Father John Misty - Pure Comedy (2017)

De eerste single is alvast te beluisteren: Pure Comedy

Prachtig nummer! Ik kijk erg uit naar dit album. I Love You, Honeybear vond ik geweldig.

eerste release van 2017 die me echt nieuwsgierig maakt. zijn laatste vind ik echt fantastisch. deze man schrijft potdomme teksten, Pure Comedy vind ik mooi maar hoop niet dat alle teksten gaan zijn zoals deze.
voor de geinteresseerden: een essay en een docu over het album

Two Wildly Different Perspectives: Father John Misty - Two Wildly Different Perspectives - YouTube

OK ! Lang tracks zie ik. Dus wellicht uit een iets ander vaatje ...

Hij gaat hard met het uitbrengen van nieuwe nummers zo . Maar ook Ballad of the Dying Man klinkt goed!

GELEKT.

Als groot fan v j. Tillman solo vind ik dit toch mindergoed. Muzikaal zit het prima in mekaar. Maar ik krijg het gevoel dat hij iets te veel probeert popmuziek opnieuw uit te vinden door maar te zingen wat er op het moment van inzingen in 'm opkomt. Daardoor gaan de teksten constant alle kanten op wat ik na 13 nummers( 1 uur en 14 minuten) echt zat ben. Soms is dat grappig of verrassend maar meestal gewoon vermoeiend. Misschien went dat als ik m vaker hoor. De sounds zijn prachtig daar ligt het niet aan.

Oeh, Leaving LA!

Fantastisch album! Het lijkt alsof hij gewoon zingt wat er op dat moment opkomt. Op het eerste gehoor klinkt het wat monotoon, saai en flauw, maar zodra ik goed luister word ik meegesleurd in de muziek en is het dikke uur aan muziek zo voorbij. Echt prachtig!

Nog niemand die het bij tijd en wijle heel erg als Elton John vindt klinken? Ik in elk geval wel.

"The World According to Father John Misty" -pastemagazine.com

"there will likely be the misconception that Pure Comedy is somehow a political record.
Listeners who fail to realize this stuff was written in 2014 may view it as some sort of reactionary Trump album, but Pure Comedy is apolitical; all you need to do is listen to “Two Wildly Different Perspectives” to understand that its ideology isn’t red or blue — it’s philosophical."

Dat is 'em! Dankje.

Bij vlagen (Leaving LA) toch echt behoorlijk saai. Door het gebrek aan variatie dwaal je zo af en mis je de punten die FJM probeert duidelijk te maken. Zo doordacht als de thematiek op dit album is, zo ondoordacht lijkt hij muzikale passages bewust lang uit te spinnen - zoals de eindes van de laatste twee nummers, om zo maar minuten aan de plaat toe te voegen. De plaat wordt er niet toegankelijker op.
Sommige nummers (Total Entertainment Forever, Ballad of the Dying Man, Smoochie) zijn wel genietbaar.

Listen to Elton John Interview Father John Misty About His New Album | SPIN

Ben geen FJM fan, maar vind de nummers die ik tot nu toe gehoord heb erg goed. Elton John hoor ik inderdaad terug in het titel nummer. Ik houd me maar vast aan het feit dat EJ ooit goed gevonden werd door zowel pers als publiek.

Het album hoefde niet zo lang te zijn. Daarbij komt nog dat ik vaak directie mis, waar wil de beste man in godsnaam naartoe denk je soms? Dat maakt sommige tracks tergend traag en saai. Live in het Zonnehuis in Amsterdam kwamen deze songs, zoals het veel te lange en inhoudelijk niet zo interessante, Leaving LA wel beter tot hun recht.

Desalniettemin, staan er op dit album toch een paar pareltjes als de titeltrack Pure Comedy, een prachtig geestig Ballad of the Dying Man vanuit het perspectief van een stervende politieke criticaster en culturele snob, Total Entertainment Forever die haast Kanye-esque begint met een eigengemaakte Tayor Swift-line, Bigger Paper Bag en het komische The Memo.

Onuitstaanbare pseudo-intellectueel

Haha en dan Benji van Sun-Kil-Moon met 4.5 ster waarderen. Ben benieuwd waar dat vandaan komt..

Total Entertainment is nog wel leuk maar daarna zingt 'ie gewoon een dik uur nagenoeg dezelfde melodie, omlijst door inspiratieloze arrangementen. Heb lang gewacht met stemmen omdat ik bij de (goede) voorganger flink de mist in ging maar deze is z'n 2* dubbel-en-dwars waard. Kan nog naar beneden worden afgerond.

Hoewel de plaat echt te lang is, toch het advies: blijven luisteren!
Saai is het allerminst, eerder gelaagd en doeltreffend, alhoewel er dus best wat gesneden had mogen worden in de speelduur van de nummers.

Honnybear kon me niet boeien maar dit vind toch een fijne plaat! Heb geen last van de speelduur. Als de muziek eenmaal onder je huid kruipt vliegt het voorbij. Groeiplaat!

De laatste tijd luister ik veel naar John Grant / The Czars, is toch een stuk betere uitvoering van deze Tilmann?

In 2015 maakte Father John Misty (alias van Josh Tillman, voormalig drummer van Fleet Foxes) het album van het jaar, althans voor mij: ‘I Love You, Honeybear’. Liefdesliedjes met een vaak ironische insteek, warme arrangementen en vooral geweldige teksten waren hierop terug te vinden. Ten huize Vinck wordt de plaat nog vaak gedraaid, het heeft nog niets aan kracht ingeboet. Toen het nieuws bekend raakte dat de Mistige Vader in 2017 met nieuw werk zou komen, was ik dan ook dolenthousiast.

