Father John Misty - Pure Comedy (2017)

Het album hoefde niet zo lang te zijn. Daarbij komt nog dat ik vaak directie mis, waar wil de beste man in godsnaam naartoe denk je soms? Dat maakt sommige tracks tergend traag en saai. Live in het Zonnehuis in Amsterdam kwamen deze songs, zoals het veel te lange en inhoudelijk niet zo interessante, Leaving LA wel beter tot hun recht.

Desalniettemin, staan er op dit album toch een paar pareltjes als de titeltrack Pure Comedy, een prachtig geestig Ballad of the Dying Man vanuit het perspectief van een stervende politieke criticaster en culturele snob, Total Entertainment Forever die haast Kanye-esque begint met een eigengemaakte Tayor Swift-line, Bigger Paper Bag en het komische The Memo.

In 2015 maakte Father John Misty (alias van Josh Tillman, voormalig drummer van Fleet Foxes) het album van het jaar, althans voor mij: ‘I Love You, Honeybear’. Liefdesliedjes met een vaak ironische insteek, warme arrangementen en vooral geweldige teksten waren hierop terug te vinden. Ten huize Vinck wordt de plaat nog vaak gedraaid, het heeft nog niets aan kracht ingeboet. Toen het nieuws bekend raakte dat de Mistige Vader in 2017 met nieuw werk zou komen, was ik dan ook dolenthousiast.

‘Pure Comedy’ verschilt op een aantal vlakken van zijn voorganger. Het thema is niet langer de liefde, maar het menselijke ras en de sombere toekomst die volgens Tillman in het verschiet ligt. Lekker cynisch doen over de toestand van de wereld en de mensheid is natuurlijk erg cool en lijkt misschien een goedkoop kunstje, maar door de intelligentie die Tillman hier tentoonspreidt komt hij er zonder problemen mee weg. Muzikaal is het ook allemaal iets meer ingetogen, en het album heeft enkele luisterbeurten nodig om zich comfortabel in de oren van de luisteraar te nestelen. Op het eerste gehoor kan het wat vlak overkomen en zullen al een aantal mensen afhaken, maar ach, geen probleem: voor hen heeft Tillman deze plaat niet gemaakt.

“Oh, their religions are the best
They worship themselves yet they’re totally obsessed
With risen zombies, celestial virgins, magic tricks, these unbelievable outfits
And they get terribly upset
When you question their sacred texts
Written by woman-hating epileptics”

Religie, leven en dood, politiek, entertainment: het zijn zeer actuele thema’s die op ‘Pure Comedy’ aangesneden worden. Daarom is het ook weer aan te raden om de lyrics goed te laten doordringen. De sterkte van de songs ligt voor een groot deel vervat in de sublieme manier van schrijven die Tillman hanteert. Soms lijkt het alsof hij gewoon random zinnen uitkraamt, naargelang zijn ‘stream of consciousness’, maar volgens mij zijn deze nummers met veel aandacht voor detail geschreven. Hier en daar vinden we wel een ‘what the fuck’-momentje terug, zoals bij ‘Total Entertainment Forever’:

“Bedding Taylor Swift
Every night inside the Oculus Rift”

Waarvoor virtual reality allemaal niet goed is! Pittige zinsneden zoals bovenstaande maken het allemaal nog ietsje scherper en uitdagend: het laat de luisteraar opletten en zo blijven de oren gespitst. In bijna elk nummer haalt Tillman wel eens uit naar onze huidige (consumptie)maatschappij, waarin hedonisme, hyper-egoïsme (onder het mom van individualisme) en fake emoties hoogtij vieren.

“From time to time we all get a bit restless
With no one advertising to us constantly”

Als ik van elk nummer een paar regeltjes moet citeren zal deze recensie iets te lang worden, dus zal ik hier spaarzaam mee omgaan. Bij deze ook een waarschuwing: dit album is lang, dames en heren. Iets te lang zelfs misschien. Maar ook hier kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dit de bedoeling was: een bombastisch, theatraal werk op de wereld loslaten, en dat iedereen er zijn plan mee trekt. Halverwege kan de pianobegeleiding en het zachte akoestische gitaarwerk de aandacht amper vasthouden, en daar dreigt het album even te in te zakken. Toch heb ik een zwak voor het langste nummer van de plaat, namelijk het 13 minuten tellende ‘Leaving LA’. Father John Misty zingt hier prachtig en het is gewoon leuk om mee te gaan in de muzikale trip. Het nummer is erg autobiografisch en bevat zelfs een passage waarin Tillman perfect anticipeert op de reactie van sommige ‘fans’ betreffende het nieuwe album:

“And I’m merely a minor fascination to
Manic virginal lust and college dudes
I’m beginning to begin to see the end
Of how it all goes down between me and them
Some 10-verse chorus-less diatribe
Plays as they all jump ship, “I used to like this guy
This new shit really kinda makes me wanna die”

Mooi gezegd! Zonder gekheid: er staat heel veel moois op ‘Pure Comedy’, maar het is geen makkelijke of vrijblijvende luisterbeurt. De ware muziekfanaat zal eerst iets moeten investeren in het album vooraleer hij/zij iets terugkrijgt. Maar het is de moeite meer dan waard. Ook ik moet alles nog even laten bezinken, maar de kans dat deze in de top 10 van het jaar terechtkomt is reëel. Mensen die zich de vraag stellen ‘Wat moet ik verwachten?’ of ‘Waar lijkt dit in godsnaam op?’, verwijs ik met plezier door naar de ballads van Elton John in zijn beste periode (de 70s), maar een pak minder luchtig, veel meer Dylanesque en doorspekt met de spirit van folkmuziek. Mijn excuses als deze vergelijking nergens op slaat, ik ben ook maar een eenvoudige muzieknerd uit Erembodegem.

Eindscore: 8/10

Deze recensie is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op facebook! Neem gerust een kijkje