Jethro Tull - Rock Island (1989)

Met voorganger Crest of a Knave ging het weer de goeie kant op en wijken ze af van hun eerdere, matigere jaren 80 sound. Met Rock Island blijven ze wel ongeveer in die goeie richting zitten maar het album is toch wel minder.
3,5 *

Voorwaar, de patient aan de beterende hand. Mag af en toe het bed uit maar moet wel aardig wat rusten.
Aardig rockend album van de Tull. Ik wou dat ik er bij kon zeggen als vanouds maar zover zijn we nog niet. Tull heeft echter slechtere alums gemaakt dan deze. Hoop doet leven (of in dit geval genezen).

Crest of a Knave vond ik eerlijk gezegd beter, al is deze ook wel erg goed.

Gitaarriffs van Martin hebben zo'n eighties Dire Straits/ZZ Top geluid wat de sound erg toegankelijk maakt.
Ook Ian Anderson zingt een beetje op de manier als Dire Straits.

De muziek is natuurlijk 100 keer beter.

Als je Another Christmas Song op hun laatste album hoort dan valt pas echt op hoe vreselijk slecht eighties deze plaat klinkt.

Maar het kan nog erger natuurlijk, zoals op A en Under Wraps.

Pas nog gelezen van Ian Anderson dat zijn succes te danken is aan Eric Clapton. De moed zonk hem in de schoenen toen hij hem gitaar zag spelen dus besloot hij een ander instrument te kiezen. Maar wat mij betreft had ie wel wat minder gretig op zijn fluit mogen spelen.

Kijk, met Martim Barre en Mick Abrahams had Ian al 2 sterke gitaristen.
En soms (jaren zeventig) speelt Ian ook gewoon de akoestische gitaar.

Ik snap dat als je de fluit eenmaal vervelend gaat vinden dat het einde zoek is, want 90% van de JT songs hebben fluit.

Benefit is een plaat met weinig fluit als ik me goed herinner.

Het probleem met Jethro Tull is dat het een samenraapsel van vanalles en nog wat is zonder solide eigen basis. In de jaren zeventig klonk dat best wel aardig want het was experimenteel en arty-farty, maar in de jaren tachtig viel het gebrek aan ruggegraat wel heel erg op. Een paar memorabele riffs in Aqualung en Locomotive Breath zijn te weinig om echt boven de middelmaat uit te stijgen. Wie geheel onbekend is met de muziek van de band mist eigenlijk niks. Of het moet zijn dat je erg graag fluit hoort spelen tussen het astmatisch gehijg en hgepfffrrrrrwwwwieuut van Anderson door.

De kracht van JT is dat het alles kan en doet.
Ik zie dat niet als probleem.

Matig album van Tull. In tegenstelling tot Kronos vind ik Aqualung en Thick As A Brick tot het beste behoren wat de muziekgeschiedenis heeft voortgebracht. Een volstrekt uniek geluid en geweldige teksten die begin jaren zeventig nogal als omstreden werden beschouwd. Nadien werd het allemaal minder door egotripperij van Anderson en als zodanig de meerwaarde van de band negeerde. Toen de band begin jaren tachtig uiteenviel en Anderson's stem voorgoed naar de kloten bleek te zijn ging het echt bergafwaarts

Geweldige openingsgitaar trouwens!

Wederom een hard-rock gerichte plaat.
Met Duane Perry nu als volledig lid van de band, en zijn drumwerk mag er wezen. Erg to-the-point. Minder druk dan bijvoorbeeld Barriemore Barlow.

Net als op Crest of a Knave staat het gitaarwerk van Martin Barre lekker vooraan in de mix.
Luister bijv. eens naar de knaller van een titeltrack.

Ik vind dit echt een sterke plaat. Jammer dat anderen dat niet zo zien.

Ik vind geen enkel album uit de jaren 80 van JT de moeite waard,
met uitzondering van A classic Case.

Ik heb nooit begrepen waarom deze plaat zo laag scoort.

Toch een heerlijke rockplaat?