‘Pure Comedy’ verschilt op een aantal vlakken van zijn voorganger. Het thema is niet langer de liefde, maar het menselijke ras en de sombere toekomst die volgens Tillman in het verschiet ligt. Lekker cynisch doen over de toestand van de wereld en de mensheid is natuurlijk erg cool en lijkt misschien een goedkoop kunstje, maar door de intelligentie die Tillman hier tentoonspreidt komt hij er zonder problemen mee weg. Muzikaal is het ook allemaal iets meer ingetogen, en het album heeft enkele luisterbeurten nodig om zich comfortabel in de oren van de luisteraar te nestelen. Op het eerste gehoor kan het wat vlak overkomen en zullen al een aantal mensen afhaken, maar ach, geen probleem: voor hen heeft Tillman deze plaat niet gemaakt.

“Oh, their religions are the best
They worship themselves yet they’re totally obsessed
With risen zombies, celestial virgins, magic tricks, these unbelievable outfits
And they get terribly upset
When you question their sacred texts
Written by woman-hating epileptics”

Religie, leven en dood, politiek, entertainment: het zijn zeer actuele thema’s die op ‘Pure Comedy’ aangesneden worden. Daarom is het ook weer aan te raden om de lyrics goed te laten doordringen. De sterkte van de songs ligt voor een groot deel vervat in de sublieme manier van schrijven die Tillman hanteert. Soms lijkt het alsof hij gewoon random zinnen uitkraamt, naargelang zijn ‘stream of consciousness’, maar volgens mij zijn deze nummers met veel aandacht voor detail geschreven. Hier en daar vinden we wel een ‘what the fuck’-momentje terug, zoals bij ‘Total Entertainment Forever’:

“Bedding Taylor Swift
Every night inside the Oculus Rift”

Waarvoor virtual reality allemaal niet goed is! Pittige zinsneden zoals bovenstaande maken het allemaal nog ietsje scherper en uitdagend: het laat de luisteraar opletten en zo blijven de oren gespitst. In bijna elk nummer haalt Tillman wel eens uit naar onze huidige (consumptie)maatschappij, waarin hedonisme, hyper-egoïsme (onder het mom van individualisme) en fake emoties hoogtij vieren.

“From time to time we all get a bit restless
With no one advertising to us constantly”

Als ik van elk nummer een paar regeltjes moet citeren zal deze recensie iets te lang worden, dus zal ik hier spaarzaam mee omgaan. Bij deze ook een waarschuwing: dit album is lang, dames en heren. Iets te lang zelfs misschien. Maar ook hier kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dit de bedoeling was: een bombastisch, theatraal werk op de wereld loslaten, en dat iedereen er zijn plan mee trekt. Halverwege kan de pianobegeleiding en het zachte akoestische gitaarwerk de aandacht amper vasthouden, en daar dreigt het album even te in te zakken. Toch heb ik een zwak voor het langste nummer van de plaat, namelijk het 13 minuten tellende ‘Leaving LA’. Father John Misty zingt hier prachtig en het is gewoon leuk om mee te gaan in de muzikale trip. Het nummer is erg autobiografisch en bevat zelfs een passage waarin Tillman perfect anticipeert op de reactie van sommige ‘fans’ betreffende het nieuwe album:

“And I’m merely a minor fascination to
Manic virginal lust and college dudes
I’m beginning to begin to see the end
Of how it all goes down between me and them
Some 10-verse chorus-less diatribe
Plays as they all jump ship, “I used to like this guy
This new shit really kinda makes me wanna die”

Mooi gezegd! Zonder gekheid: er staat heel veel moois op ‘Pure Comedy’, maar het is geen makkelijke of vrijblijvende luisterbeurt. De ware muziekfanaat zal eerst iets moeten investeren in het album vooraleer hij/zij iets terugkrijgt. Maar het is de moeite meer dan waard. Ook ik moet alles nog even laten bezinken, maar de kans dat deze in de top 10 van het jaar terechtkomt is reëel. Mensen die zich de vraag stellen ‘Wat moet ik verwachten?’ of ‘Waar lijkt dit in godsnaam op?’, verwijs ik met plezier door naar de ballads van Elton John in zijn beste periode (de 70s), maar een pak minder luchtig, veel meer Dylanesque en doorspekt met de spirit van folkmuziek. Mijn excuses als deze vergelijking nergens op slaat, ik ben ook maar een eenvoudige muzieknerd uit Erembodegem.

Eindscore: 8/10

Deze recensie is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op facebook! Neem gerust een kijkje

Net deluxe LP binnen. Erg bijzondere uitgave!

Is het een mooie persing? Twijfel nog om de deluxe te kopen, maar de prijs doet me twijfelen.

Er wordt op Discogs wat geklaagd over de UK-pressing. Het geluid zou slecht zijn en de metaal-effecten van de platen zouden 'te plastic' zijn. Met het eerste ben ik het absoluut niet eens en met het tweede feit deels. Er zit een marmer-effect in, maar dit lijkt bij de US-release veel sterker te zijn. Ik stoor mij er echter niet aan.

Verder vind ik de hoes echt fantastisch! Er zit enorm veel detail in de tekeningen en het concept met de verschillende achtergronden is gewoon perfect uitgevoerd. Ook weer door de kleine details, zoals verschillende materialen (mat/glans). En je krijgt er een glinsterend kaartje bij!

Ja dat commentaar las ik ook op Discogs, maar vind het album steeds mooier worden, en het artwork is zo prachtig. Tof, want dan ben ik toch om en ga ik ook voor de deluxe editie.