Aztec Camera - High Land, Hard Rain (1983)

Een klassieker, jongens, een klassieker!
Waar blijven de stemmen?

Ja Mozzer een klassieker .It makes me high

Prima songs stuk voor stuk.Oblivious en pillar to post waren bescheiden hitjes maar zijn onmiskenbaar voor Aztec camera.The bugle sounds again is ook wonderschoon.4 sterren

Prima plaat, heb hem enkel op LP, is deze nog te krijgen op CD??
Overige platen van Aztec Camera heb ik allemaal op schijf.
Wie heeft een tip??

Op www.redsunrecords.nl is ie te krijgen voor 15,95. Via de US is de cd niet veel goedkoper te bestellen, kost alleen wat meer tijd.

Prima plaat, beetje jazzy feel. Vanaf Knife werd vooral op de amerikaanse markt gelet, met dito teleurstellende muziek.

Eindelijk, eindelijk heb ik het album op CD, wel speciaal bij mijn favoriete platenzaak besteld .
Dat dan weer wel.
Ook met 3 extra bonusnummers, helemaal te gek.

Hmmm, nu weer na en paar keer beluisteren heb ik met mijn 4.5 sterren toch te hoog ingezet.
Mijn enthousiasme is ietwat getemperd.
Blijft een zeer fraai ( debuut ) album enkel de bonustracks helpen niet mee een 4.5 te handhaven.
Omlaag naar 4 sterren, maar wel een uiterst genietbare plaat.
Vooral de oorspronkelijke originele 10 tracks blijven van een zeer hoog niveau en ik ben als een kind zo blij dat ik het album eindelijk op schijf heb.

Die intro van 'Back On Board' doet mij heel erg aan 'True' van Spandau Ballet denken...

Het album True van Spandau Ballet kwam uit in maart 1983.
Het debuut van Aztec Camera een maandje later in april 1983 dus.

Als ze elkaar beïnvloed hebben,
dan moet het in de studio geweest zijn.

Ik hoor de gelijkenis, maar vind ze eerder toevallig.
Op Back on Board kleuren de gitaarlikjes de compositie in.
Op True zijn die reggae likjes essentiëler, de basis van de song.

Ontzettend leuke popplaat, ergens tussen Prefab Sprout en Everything But The Girl in (en met echo's van de stemmen van Billy Bragg en Neil Finn), maar toch vooral genoeg eigens om hier een unieke band van te maken. Leuk dat Frame zo'n apart gitaargeluid heeft, veel akoestisch en Spaans zonder dat hij het kader van de klassieke popsong (die hij perfect beheerst) hoeft te verlaten. Jammer van Release (dat jazzgitaartje werkt behoorlijk op m'n zenuwen) en Back on board, dat sowieso al melodisch niet zo lekker loopt en dan ook nog eens de doodssteek krijgt van een misplaatst dameskoortje, maar over het geheel genomen een frisse popplaat. De bonustracks (11 en 12 zijn B-kantjes van de Oblivious-EP, 13 is het B-kantje van Pillar to post als single) voegen niet veel toe. Favoriete nummer : Lost outside the tunnel (met die prachtige mandoline in het melancholische refrein).
 

Recensie van de recent verschenen reissue op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aztec Camera - High Land, Hard Rain - Expanded Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er verschijnen de laatste weken zoveel interessante nieuwe releases dat de minstens even interessante reissues er een beetje bij inschieten. Daarom tot dusver nog geen aandacht voor de nieuwe uitgave van het debuut van Aztec Camera, maar deze reissue is echt veel te mooi om te laten liggen. Eerst maar een lesje geschiedenis. Aztec Camera werd in 1980 in Glasgow opgericht door Roddy Frame, die de touwtjes vervolgens gedurende een jaar of vijftien stevig in handen zou houden. Aztec Camera maakte uiteindelijk een zestal platen, waarvan ik persoonlijk Stray uit 1990 de beste vind. Vervolgens begon Roddy Frame aan een solocarrière, die tussen 1998 en 2006 helaas slechts drie platen opleverde. Surf uit 2002 is hiervan mijn persoonlijke favoriet en deze plaat kan zich wat mij betreft meten met het beste werk van Aztec Camera. Het begon voor Aztec Camera allemaal in 1983, met de release van het debuut van de band. High Land, Hard Rain verschijnt in de zomer van 1983 en viert daarom binnenkort zijn 31e verjaardag. Het is de meest succesvolle plaat van de band en volgens de critici ook de beste (al ben ik het daar persoonlijk niet mee eens). Op High Land, Hard Rain komt Aztec Camera in 1983 op de proppen met een geluid dat we nu typeren als een typisch jaren 80 geluid. Het is een geluid waarin Beatlesque popliedjes worden vermengd met dansbare ritmes en waarin zonnestralen en post-punk doom hand in hand gaan. Aztec Camera voegde hier een gezonde dosis Schotse eigenwijsheid aan toe en bleek hierdoor interessanter en langer houdbaar dan de meeste van haar soortgenoten. Op haar latere platen zou Aztec Camera kiezen voor meer ingetogen en over het algemeen wat melancholische muziek, maar op High Land, Hard Rain domineren de zonnestralen. Dat hoor je direct in opener Oblivious, dat folk, funk, soul, post-punk en pop samen smeedt in een nog altijd vrijwel onweerstaanbaar deuntje. Veel platen uit de jaren 80 klinken inmiddels hopeloos gedateerd, maar High Land, Hard Rain klinkt als je het mij vraagt nog altijd fris en urgent, net als de platen van soortgenoten Prefab Sprout. High Land, Hard Rain begint bij folky popsongs met een vleugje Beatles, die door zonnig klinkende akoestische gitaren en invloeden uit de Northern soul en de jazz een geheel eigen geluid krijgen. High Land, Hard Rain is aan de ene kant een zorgeloze popplaat met nagenoeg perfecte popliedjes, maar het is ook een plaat vol verrassingen. Die heb ik in 1983 maar ten dele ontdekt, waardoor High Land, Hard Rain me nu beter bevalt dan 31 jaar geleden. De reissue, die in Nederland overigens nog nauwelijks te krijgen is, komt uiteraard met veel en bij vlagen zeer interessant bonusmateriaal, maar zoals zo vaak is de hoofdmoot toch het interessantst. Ik ging Aztec Camera destijds pas vanaf haar tweede plaat (Knife uit 1984) echt waarderen, maar kan ook High Land, Hard Rain inmiddels op de juiste waarde schatten. Mijn oordeel: een 80s klassieker die in geen enkele platenkast mag ontbreken. Erwin Zijleman

