Jethro Tull - Nothing Is Easy (2004)

Er zijn zo'n paar festivals waar ik graag had bij geweest en Isle of Wight in 1970 is er daar eentje van. Als je bekijkt wie daar allemaal heeft gespeeld? Jimi Hendrix, The Doors, The Who, Miles Davis, Joan Baez, Leonard Cohen en natuurlijk ook Jethro Tull. Die mochten op de 5e en laatste dag komen optreden en hun volledige optreden werd bijna 35 jaar na datum gereleased op CD en DVD in de vorm van deze Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970. Ik merk dat ik zelf niet altijd de behoefte heb om beide vormen van het optreden in huis te hebben, maar in het geval van deze show is dat wel absoluut een meerwaarde. Waarom? Omdat er verdorie wel wat verschil tussen beide uitvoeringen blijkt te zitten!

Zo heeft de CD een geknipte versie van My God en Dharma for One (die laatste duurt zelfs bijna 5 minuten langer, My God duurt zo'n 2 minuten langer dan de CD-versie) waardoor je voor die twee nummers dus best de DVD opzet. De DVD bevat bovendien ook nog de soundcheck van zondagochtend (Bourée) en die staat dan simpelweg niet op de CD, maar om de een of andere bizarre reden ontbreekt op de DVD dan weer With You There to Help Me en To Cry You a Song en is de afsluitende medley ingekort. Als vreemd extraatje hebben ze op de DVD dan ook nog een versie van A Song for Jeffrey toegevoegd, maar die komt uit The Rolling Stones Rock and Roll Circus! Fun fact: dat is beeldmateriaal met Tony Iommi (van Black Sabbath faam) tijdens zijn twee wekend durend lidmaatschap van de band, al speelt hij hier niet echt gitaar aangezien het om een playbackversie gaat.

Wil je dus het volledige concert kunnen verorberen, dan moet je het volgende doen:
DVD: Bourée (Soundcheck)
CD: My Sunday Feeling
DVD: My God
CD: With You There to Help Me
CD: To Cry You a Song
CD: Bourrée
DVD: Dharma for One
CD: Nothing Is Easy
CD: We Used to Know/Guitar Solo/For a Thousand Mothers

Dat allemaal terzijde, het optreden zelf is natuurlijk ook belangrijk en laat dit nu net Jethro Tull op hun best zijn. De groep wordt (te) vaak naar mijn gevoel gereduceerd tot Thick as a Brick en Aqualung (het toen nog onbekende My God dat hier wordt gespeeld zou een jaartje later op dat album eindigen), maar ook in hun eerste 3 albums is nog zoveel kwaliteit te ontdekken. De drumsolo in Dharma for One is misschien net iets te lang, maar ik moet daaraan toevoegen dat ik sowieso geen liefhebber ben van lang uitgesponnen drumsolo's. Het valt het in dit geval best nog mee trouwens als je de Grateful Dead gewend bent qua drumsolo's, maar verder is dit van de eerste tot de laatste seconde genieten. Ian Anderson is geweldig goed bij stem, de band rockt erop los en de muzikanten (met Martin Barre op kop, ongelooflijk hoe goed die kerel is) zijn geweldig op elkaar ingespeeld. Puur afgaande op de setlist lijkt dit niet zo'n uitgebreid concert te zijn, maar vergis je niet: de nummers worden heerlijk uitgesponnen en stilzitten is simpelweg onmogelijk.