Een vervolg in dezelfde stijl. Iets beter klinkend maar minder sterke nummers met nog meer ruimte voor slaapverwekkende sfeerschepping. De idolatrie wordt nu soms redelijk vervelend. De muziek is nergens slecht maar Jethro Tull heeft ooit zo veel beter gedaan lang voor het bandje Dire Straits bestond.

72/100

Sorry, hoor. Ik lees hierboven dat er 2x naar de Dire Straits wordt gewezen. Snap ik niet. Dire Straits is toch iets heel anders dan Jethro Tull ? Het lijkt niet eens op elkaar. Dire Straits is veel meer gitaargericht.

Ze hebben allbei hun sterke en minder sterke kanten. Als we dan toch een overkomst moeten vinden....

Aangezien het niet altijd de meest gekende periode van Jethro Tull moet zijn, had ik wel eens zin om nog eens zo'n jaren 80 plaat van de band uit de kast te halen. De keuze viel op Rock Island vanwege Kissing Willie. Die openingstrack stond me meer dan 10 jaar na aanschaf nog altijd voor de geest en is nog altijd het hoogtepunt van het album. Sowieso een wat vreemde plaat eigenlijk. De nummers hebben allemaal wel een soortgelijke sound, maar dan is er opeens zo'n Another Christmas Song die echt niet in het geheel lijkt te passen en verder heb ik vooral het gevoel dat in sommige nummers wel wat meer geknipt had mogen worden. Met een gemiddelde van 5 minuten per nummer is Rock Island best een lange plaat voor Tull normen (eigenlijk zijn ze vooral in de jaren 80 met Under Wraps en Crest of a Knave langere albums beginnen te maken) en ik merk dat ik toch meer naar de korte nummers neig. The Rattlesnake Trail en Heavy Water zijn dan ook twee persoonlijke favorieten en als ik er dan toch één van de lange nummers moet uitkiezen, dan valt de keuze op Big Riff and Mando. Een nummer dat geïnspireerd werd doordat de mandoline van Martin Barre ooit effectief gestolen is. Vreemde bonustracks ook. Weliswaar uit de Rock Island tour (de nummers stammen uit een concert van 13 oktober 1989 in Zurich), maar dan had ik toch wel een live registratie van één van de 6 Rock Island nummers verwacht die ze toen hebben gespeeld en niet deze oude nummers.

Ik snap niet wat je bedoelt. Eigenlijk heeft Tull toch wel vaker 10 songs op een lp met twee langere tracks, zoals bijvoorbeeld Stormwatch?

Maar ja, voor lp-begrippen is 50 minuten wel wat lang inderdaad.

Ik doe trouwens een halve punt erbij, ik kan me niet herinneren waarom ik hier een 3,5* van heb gemaakt. I was schijnbaar even progrock/hardrock-moe.

Ik ben toch niet de enige die het hoort:

The album relied more heavily on Martin Barre's electric guitar than the band had since the 1970s. The style of Crest has been compared to that of Dire Straits, in part because Anderson no longer had the vocal range he once possessed (the result of recent throat surgery). wiki

Volgens mij ligt de invloed er vingerdik bovenop.

Het gaat me ook niet over een track op zich, maar wel over de totale speeltijd. Ik heb ze eventjes opgesomd en met uitzondering van Under Wraps is er geen enkel album dat boven de 50 minuten gaat:
This Was (1968): 38 minuten
Stand Up (1969): 38 minuten
Benefit (1970): 42 minuten
Aqualung (1971): 43 minuten
Thick as a Brick (1972): 43 minuten
A Passion Play (1973): 45 minuten
War Child (1974): 39 minuten
Minstrel in the Gallery (1975): 45 minuten
Too Old to Rock 'N' Roll: Too Young to Die! (1976): 42 minuten
Songs from the Wood (1977): 41 minuten
Heavy Horses (1978): 42 minuten
Stormwatch (1979): 45 minuten
A (1980): 45 minuten
The Broadsword and the Beast (1982): 38 minuten
Under Wraps (1984): 58 minuten
Crest of a Knave (1987): 48 minuten

In dat opzicht bedoelde ik het dan ook dat het voor Tull normen een lang album is, niet op individueel trackniveau.