In 1983 zag ik Oblivious voor het eerst bij Toppop en vond het een heel leuk popliedje en de melodie heeft me toen niet losgelaten. In mijn herinnering werd het nummer nauwelijks op de radio gedraaid en ik was dolgelukkig toen ik het eindelijk op kon nemen van een Engelse zender in 1985. Ik was toen 15 jaar en was toen in de ban van hun tweede album Knife door All I need is Everything. Voor mijn zestiende verjaardag kreeg ik van mijn ouders High Land Hard Rain dat ze speciaal voor mij bij de platenzaak besteld hadden. Ik had de twee albums op een cassettebandje gezet en dit heb ik tot in den treure nog maandenlang gedraaid. Een enorme fan van Aztec Camera was ik toen en verliefd op Roddy Frame.
Moelijk om nu bijna 30 jaar later een subjectief oordeel te geven, maar de plaat klinkt nog steeds fris met verrassende gitaren, melodieuze popliedjes van het beste soort en mooie originele, maar soms onbegrijpelijke teksten die ik nog steeds woord voor woord meezing.
Oblivious blijft met zijn verrassende ritmes en gitaren een frisse popsong en ook Walk Out to Winter blijft fris klinken en heeft zijn charme nog niet verloren. We could send letters is nog steeds even gevoelig. Pillar to Post is een leuk popliedje met weer een hele vage tekst, Release druipt van de romantiek... Moeilijk om het album los te zien van die dromerige puberjaren.
Het blijft vertrouwd en schitterend en soms een beetje vaag zoals Lost outside the tunnel en Back on Board.
in 2010 heb ik de 5 cd box gekocht van Aztec Camera en eigenlijk vind ik de albums na Knife zwaar tegenvallen. Dit debuut was veelbelovend, maar naar mijn mening ook gelijk het beste dat ze gemaakt hebben. Het latere werk van Roddy Frame vind ik wel weer heel mooi.
Van de bonustracks vind ik alleen Orchid Girl leuk, maar toch leuk voor de volledigheid dat ze erop staan.

Leuk popalbum, heeft m'n lente / zomer van 1984 ingekleurd met vele luisterbeurten. Ik heb Aztec Camera destijds ook nog in Paradiso gezien. Luister het album nu nog zelden terug, het heeft in de loop der jaren immers wel wat aan kracht ingeboet. Maar zo af en toe, nostalgie....

Lang geleden dat ik nog iets van Aztec Camera heb beluisterd maar nu heb ik 5 albums in één box aangeschaft. Het debuut is al zeer overtuigend: romantische pop dat mij een beetje doet denken aan Split Enz/Crowded House maar met een Schots tintje dat door de titel wordt weergegeven en apart gitaargeluid. Moeilijk om Aztec Camera te definiëren: een beetje folk, een beetje rock, soms pure pop ... maar steeds charmant en romantisch en ook nu klinkt dat fris en hoegenaamd niet gedateerd.

Ze hebben dit prachtig, romantisch, melancholisch debuut nooit meer overtroffen.

Is dat zo johan de witt?

Zeker nooit overtroffen. Hierna werden ze meer MOR. Nog wel oké, maar hier waren ze nog jangle-goden. Volgens Johnny Marr de enige serieuze concurrentie voor The Smiths in 1983

Dank u!

Prima plaat fijne mix van pop en post new wave. openings nummer hoort op iedere eighties dance party