vader gaat, die boer was, altijd hard werkend, teruggetrokken leefde terwijl het leven zich aan hem voorbij trok. John heeft lang geworsteld met dat teruggetrokken bestaan. Hij had het gevoel dat hij enorm veel van de wereld niet zag.

Back Home vertelt een verhaal over mensen die net als hijzelf ontzettend last van heimwee hebben. Hij heeft een ziekelijke vorm van heimwee en verlangt op zo’n moment ontzettend sterk naar huis en het vertrouwde. Echter wat erg tegenstrijdig is, is dat als hij thuis is het weg zijn (bijv. naar Amerika) enorm verheerlijkt. Een constante interne strijd dus.

Door bepaalde privéomstandigheden heeft hij een tijdlang problemen gehad in de omgang met onbekende mensen. Het leidde zelfs tot plotselinge angsten op ongewone momenten. Hij heeft dit verwoord in Strangers.

Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel, want Endless Summer is een liefdesliedje. Over de ontluikende liefde op een zwoele zomeravond op een zelfgemaakte schommelbank in het schemerlicht.

De officiële album presentatie is 12 februari in W2, Den Bosch, die deel uitmaakt van een toer. Sommige optredens zijn als support act van JW Roy. This Ain’t New York is een prachtig Americana album met liedjes die een eerlijk inkijkje geven in de diepere zielenroerselen van de maker.

Mercy John live:
21-1 HILVARENBEEK: Het Podium
28-1 VALKENSWAARD: Café De Fantast
3-2 EINDHOVEN: Effenaar
5-2 ZWOLLE: Hedon
11-2 DORDRECHT: Bibelot
12-2 DEN BOSCH: W2, Officiële album presentatie
17-2 OSS: Groene Engel
18-2 UTRECHT: Tivoli de Helling
3-3 VLAARDINGEN: Kroepoekfabriek
5-3 BREDA: Mezz
19-3 WEERT: De Bosuil
26-3 HELMOND: De Cacaofabriek
1-4 HARDENBERG: Deel 2
9-4 HOORN: A Small Town Music Walk Festival

Gisterenavond Mercy John in kleine bezetting als voorprogramma van JW Roy bij HEDON in Zwolle gezien. Heel mooi intiem concert met overtuigend samenspel en -zang. Vond optreden erg volwassen en doorleefd klinken. We hebben er weer een band met internationale potentie bij in Nederland.
Op naar het podium van DWDD!
Album aangeschaft en luister nu al de hele morgen naar al de prachtige nummers. Grotte klasse!
This Ain't New York is een prachtig nummer maar het hele album schittert. Endless Summer, wauw!
(staat nu op)

De Nederlandse muzikant John Verhoeven maakte in 2013 onder zijn pseudoniem John Henry het veelgeprezen album Five More Days & A Matter of Somewhere. Zijn Brabantse roots vormen niet alleen de basis van zijn Americana muziek, maar staan ook garant voor de diversiteit van zijn songteksten. In zijn jeugd, die zich afspeelde in een klein dorp ver van de grote wereld, ontstond zijn liefde voor de muziek en op zijn twaalfde maakte hij al deel uit van zijn eerste band. De wereld voor avonturen lag op dat moment nog aan zijn voeten, maar later zou hij tijdens het reizen ontdekken dat juist het kleine afgelegen dorp van thuis de plek is die hij omarmt. Zijn muziek kenmerkt zich door invloeden van zangers als Ryan Adams, Wilco, Jason Isbell en Tom Petty. Zijn roots mogen dan in Nederland liggen, zijn muziek klinkt zo Amerikaans als het maar kan zijn.

Het album This Ain’t New York dekt niet alleen een lading aan emoties als verdriet, angst en geluk, maar bevat ook een verscheidenheid aan klanken. Onder de naam Mercy John geeft hij met zijn band met de pedal steel en elektrische gitaar het muzieklandschap weer, vol meeslepende gitaarsolo’s en rustige akoestische passages. De nummers geven het leven weer zoals het werkelijk wordt vormgegeven, ver weg van wat de media en de grote steden ons doen laten geloven. De titeltrack sluit daar op aan in een prachtig sferische klankenregen, met de fijnzinnige en aangeslagen stem van John. Het album voert de luisteraar van het verlies en de eenzaamheid waar we allemaal mee te maken krijgen (Lost), het verlangen naar thuis tijdens het reizen (Back Home) en het ontdekken van de grootse wereld en mensen die we liefhebben (Shock). Nog een stap hoger op de muzikale trap staat het enerverende slotstuk Strangers, een zoektocht naar de manier waarop we met mensen om ons heen om moeten gaan. De wereld vol miljoenen onbekende mensen die ons niet lijken te begrijpen, neergezet in een muzikaal schouwspel van gitaarakkoorden. Halverwege neemt de elektrische gitaar het roer over en voert hij de emotionele druk op in zijn grauwe en zwaar beladen spel.

This Ain’t New York is een prachtig en aangrijpend muziekstuk van Nederlandse bodem. John’s zoektocht naar zijn identiteit en een plek waar je zowel thuis kunt zijn als het reisavontuur kunt beleven verpakt hij in welgevormde klanken van de gitaren en zijn aandoenlijke zang. Het album voelt daarnaast aan als een daadkrachtig geheel, waarin elk nummer een stukje weergeeft van zijn dagelijkse gedachtevorming. Mercy John heeft zijn plek in het muzieklandschap opnieuw bevestigd, met een zware emotionele lading, maar ook een wonderschone toonzetting.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.