Heeft niks met Tull-normen te maken maar met een verschuiving van lp-normen naar cd-normen.

Ik keek nog even op discogs, omdat ik niet thuis ben. Maar alle nummers op deze plaat staan ook op de lp-versie. Dat is dan wel even proppen geweest. Ik heb trouwens niet gemerkt (tot nu toe) dat het geluid daardoor minder is.

Bij Crest of a Knave zijn trouwens de cd- en lp-versie wel verschillend. Dar moeten lp-liefhebbers het zonder Waking Edge en Dog in the Midwinter doen.

Wow, dit was heel lang geleden dat ik dit nog eens heb gedraaid. Persoonlijk vind ik de Tull periode tot Broadsword and the beast het meest interessante. Na deze volgen onder meer Under Wraps , Crest of a knave, Rock Island en dit album. Het is zeker niet slecht , maar het vuur en de creativiteit mis ik toch tov de eerdere periode .

Rock Island (een album waarvoor Metallica blij is dat ie niet gelijk met die van hen is uitgebracht) is een fraaie en degelijk album van Tull, prima passend in de zeitgeist van 1989. En een uitstekende opvolger van Crest Of A Knave. Je kunt er iets van vinden maar Tull is niet blijven hangen in de Aqualung/Thick As A Brick era al is niet alles ineens veranderd. Muzikaal nog steeds van de bovenste plank (Martin Barre op !). En met Kissing Willie en het titelnummer zowieso 2 klassiekers er bij in hun toch al rijke oeuvre.

En ik blijf het zeggen, Martin Barre is een werkelijk fenomenale gitarist, wat kan die man niet spelen?

Wat vind je er gênant aan?

Wat vind je daar gênant aan?

Ik vind ‘m best grappig.

Overigens lijkt Ian Anderson mij een hele saaie man in bed.

Misschien dat je daar vooral zelf niet zo zeker van bent dat laatste.

Je maakt het zelf nu vrij ingewikkeld met een tikkeltje emotie denk ik.

Wellicht dat er inderdaad een soort diepgewortelde twijfel bij jou bestaat over het bestaansrecht van zowel jouzelf als jouw standpunten in deze wereld waardoor je vrij snel geneigd bent om op dergelijke wijze in de verdediging te schieten.

Lijkt me niet nodig.

Een opgejaagd gevoel allerminst.

Iets als Kissing Willie mag je best een beetje mee lachen.

Vandaag de dag hebben we wel erger gehoord.

Tekst verdient wat mij betreft de nobelprijs voor de literatuur wanneer we het eens leggen naast iets als Shape of You.

Wanneer jij je op deze wijze zo expliciet uitspreekt dan is dat interessant om eens dieper op in te gaan van enige aanval is nergens sprake.

Ik vind orale seks eerder plezant dan gênant.

Hetzelfde geldt voor de tekst van Kissing Willie.

Staat voor mij ook lang nog niet vast dat het ook echt daar over gaat.

Of dat Willie een letterlijke penis betreft.

In die zin is de tekst gelaagd genoeg om als zijnde multi-interpretabel door het leven te kunnen gaan.

Nee.

Vind de tekst persoonlijk helemaal niet zo plat of beroerd eigenlijk.

Zelfs best geinig.

Rock Island kocht ik toen het de nieuwe Tull was. Had hem eerst een keer of wat beluisterd in de platenzaak. Was 14 ofzo, en had bij mijn oom en tante hun Thick as a Brick overgenomen op een cassettebandje. Die beluisterde ik bijna elke avond (op kant B Salisbury van Uriah Heep) met de hond wandelen, 2 x 45 minuten.
Heel interessant en vooral veel sfeervolle stukken als The Whaler's Dues, Rock Island, Ears of Tin. Prachtig hoe de stem van Anderson klinkt, diep en warm. Strange Avenues! Een van mijn favoriete Tull-elpees.