Armand - Armand (1967)

Het is gemakkelijk om deze man weg te zetten als "Neerlands symbool-hippie", als onze nationale protestzanger annex bijdrage aan de flower-power, maar uit en op dit debuutalbum klinkt toch een heel eigen stem van een man die zich niet alleen afzet tegen hypocrisie en burgerlijkheid, maar die ook niet schroomt om over zijn eigen onzekerheid en zijn problematische liefdes en relaties te zingen. De invloed van Dylan is groot en gaat soms te ver: Marijke is een variant op Sad-eyed lady of the lowlands, Nooit, ik ben benieuwd begint precies als Visions of Johanna, en bij Ma, je had gelijk moet ik automatisch aan It's alright ma (I'm only bleeding) denken, maar gelukkig houdt arrangeur Harry van Hoof de begeleiding afwisselend en kleurrijk en zijn de liedjes bijna steeds kort en krachtig, met uitzondering van het slotnummer dat met z'n dertien coupletten iets te veel klinkt alsof het als Belangrijk Nummer Met Programmatische Tekst is bedoeld. Al met al echter nog steeds leuk en interessant om naar te luisteren.
        Een jaar ná de release (dus in 1968) werd deze plaat opnieuw uitgebracht als Blommenkinders, met de twee kanten van de single Blommenkinders / Opgedragen aan de oorden der benevelde agrariërs erbij geperst, de A-kant vóóraan kant 1 van de elpee en de B-kant helemaal achteraan kant 2.